17 Νοέμβρη-Πολυτεχνείο

[F9]

Να προσπαθήσουμαι να μαζέψουμαι ότι υπάρχει σχετικό με την μέρα του Πολυτεχνείου( όχι με την 17Ν ) δηλαδή κείμενα, βίντεο, φωτογραφίες, ηχητικά κλπ κλπ.Την θεωρώ πολύ μεγάλη μέρα, και αξίζει!

υ.γ.Μην βάζουμαι σε ένα ποστ χιλλια πράγματα, ένα για το καθένα και δεν υπάρχει πρόβλημα!

Fuserg9

[F9]

Πέμπτη, 13 Νοέμβριος 2008

Το Πολυτεχνείο δεν τελείωσε..


Όλα ξεκίνησαν στις 14 Νοεμβρίου 1973 όταν αποφασίστηκε από φοιτητές του Πολυτεχνείου η αποχή από τα μαθήματα και η διαδήλωση ενάντια στην δικτατορία.

Αρχικά αυτοαποκαλούμενοι ως «Ελεύθεροι πολιορκημένοι» οχυρώθηκαν στη σχολή και μέσα σε λίγες ώρες άρχισαν να εκπέμπουν μέσω ενός ραδιοφωνικού σταθμού που κατασκευάστηκε στα εργαστήρια της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, ενισχύοντας έτσι τον αντιδικτατορικό τους αγώνα. Όσο περνούσαν οι ώρες όλο και περισσότερος κόσμος μαζευόταν στο Πολυτεχνείο, για να ενισχύσει τον αγώνα τους είτε με υλικά είτε με την παρουσία του.

Κάτι τέτοιο δεν άρεσε στην χούντα, καθώς έθετε σε άμεσο κίνδυνο την εξουσία της, και έτσι αποφάσισε να καταστείλει την εξέγερση στις 3 τα ξημερώματα, 17η Νοεμβρίου 1973 γκρεμίζοντας με ένα άρμα μάχης την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου, πάνω στην οποία βρισκόντουσαν ακόμη άνθρωποι.

Η μετάδοση του ραδιοφωνικού σταθμού διακόπηκε και οι φοιτητές άρχισαν να εξέρχονται μαζικά, κυνηγημένοι από στρατιώτες, μπάτσους, ΚΥΠατζίδες και άλλους ρουφιάνους της χούντας, ενώ ελεύθεροι σκοπευτές της αστυνομίας άνοιγαν πυρ εναντίον τους.

Τα Παρακάτω ηχητικά ίσως μπορούν να μεταφέρουν ένα κομμάτι του κλίματος που επικρατούσε.

Ο καταγεγραμμένος απολογισμός της 56ωρης κατάληψης υπολογίζει:

• 39 με 79 νεκροί, ανάλογα με διάφορους υπολογισμούς
• 115.000 διαδηλωτές μέσα και έξω από το πολυτεχνείο
• 2.000 συλλήψεις
• 128 απόπειρες ανθρωποκτονίας
• 1.103 τραυματισμοί ανθρώπων
• 61 τραυματισμοί γουρουνιών
• 24.000 φυσίγγια από γουρούνια
• 2.192 φυσίγγια από την φρουρά του υπουργείου Δημόσιας Τάξης
• 300.000 από τους στρατιώτες

Και το Πολυτεχνείο συνεχίζεται..

+ YouTube Video

Το βίντεο το έριξαν οι φασίστες κάνοντας του απανωτά flag στο youtube. Σιγά σιγά το ξανανεβάζω. Το βίντεο διατίθεται εδώ για να το ανεβάσει όποιος θέλει στο κανάλι του στο youtube ή όπου αλλού θέλει.

Τα ηχητικά ντοκουμέντα (Δεξί click, αποθήκευση):
1. Εισαγωγή
2. 02 - Edw Polutexneio - Athina 16 kai 17 Noembriou 1973 - Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 1973 στο χώρο του Πολυτεχνείου - Ραδιοφωνικός σταθμός Πολυτεχνείου
3. Νύχτα 16 προς 17 Νοεμβρίου - Ραδιοφωνικός σταθμός Πολυτεχνείου - Στον χώρο του Πολυτεχνείου
4. Σαββάτο πρωί 17 Νοεμβρίου Στην οδό Πατησίων Γ' Σεπτεμβρίου - Λεωφόρος Αλεξάνδρας και στους γειτονικούς δρόμους

Πηγές: Wikipedia, ChiosNews.Com

Ο Μάνος Χατζηδάκης μιλά για το Πολυτεχνείο και την εξουσία.

http://giantakos.blogspot.com/

[F9]

Σάββατο, 15 Νοέμβριος 2008

17Νοέμβρη-«Ημέρα» μνήμης και πάλης


17 Νοέμβρη, ημέρα μνήμης και τιμής για τα αδέρφια μας που χάθηκαν εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο, ημέρα μνήμης για τον αγώνα που έδωσε η νεολαία, ημέρα μνήμης για τα ιδανικά που πάλεψε η νεολαία τότε, Ψωμί - Παιδεία -Ελευθερία. Ημέρα μνήμης γιατί ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τους σκοπούς των φασιστών, δεν θα ξεχάσουμε τους σκοτωμούς των αδερφιών μας, δε θα ξεχάσουμε την καταπίεση και την στέρηση ελευθερίας των ανθρώπων, γι αυτό αυτή η μέρα δεν αποτελεί μόνο μέρα μνήμης και τιμής αλλά και πάλης! Η πάλη ενάντια στον φασισμό, η πάλη για τις ελευθερίες μας, η πάλη ενάντια στην εξουσία και στην δικτατορία, η πάλη για μια καλύτερη ζωή, η πάλη…. ένα από τα μεγαλύτερα ιδανικά.
Το παράδειγμα αυτών τον παιδιών πρέπει να αρχίσει να παίρνει η κοινωνία μας, και όχι ξεπουλημένων «ειδώλων», είναι καιρός η νεολαία να αφυπνιστεί και επιτέλους να πράξει αυτό που είναι ορισμένη να κάνει, αυτό που έκαναν και τα παιδιά τότε το 73, να αντισταθεί, να απαιτήσει και να κατακτήσει τα δικαιώματα της, για ένα κόσμο ελεύθερο και δίκαιο, για μια κοινωνία χωρίς δικτάτορες και φασίστες, γιατί αυτός που σε κυβερνά έστω και αν τον έχεις «επιλέξει» πάλι δικτάτορας σου είναι, και εσύ τον ορίζεις «ανώτερο» σου. Είναι καιρός να αφυπνιστείτε και να πάρετε τα δικαιώματα στα χέρια σας, κανένας δεν είναι ανώτερος σας, το απέδειξαν και τότε στο Πολυτεχνείο, ένας μεγάλος αριθμός κλεισμένος πεινασμένος, αλλά πιστός στον αγώνα του ενάντια στον φασισμό. Αυτοί δεν είχαν «ηγέτες» , ήταν το ξέσπασμα του λαού, του κόσμου, δεν χρειάζεστε κανένα για να «πολεμήσετε», ήρθε ο καιρός να ξυπνήσετε από την νάρκη στην οποία σας έχουν βάλει, να δείτε καθαρά τι γίνεται και τότε είναι που ο λαός και η κοινωνία θα ξεσπάσει ενάντια σε κάθε φασίστα και δικτάτορα που τον ελέγχει, τότε είναι που θα διεκδικήσουμε ένα κόσμο ελεύθερο, χωρίς διακρίσεις και υποταγές. Αυτά «θέλει» να μας διδάξει το Πολυτεχνείο και τα αδέρφια που ήταν εκεί, δεν θα ήθελαν κάθε χρόνο να στήνετε ένα μικρό «πανηγύρι»(γιατί περί πανηγυριού μιλάμε με αυτές της δήθεν εκδηλώσεις τιμής) «εις μνήμη τους» , αυτοί ζητάνε και από εσάς να εξεγερθείτε, αυτό είναι που πραγματικά θα τους κάνει να «νιώσουν περήφανοι», έτσι είναι που τους τιμάτε, το να κάνεις μια εκδήλωση και μετά τελειώνει η «ιστορία» όχι μόνο δεν είναι τιμή προς αυτά τα παιδιά αλλά το θεωρώ και ατίμωση προς αυτούς και τα ιδανικά τους.
Όλοι μαζί λοιπόν να συνεχίσουμε τον λαμπρό δρόμο που χάραξαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου, έχοντας τους εκείνους και τις ιδέες τους για πάντα στην καρδιά! Εμπρός στον αγώνα ενάντια στον φασισμό, εμπρός στον αγώνα για την ελευθερία μας.
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΑΣ ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΥΣ
ΤΟΝ ΞΕΡΟΥΜΑΙ ΚΑΛΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΑΣ ΤΟΝ ΑΦΕΝΤΗ ΜΑΣ ΕΜΑΘΕ ΠΟΛΛΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Υ.Γ :Νιώθω ότι έγραψα πολύ λίγα για να τιμήσω αυτά τα παιδία, αλλά κατάλαβα ότι το νόημα του Πολυτεχνείου δεν μπορείς να το κλείσεις σε ένα κείμενο, έτσι ίσως να έγραψα και πάρα πολλά .

http://anarcho-communistscy.blogspot.com/

[F9]

Πολυτεχνειο 1973


"Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία,
είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη"

-Tα γεγονότα από το 1967 μέχρι και το 1973, μέσα από το βιβλίο «αυτοί οι αγώνες συνεχίζονται, δεν εξαγοράζονται, δεν δικαιώθηκαν»,της Αυτόνομης Πρωτοβουλίας Πολιτών.

1967-1972
1972
1973

Η κατάληψη της Νομικής
Νοέμβρης




-ΝΟΕΜΒΡΗΣ 73 ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ αυτόνομη πρωτοβουλία πολιτών (Α! έκδοση 1979)

-Πανσπουδαστικη ν8

-Η δράση των Αναρχικών στο Πολυτεχνείο 1973: Κείμενο του συντρόφου Χρήστου Κωνσταντινίδη



-Πολυτεχνείο 1973-1983: Δέκα χρόνια καπηλεία (απο την αναρχική εφημερίδα "Αλληλεγγύη) -ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ απέναντι στο μύθο της δημοκρατίας η εξέγερση είναι πάντα ζωντανή, από ειδική έκδοση του αναρχικού δελτίου (Νοέμβρης 2005)


Φωτογραφίες:
http://athens.indymedia.org/front.ph...icle_id=602164
http://athens.indymedia.org/front.ph...icle_id=602426
http://athens.indymedia.org/gallery....=el&type=image




Link: http://athens.indymedia.org/front.ph...icle_id=924909

[F9]

-Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!


Μια εξαιρετική μαρτυρία για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου πήραμε από τον φίλο του μπλογκ μας, ιστορικό Βλάση Αγτζίδη… Την παραθέτουμε αυτούσια.
“Για φαντάσου! Πέρασαν 35 χρόνια από τότε. Τότε λοιπόν ήμουν μόλις 17 χρονών. Ακριβώς στην ηλικία του Κομνηνού που σκοτώθηκε και ήταν μαζί μας στις Μαθητικές Επιτροπές του Πολυτεχνείου. Εμείς ζήσαμε….. Μαθητής τότε της 6ης γυμνασίου, που κάθε βράδυ, μαζί με χιλιάδες άλλους μαθητές, βρισκόταν στο κέντρο της Αθήνας, στην Κωλέττη στα Εξάρχεια, στο Φροντιστήριον “Ηράκλειτος”. Ήδη από τον Φλεβάρη του ‘73, όταν είχαν ξεκινήσει οι πρώτες κινήσεις των φοιτητών, ξεμυτούσαμε και μεις πλάι τους.

Στην αρχή από περιέργεια… Στη συνέχεια πιο τολμηρά, αρχίσαμε να φωνάζουμε και συνθήματα και να διογκώνεται το αντιχουντικό συναίσθημα. Τα βιβλία για την Εθνική Αντίσταση, που βρίσκονταν στο απόκρυφο μέρος της βιβλιοθήκης του πατέρα και είχαν εκδοθεί προδικτατορικά, άρχισαν να ξαναέρχονται στην επιφάνεια και να γίνονται επίκεντρο.
Το Φλεβάρη του ‘73 έγιναν και τα πρώτα γεγονότα με την κατάληψη της Νομικής Αθηνών. Εμείς, τα μαθητάκια της πέμπτης τότε, να μαζευόμαστε ολόγυρα, να κοιτάζουμε και όταν χρειαζόταν να φωνάζουμε συνθήματα. Να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε σύγχυση ώστε να αποχωρήσουν χωρίς συλλήψεις οι φοιτητές που εγκατέλειπαν το κτίριο της Νομικής…
Οι μπουάτ της Πλάκας άρχισαν να μυρίζουν αντίσταση. Ακόμα και η φωνή του Κώστα Χατζή στα γνωστά γιεχωβάδικα τραγούδια του, μας οδηγούσε αλλού. Το “Δε βαριέσαι αδελφέ“ , ο “Στρατής”, ο “Τρελός και το παληκάρι“, η “Καλύβα του μπαρμπά Θωμά” και διάφορα ακόμα, ήταν κάτι σαν αντάρτικα… Παράλληλα, ψάχναμε και τα πραγματικά αντάρτικα. Άρχισαν οι κρυφές συζητήσεις στα σχολειά. Αφού πρώτα προσεκτικά διαπιστωνόταν η σοβαρότητα και το εχέμυθον του συμμαθητή. Σημείο αναφοράς τότε η “Αλκυονίδα”. Κάθε βράδυ εκεί, στις προβολές. Το αντιδικτατορικό συναίσθημα φούντωνε και το καταλάβαινες από τα φοβερά χειροκροτήματα του κοινού σε διάφορες σκηνές που μπορεί να είχαν νύξεις περί δημοκρατίας ή υπονοούσαν κάτι σχετικό με τη δημοκρατία. Ήταν τέτοια η διάθεση, ώστε ακόμα και σ’ ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ -δε θυμάμαι τώρα ποιο ακριβώς ήταν- η ιστορική παρουσία του επίδοξου δικτάτορα Κονδύλη εξελήφθη κακώς ως δημοκρατική παρέμβαση και άρχισε και γι αυτόν το χειροκρότημα. Όμως στην περίπτωση Κονδύλη θυμάμαι ότι το χειροκρότημα έπαψε κάπως απότομα. Μάλλον κάπου ο κόσμος ψιλοκατάλαβε το λάθος! Το “Φορτηγό” του Σαββόπουλου βρήκε τότε την αποθέωσή του. Τα παράνομα του Θεοδωράκη, πολύτιμα πετράδια, όπως και οι παράνομες ραδιοφωνικές εκπομπές από το εξωτερικό, οποίες αύξησαν γεωμετρικά την ακροαματικότητά τους.
Ο Νοέμβρης μπήκε από την αρχή με περίεργο τρόπο. Η κηδεία του γέρου Παπανδρέου υπήρξε σημείο μαζικής αντιχουντικής συγκέντρωσης του ελληνικού λαού. Οι συγκρούσεις με την αστυνομία που σημάδεψαν την κηδεία έδειξαν ότι αρχίζει κάτι πιο δυναμικό να γεννιέται.
Η κίνηση στα πανεπιστήμια με τις συζητήσεις και το κλίμα της ελευθερίας που επικρατούσε καθόρισε και μας τους έφηβους εκείνης της εποχής. Με αφορμή τη στράτευση των οργανωμένων αριστερών φοιτητών άρχισαν οι πρώτες αντιδράσεις.
Στις 14 Νοέμβρη άρχισε η κατάληψη του Πολυτεχνείου με τη συμμετοχή φοιτητών από τη Νομική και τη Φυσικομαθηματική. Οι φοιτητές αυτών των σχολών που κατέφυγαν στο Πολυτεχνείο από τη Σόλωνος είναι αυτoi που θα καταγγελθούν ως “300 προβοκάτορες” από την παράνομη αντιστασιακή εφημερίδα “Πανσπουδαστική” (νούμερο 8). Από την πρώτη στιγμή και μεις ολόγυρα στους φοιτητές. Βολτίτσες στο κατειλημμένο Πολυτεχνείο, συζητήσεις πολιτικές εφ’ όλης της ύλης, προσπάθεια δημιουργίας Επιτροπών Μαθητών, ερωτικά εφηβικά ραντεβουδάκια.
Για δύο ημέρες το Πολυτεχνείο ήταν ο παράδεισος του έφηβου! Κοπάνες από το σχολείο τις πρωϊνές ώρες. Επιστροφή στο σπίτι για να μη μας πάρουν είδηση οι γονείς, που είχαν αρχίσει ήδη να κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα και ξανά το βράδυ, τις ώρες του φροντιστήριου, στο Πολυτεχνείο.
Απ’ τις 16 του μήνα το πρωί όλοι είμασταν στην Πατησίων. Εννοείται την κοπανήσαμε και πάλι από το σχολείο! Με τα αυτοσχέδια πλακάτ, τα συνθήματα γραμμένα πάνω στα κίτρινα τρόλεϊ και το ραδιοφωνικό σταθμό, όλη η Αθήνα έμαθε τι γινόταν εκεί. Ο κόσμος άρχισε να γίνεται πλήθος. Η 16 του Νοέμβρη ήταν ένα τεράστιο αντιδικτατορικό πάρτι μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο. Όμως κατά το μεσημεράκι ή απογευματάκι, αν θυμάμαι καλά, εμφανίστηκαν οι μάζες των αστυνομικών και άρχισαν την επίθεση στην Πατησίων. Μπήκαμε στο Πολυτεχνείο! Ανάψαμε φωτιές για να κάψουμε τα αέρια των δακρυγόνων και προσπαθούσαμε να βρούμε κανένα τρόπο που να μείωνε το απίστευτο κάψιμο της αναπνοής και το δάκρυ των ματιών. Σε συζητήσεις στην Επιτροπής Μαθητών, είπαμε να προσπαθήσουμε να βγούμε και να πάμε την άλλη μέρα στα σχολεία μας και να προσπαθήσουμε να κατεβάσουμε όσους περισσότερους μαθητές θα μπορούσαμε.
Νομίζω ότι είχε νυχτώσει όταν βγήκαμε έξω, από την είσοδο της Στουρνάρη και τριγυρνούσαμε στην περιοχή των Εξαρχείων φτιάχνοντας οδοφράγματα. Κάποια στιγμή κόπηκε τελείως η επικοινωνία με το χώρο του Πολυτεχνείου. Προσπαθούσαμε με κάποια ραδιοφωνάκια της πλάκας να πιάσουμε το σταθμό και να ακούσουμε το τι συνέβαινε. Η εικόνα που είχε ο καθένας μας ήταν μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι του και ότι άκουγε από τα διάφορα που λέγονταν. Τότε άρχισαν να φτάνουν και οι πληροφορίες για θύματα, για τραυματισμένους, για νεκρούς έξω από το Πολυτεχνείο…. Εμείς είμασταν κυρίως στο οδόφραγμα της Στουρνάρη, μεταξύ πλατείας Εξαρχείων και Πολυτεχνείου.

Να σημειωθεί ότι δεν υπήρχε καμιά κεντρική οργάνωση και τα πάντα γίνονταν αυθόρμητα και ακαθοδήγητα. Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη ομορφιά των ημερών εκείνων.
Κάποια στιγμή, κατά της 12 το βράδυ, αποφασίσαμε να φύγουμε για τα σπίτια μας. Σκεφτόμασταν και τους δικούς μας, που σίγουρα θα τους είχαν ζώσει τα φίδια. Αρχίσαμε να κατηφορίζουμε με τα πόδια προς την Καλιθέα, όπου ζούσαμε τότε. Δεν κινιόταν τίποτα στην Αθήνα. Σε καμιά ωρίτσα έφτασα στο σπίτι. Οι γονείς ξάγρυπνοι και ανήσυχοι, αλλά και ανακουφισμένοι μόλις με είδαν. Τους είχε τηλεφωνήσει ήδη ένα υψηλόβαθμος αστυνομικός, σύζυγος συναδέλφου τους, και τους είπε να κρατήσουν πάσει θυσία, τα παιδιά στο σπίτι εκείνο το βράδυ. Δεν είπαν τίποτα! Εξάλλου ήταν δημοκράτες πολίτες. Αντιχουντικοί! Στην Αθήνα είχαν βρεθεί λόγω δικτατορίας, ως εσωτερικοί πολιτικοί φυγάδες -όπως χιλιάδες άλλοι Έλληνες- για να γλυτώσουν από τη βία των ακροδεξιών χουντικών της επαρχίας. Κοιμήθηκα αγκαλιά με το ραδιόφωνο και τη φωνή του Δημήτρη του Παπαχρήστου….
Ξημέρωσε η 17 Νοέμβρη. Κανένας μας δεν ήξερε τι είχε γίνει τις προηγούμενες ώρες. Ξυπνήσαμε όλοι… Οι γονείς ξεκίνησαν για το σχολείο -εκπαιδευτικοί γαρ- και ‘γω για το γυμνάσιο. Πήγαινα στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Καλλιθέας που βρισκόταν τότε στην οδό Κρέμου. Η κατάσταση ανήσυχη. Τόσο στους μαθητές, όσο και στους καθηγητές. Έχοντας στο μυαλό τα όσα είπαμε την προηγούμενη μέρα στις Επιτροπές Μαθητών στο Πολυτεχνείο, συζητήσαμε ανοιχτά και αποφασίσαμε να κάνουμε αποχή από τα μαθήματα, χωρίς να υπάρχει καμιά απολύτως αντίδραση των καθηγητών. Η Αθήνα εκείνη τη στιγμή ήταν ένα αντιχουντικό καζάνι που έβραζε! Δύο τρία άτομα πήραμε την πρωτοβουλία να προτείνουμε στους συμμαθητές μας να κατέβουμε όλοι στο Πολυτεχνείο. Δεν ήξερε κανείς τι είχε γίνει! ‘Ετσι λοιπόν, καμιά πενηνταριά μαθητές αποφασίσαμε να κατέβουμε και αρχίσαμε να πορευόμαστε προς το κέντρο. Με τα πόδια εννοείται! Κρέμου, Σιβιτανίδου, Θησέως και βγήκαμε στη Συγγρού.
Καμιά κίνηση… Ούτε ίχνος αυτοκινήτου!
Προχωράμε συγκροτημένα προς το κέντρο φωνάζοντας συνθήματα. Λίγο πριν φτάσουμε στις στήλες του Ολυμπίου Διός μας επιτέθηκε η χουντική αστυνομία. Βροχή τα δακρυγόνα πάνω μας και μεις όπου φύγει φύγει. Τότε με πέτυχε ένα απ’ αυτά τα βαριά κυλινδρικά μεταλλικά δακρυγόνα στο κότσι του ποδιού. Για πολύ καιρό το σημάδι στο πόδι μου θύμιζε αυτή τη συνάντηση! Μπήκαμε στα στενά προσπαθώντας να πάμε στο Πολυτεχνείο. Μάταιη η προσπάθεια! Όλα τα στενά ήτανε κλεισμένα από αστυνομικούς. Έτσι εγκαταλείψαμε την προσπάθεια και ο καθένας επέστρεψε στο σπίτι προσπαθώντας να μάθει τι έχει γίνει…….
Το Πολυτεχνείο υπήρξε ένας σταθμός στην πολιτική ιστορία του τόπου, γιατί ανέδειξε τη δύναμη του λαού, κόντρα στους χουντικούς καταπιεστές και τους επίδοξους πολιτικούς καθοδηγητές.

Βλάσης Αγτζίδης “

[ΕΔΩ] θα δείτε ένα σημαντικό αφιέρωμα του Έφηβου..
[ΕΔΩ] θα δείτε την Πανσπουδαστική νούμερο 8
[ΕΔΩ] μια συνέντευξη του εκφωνητή του ρ/σ του Πολυτεχνείου Δημήτρη Παπαχρήστου
[ΕΔΩ] η έκθεση Τσεβά για τα γεγονότα και κατάλογος με τα ονόματα των θυμάτων
[ΕΔΩ] από του Σαραντάκου για τα λογοτεχνικά κειμενα που αναφέρονται στο νοέμβρη του ‘73.

Link: http://pontosandaristera.wordpress.c...15/14-11-2008/

[F9]

Στις 17 του Νοέμβρη, Δευτέρα η ώρα 10π.μ. έξω από το παλιό γενικό νοσοκομείο: Συγκέντρωση - Πορεία προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία για την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Στην συνέχεια, πορεία προς την Ελληνική Πρεσβεία εις αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας στην Ελλάδα.

[F9]

+ YouTube Video

[F9]

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ '73-'08: 35 χρόνια αγώνας χωρίς δικαίωση


Οι δρόμοι θα γεμίσουν ξανά από την οργή αυτών που δεν έχουν τίποτε να χάσουν. 35 χρόνια μετά, το αίμα αυτών που εξεγέρθηκαν αναζητά τη δικαίωσή του.
Στη σύγχρονη αστική δικτατορία του σήμερα, χιλιάδες φυλακισμένοι αντιστέκονται [ 1 | 2 ], θυσιάζοντας την ίδια τους τη ζωή, για να ξαναβρούν οι λέξεις "ανθρώπινα δικαιώματα" [ 1 | 2 ] την πραγματική τους σημασία.
Στον αγώνα για επιβίωση, ενώ τα αφεντικά και τα πολιτικά τους τσιράκια σχεδιάζουν την εξαθλίωση, την πείνα και τον θάνατο για όλους μας, νέες ακηδεμόνευτες αντιστάσεις [ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 ] γεννιούνται από τα κάτω.
Οι φοιτητές και οι μαθητές [ 1 | 2 ] ξεχύνονται ξανά στους δρόμους, ζητώντας το αυτονόητο, μια ελεύθερη και για όλους παιδεία.
Η μνήμη της εξέγερσης του τότε δείχνει το δρόμο και σήμερα. Καμία εξουσία δεν μπορεί να δώσει αυτά που έχουμε ανάγκη, αυτά που ονειρευόμαστε.
Καμία εξουσία δεν μπορεί, όσο κι αν εξοπλίζεται, να καταστείλει την επιθυμία για ένα κόσμο και μια ζωή δίκαιη και ελεύθερη για όλους.
Καλέσματα [ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 ]

"Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων
εμείς καθόμασταν τα βράδια
και ζωγραφίζαμε σκηνές από την αυριανή ευτυχία του κόσμου
Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας "

[ Αρχείο indymedia "Πολυτεχνείο" ]

[F9]

+ YouTube Video

[F9]

Στις 17 του Νοέμβρη, Δευτέρα η ώρα 10:00π.μ. έξω από το παλιό γενικό νοσοκομείο πραγματοποιήθηκε πορεία προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία για την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Με αυτόνομο-αντιεξουσιαστικό μπλόκ πορευτήκαμε πίσω από τους μαθητές, με κεντρικό πανό "Η εθνική ενότητα είναι μια παγίδα" μοιράζοντας φυλλάδια, φωνάζοντας συνθήματα όπως "Το πολυτεχνείο δεν ήτανε γιρτή, ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική", "Χούντα δεν υπάρχει μονάχα στην Τουρκία, σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία", "Η εθνική ενότητα είναι μια παγίδα, οι καταπιεσμένοι δεν έχουνε πατρίδα", "Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών", "Λευτεριά σε όσους είναι στα κελιά", "Τούρκοι εργάτες αδέλφια μας", "Ίδια είναι τ 'αφεντικά δεξιά και αριστερά", "Το αριστερό μου αφεντικό πατίνι μ'έχει κάνει, και ύστερα μου λέει πως φταίνε οι Αμερικάνοι" κοκ
Το κείμενο που μοιράστηκε:

[FONT=Arial Black]Πολυτεχνείο 73΄[/FONT]

Μέσα στα πλαίσια της προκήρυξης θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε συνοπτικά τα γεγονότα του 73΄ τα οποία αποσιωπιούντε απ’ την άρχουσα τάξη και την κατεστημένη αριστερά, προσδίδοντας τα ως «επέτειο»(!) και «γιορτή της δημοκρατίας»(!).
Ολόκληρος ο Νοέμβρης του 73΄ χαρακτηρίστηκε με την διεξαγωγή κινητοποιήσεων και σκληρών συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής. Συνθήματα όπως «Κοινωνική Επανάσταση», «Κράτος= Καταστολή», «Κάτω το Κεφάλαιο», Κάτω το Κράτος», «Κάτω ο Στρατός», «Μάης 68΄», «Γενική Εξέγερση», «Κάτω η μισθωτή Εργασία», «Το προλεταριάτο είναι ο νεκροθάφτης της μισθωτής εργασίας», «Το προλεταριάτο στον δρόμο», «Εργατικά Συμβούλια», «Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα», «Οι πατριώτες είναι μαλάκες», «Κάτω η Εξουσία» κ.α, στα οποία οι λακέδες του Κράτους και του Κεφαλαίου, απάντησαν με βία και συλλήψεις.
Σύντροφοι και αγωνιζόμενοι άνθρωποι καταλαμβάνοντας το πολυτεχνείο καλούσαν τον κόσμο για άμεση λαϊκή επανάσταση και άμεση γενική απεργία. Αξιοσημείωτος είναι ο χαρακτηρισμός των τραμπούκων του ΚΚΕ ως «οι 300 προβοκάτορες!».
Συγκροτήθηκε μια συνέλευση χωρίς την συμμετοχή κομμάτων που συμπεριλάμβανε και εργάτες-(το ΚΚΕ λ.χ. απόρριπτε οποιονδήποτε δεν είχε φοιτητική ταυτότητα και τους αρκούσε το «20% για την παιδεία»)- η οποία αποπειράθηκε να εκδώσει μια διακήρυξη η οποία δεν κατάφερε να ολοκληρωθεί. Την διακήρυξη εκπροσωπούσαν κυρίως 2 τάσεις, των Τροτσκιστών και των αναρχικών. Η πρώτη παρουσίαζε ένα σχέδιο σοσιαλιστικά προσανατολισμένο που απευθυνόταν σε εργάτες- ζητούσε την δημιουργία επιτροπών παντού, έθετε ζήτημα γενικής απεργίας στην πάλη κατά της δικτατορίας και κατέληγε στην ανάγκη δημιουργίας (Νέου) Επαναστατικού κόμματος. Η δεύτερη προσανατολιζόταν στη σοσιαλιστική λύση – ζητούσε επέμβαση της εργατικής τάξης και την κατάληψη εργοστασίων, έθετε ζήτημα γενικής απεργίας και δημιουργίας συμβουλίων που θα πάλευαν για τα ζητήματα των μαζών. Σχετικά με την δεύτερη αρκεί να αναφέρουμε αυτούσια την κατάληξή της: «..Η αυτόνομη συνέλευση των εργαζομένων του πολυτεχνείου καλεί τους εργαζόμενους να καταλάβουν τους χώρους παραγωγής και να δημιουργήσουν εργοστασιακές και απεργιακές επιτροπές με απώτερο σκοπό την δημιουργία εργατικών συμβουλίων. Το μίνιμουμ πρόγραμμα των εργατικών συμβουλίων είναι η καταστροφή της μισθωτής εργασίας, του κράτους, του εμπορεύματος και της πολιτικής.» Κυριότερος λόγος που δεν κατάφερε η διακήρυξη να ολοκληρωθεί ήταν η οργανωμένη προσπάθεια των κομμάτων να την σπάσουν.
Σήμερα, το πολυτεχνείο παραμένει ένας χώρος αντίστασης απ’ τους αγωνιζόμενους ανθρώπους ενάντια στην κοινοβουλευτική δικτατορία και τον καπιταλισμό.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΓΙΟΡΤΗ – ΗΤΑΝΕ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ

Στην Κύπρο, 34 χρόνια μετά την διχοτόμηση του νησιού – αποτέλεσμα του εθνικισμού – συνεχίζουμε να βιώνουμε την παραφροσύνη των εθνικόκαφρων εκπαιδευτικών, παπάδων, πολιτικάντηδων και μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ να ενταφιάζουν το νόημα του πολυτεχνείου, να διαστρεβλώνουν τα χαρακτηριστικά του και να οικειοποιούνται ένα γεγονός που ουσιαστικά στράφηκε εναντίον τους.
Καλούμε τους μαθητές, φοιτητές, εργάτες και όλους τους αγωνιζόμενους ανθρώπους του νησιού σε αντί-εθνικιστικό, αντί-καπιταλιστικό αγώνα, με σκοπό την κοινωνική απελευθέρωση.
Η ΕΘΝΙΚΉ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΓΙΔΑ – ΟΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΠΑΤΡΙΔΑ

Αυτή την στιγμή στην Ελλάδα της «δημοκρατίας», 6000 κρατούμενοι πραγματοποιούν την μεγαλύτερη αριθμητικά απεργία πείνας, κάνοντας επίκαιρο το σύνθημα του 73΄ “Ελλάς Ελλήνων Φυλακισμένων”, ορίζοντας ότι ο αγώνας ενάντια στις φυλακές κάθε είδους, συνεχίζεται...
Αυτοί που χτίζουν αυτοκρατορίες από τις ρεμούλες και τη στυγνή εκμετάλλευση, αυτοί που λεηλατούν και κατακρεουργούν τη φύση προς όφελός τους, όσοι εν ολίγοις λυμαίνονται τον κοινωνικό πλούτο και ζουν εις βάρος της κοινωνίας. Οι σύγχρονοι αυτοί μαυραγορίτες που ακόμη και σε περιόδους κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος όπως η σημερινή βγαίνουν από πάνω, είναι οι μόνοι και πραγματικοί εγκληματίες – χουντικοί!
Μετά το τερματισμό της πορείας στην Αμερικάνικη πρεσβεία, θα κατευθυνθούμε προς την Ελληνική για την:
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ
ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ

[ενημερωθείτε για τον αγώνα των απεργών πείνας εδώ – www.athens-indymedia.com]
[Προβολή ντοκιμαντέρ «Φυλακισμένος κόσμος» και συζήτηση, το Σάββατο 22/11, ώρα 20:30, στο κοινωνικό κέντρο / κατάληψη
“Το Φανάρι του Διογένη”, οδός Διογένους (πρώην Ε.ΚΑ.ΤΕ), παλιά Λευκωσία.

Αυτόνομη Δράση Αντιεξουσιαστών www.adakiprus.blogspot.com / [email protected]