Ο Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν (Λέων Τρότσκι) ήταν, μαζί με τον Λένιν, ο ένας από τους δύο μεγαλύτερους Μαρξιστές του 20ου αιώνα. Όλη η ζωή του αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του διεθνούς σοσιαλισμού. Και τι ζωή! Από την πολύ νεαρή του ηλικία, όταν στη διάρκεια της νύκτας έγραφε παράνομες απεργιακές προκηρύξεις που του στοίχισαν την πρώτη φυλάκιση και την εξορία στη Σιβηρία, έως ότου τελικά δολοφονηθεί από ένα πράκτορα του Στάλιν τον Αύγουστο του 1940, εργάσθηκε ασταμάτητα για το επαναστατικό κίνημα.





Στην πρώτη επανάσταση του 1905 ήταν πρόεδρος του Σοβιέτ της Πετρούπολης. Καταδικάσθηκε για άλλη μια φορά σε εξορία στη Σιβηρία, δραπέτευσε ξανά και συνέχισε την επαναστατική του δραστηριότητα από την εξορία. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ο Τρότσκι υιοθέτησε μια συνεπή διεθνιστική θέση. Ήταν ο συγγραφέας του μανιφέστου του Τσίμερβαλντ με το οποίο επιχειρήθηκε να ενωθούν όλοι οι επαναστάτες που αντιτίθονταν στον πόλεμο. Το 1917 έπαιξε ηγετικό ρόλο ως υπεύθυνος οργάνωσης της εξέγερσης στην Πετρούπολη.





Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ο Τρότσκι ήταν ο πρώτος Κομισάριος των Εξωτερικών Υποθέσεων και υπεύθυνος των διαπραγματεύσεων με τους Γερμανούς στο Μπρεστ Λιτόβσκ. Κατά τη διάρκεια του αιματηρού Εμφυλίου πολέμου, όταν στη Σοβιετική Ρωσία είχαν εισβάλει 21 ιμπεριαλιστικοί στρατοί και όταν η επιβίωση της επανάστασης ήταν σε μια λεπτή ισορροπία, ο Τρότσκι οργάνωσε τον Κόκκινο στρατό και ηγήθηκε προσωπικά του αγώνα ενάντια στον αντεπαναστατικό στρατό των Λευκών, ταξιδεύοντας χιλιάδες χιλιομέτρων με το περίφημο θωρακισμένο τραίνο. Ο Τρότσκι παρέμεινε Επίτροπος Πολέμου μέχρι το 1925.





Δείξτε μου κάποιον άλλον, είπε ο Λένιν κτυπώντας το χέρι του στο τραπέζι, ικανό να οργανώσει σε ένα χρόνο ένα σχεδόν υποδειγματικό στρατό και επιπρόσθετα να κερδίσει το σεβασμό των στρατιωτικών ειδικών. Αυτές οι γραμμές που αναφέρθηκαν από το Γκόρκι στα απομνημονεύματά του δείχνουν ακριβέστατα τη στάση του Λένιν απέναντι στον Τρότσκι εκείνη την περίοδο.





Ο ρόλος του Τρότσκι στην εδραίωση του πρώτου εργατικού κράτους στον κόσμο δεν περιορίσθηκε στον Κόκκινο στρατό. Έπαιξε επίσης ηγετικό ρόλο μαζί με το Λένιν στο κτίσιμο της Τρίτης Διεθνούς, όπου στα τέσσερα πρώτα συνέδριά της ο Τρότσκι έγραψε τις Διακηρύξεις και πολλές από τις πιο σημαντικές θέσεις, αλλά και στην περίοδο της οικονομικής ανασυγκρότησης, στην οποία ο Τρότσκι αναδιοργάνωσε τον αποσυνθεμένο σιδηροδρομικό σύστημα της ΕΣΣΔ. Επιπρόσθετα ο Τρότσκι, πάντοτε παραγωγικός συγγραφέας, βρήκε χρόνο για να γράψει οξυδερκείς μελέτες, όχι μόνο σε πολιτικά ζητήματα αλλά για την τέχνη και την λογοτεχνία (Λογοτεχνία και Επανάσταση) και ακόμα για τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι στην καθημερινή ζωή στη μεταβατική περίοδο (Προβλήματα της Καθημερινής Ζωής).





Μετά το θάνατο του Λένιν το 1924, ο Τρότσκι καθοδήγησε τον αγώνα ενάντια στον γραφειοκρατικό εκφυλισμό του Σοβιετικού κράτους, έναν αγώνα που ο Λένιν είχε ήδη αρχίσει από το κρεβάτι του θανάτου. Κατά τη διάρκεια του αγώνα αυτού ο Τρότσκι ήταν ο πρώτος που υποστήριξε την ιδέα των πεντάχρονων πλάνων, στα οποία αντιτάχθηκαν σφοδρά ο Στάλιν και οι οπαδοί του. Μετά από αυτό, ο Τρότσκι μόνος του συνέχισε να υπερασπίζεται τις επαναστατικές, δημοκρατικές και διεθνιστικές ιδέες της Επανάστασης του Οκτώβρη. Μόνο αυτός πρόσφερε μία επιστημονική μαρξιστική ανάλυση του γραφειοκρατικού εκφυλισμού της Ρώσικης Επανάστασης σε έργα του όπως Η Προδομένη Επανάσταση, Στην Υπεράσπιση του Μαρξισμού και Στάλιν. Τα γραπτά του της περιόδου 1930-40 μας εφοδιάζουν με έναν αυθεντικό θησαυρό μαρξιστικής θεωρίας, που ασχολείται όχι μόνο με τα άμεσα προβλήματα του διεθνούς εργατικού κινήματος (την Κινέζικη επανάσταση, την άνοδο του Χίτλερ στη Γερμανία, τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμος), αλλά με όλες τις πλευρές των καλλιτεχνικών, φιλοσοφικών και πολιτιστικών ζητημάτων.





Αυτό είναι κάτι παραπάνω από αρκετό όχι για μια, αλλά για πολλές ζωές! Και όμως, εάν κάποιος επρόκειτο να εξετάσει τη ζωή του Τρότσκι αντικειμενικά, θα ήταν αναγκασμένος να συμφωνήσει με την εκτίμηση την οποία ο ίδιος έκανε για αυτήν. Με άλλα λόγια, παρά τα μεγάλα επιτεύγματα της προεπαναστατικής και μετεπαναστατικής περιόδου της ζωής του Τρότσκι, η πιο σημαντική φάση της ζωής του ήταν τα τελευταία δέκα του χρόνια. Μπορούμε να πούμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι τότε ο Τρότσκι εκπλήρωσε ένα καθήκον που κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει, δηλαδή τον αγώνα για να υπερασπίσει τις ιδέες του Μπολσεβικισμού και τις αυθεντικές παραδόσεις της Επανάστασης του Οκτώβρη, από τα νύχια της σταλινικής αντεπανάστασης.





Εδώ ήταν η πιο μεγάλη και πιο αναγκαία συμβολή του Τρότσκι στο Μαρξισμό και στο παγκόσμιο εργατικό κίνημα. Είναι ένα επίτευγμα πάνω στο οποίο κτίζουμε σήμερα. Το παρόν κείμενο δεν προσπαθεί να αποτελέσει μια εξαντλητική αποτίμηση της ζωής του Τρότσκι και του έργου του. Γι αυτό το σκοπό δε θα χρειαζόταν ένα κείμενο, αλλά στην κυριολεξία αρκετοί τόμοι. Όμως εάν αυτή η πολύ ανεπαρκής περιγραφή βοηθήσει για να ενθαρρυνθεί η νέα γενιά να διαβάσει τα γραπτά του Τρότσκι, τότε ο σκοπός μας θα έχει επιτευχθεί.
ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ
Στις 26 Αυγούστου 1879, μόλις λίγους μήνες πριν από τη γέννηση του Τρότσκι, μία μικρή ομάδα επαναστατών, μέλη της παράνομης τρομοκρατικής ομάδας Narodnaya Volya (Λαϊκή θέληση), ανακοίνωσε τη θανατική καταδίκη για τον τσάρο Αλέξανδρο το Β'. Έτσι άρχισε η περίοδος των ηρωικών πράξεων μιας χούφτας νεολαίων ενάντια σε όλο τον Τσαρικό κρατικό μηχανισμό, που επρόκειτο να αποκορυφωθεί στις 1 Μάρτη 1881 με τη δολοφονία του ίδιου του Τσάρου. Αυτοί οι φοιτητές και νεολαίοι διανοούμενοι μισούσαν την τυραννία και ήταν προετοιμασμένοι να δώσουν τις ζωές τους για την χειραφέτηση της εργατικής τάξης. Όμως πίστευαν ότι το μόνο που χρειαζόταν για να "προκληθούν" μαζικές κινητοποιήσεις ήταν η "προπαγάνδα του τετελεσμένου γεγονότος." Στην πραγματικότητα προσπάθησαν να υποκαταστήσουν με τις βόμβες και τα όπλα το συνειδητό κίνημα της εργατικής τάξης.
1897 : Ο ΤΡΟΤΣΚΙ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ
ΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΣΟΚΟΛΟΦΣΚΑΓΙΑ
Οι Ρώσοι τρομοκράτες κατάφεραν πράγματι να δολοφονήσουν τον Τσάρο. Παρά το γεγονός αυτό όμως, όλες οι προσπάθειες τους δεν οδήγησαν πουθενά. Μακριά από την ενδυνάμωση του μαζικού κινήματος οι πράξεις των τρομοκρατών είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα, της ενδυνάμωσης του κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους, της απομόνωσης και της αποθάρρυνσης των επαναστατικών στελεχών και στο τέλος, οδήγησαν στην πλήρη διάλυση της οργάνωσης της NarodnayaVolya.
Το λάθος τους βρισκόταν στην έλλειψη κατανόησης των θεμελιωδών διαδικασιών της Ρώσικης επανάστασης. Με την έλλειψη ενός ισχυρού προλεταριάτου, έψαχναν για άλλο κοινωνικό στρώμα πάνω στο οποίο να στηριχθούν για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Φαντάστηκαν ότι το είχαν βρει αυτό στην αγροτιά. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς εξήγησαν ότι η μόνη τάξη που μπορεί να φέρει σε πέρας τη σοσιαλιστική αλλαγή της κοινωνίας είναι το προλεταριάτο. Σε μία καθυστερημένη, μισοφεουδαρχική κοινωνία σαν την τσαρική Ρωσία, η αγροτιά θα παίξει ένα σημαντικό ρόλο ως βοηθητική στην εργατική τάξη, αλλά δεν μπορεί να την υποκαταστήσει.
Η πλειοψηφία της νεολαίας στη Ρωσία τη δεκαετία του 1880 δεν ελκύονταν από τις ιδέες του Μαρξισμού. Δεν είχαν χρόνο για "θεωρία". Απαιτούσαν δράση. Χωρίς καμία κατανόηση της ανάγκης να πάρουν με το μέρος τους την εργατική τάξη με όπλο την υπομονετική εξήγηση, πήραν κυριολεκτικά τα όπλα για να καταστρέψουν τον τσαρισμό υποκαθιστώντας τον μαζικό με τον ατομικό αγώνα.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Λένιν ήταν τρομοκράτης. Ο Τρότσκι άρχισε την πολιτική του ζωή σε ένα λαϊκίστικο γκρουπ και πιθανά και ο Λένιν επίσης να μπλέχτηκε με τον ίδιο τρόπο. Όμως ο λαϊκισμός ήταν ήδη σε πορεία παρακμής. Μέχρι τη δεκαετία του 1890 αυτό που ήταν μια ατμόσφαιρα διαποτισμένη με ηρωισμό είχε μετατραπεί σε καταπίεση, δυσαρέσκεια και απαισιοδοξία ανάμεσα στους κύκλους των διανοουμένων.
Εν τω μεταξύ, το εργατικό κίνημα είχε μπει στο προσκήνιο της ιστορίας με το εντυπωσιακό απεργιακό κύμα της δεκαετίας του 1890. Μέσα σε λίγα χρόνια, η υπεροχή των μαρξιστών "θεωρητικών" συγκρινόμενη με τους "πρακτικούς" ατομικούς τρομοκράτες είχε αποδειχθεί από την ίδια την εμπειρία, με τη θεαματική ανάπτυξη της επιρροής του Μαρξισμού στην εργατική τάξη.
Ξεκινώντας αρχικά με μικρούς μαρξιστικούς κύκλους και ομάδες συζήτησης, το νέο κίνημα γινόταν όλο και πιο δημοφιλές στους εργάτες. Ανάμεσα στους νεαρούς ακτιβιστές της νέας γενιάς των επαναστατών ήταν ο νεαρός Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν, ο οποίος άρχισε την επαναστατική του διαδρομή το Μάρτη του 1897 στο Νικολάγιεβ, όπου οργάνωσε την πρώτη παράνομη εργατική οργάνωση, την Εργατική Ένωση της Νότιας Ρωσίας.
Ο Λεβ Νταβίντοβιτς συνελήφθη για πρώτη φορά όταν ήταν μόνο 19 ετών και έμεινε δυόμισι χρόνια στη φυλακή, μετά από την οποία εξορίστηκε στη Σιβηρία. Όμως απέδρασε σύντομα και χρησιμοποιώντας ένα πλαστό διαβατήριο κατάφερε να βγει έξω από τη Ρωσία και να ενωθεί με το Λένιν στο Λονδίνο.
Σε μία από αυτές τις ειρωνείες που η ιστορία είναι τόσο πλούσια, το όνομα που αναγράφονταν στο πλαστό διαβατήριο ήταν Τρότσκι, από το όνομα ενός από τους φύλακες που ο Τρότσκι είχε διαλέξει τυχαία και επρόκειτο μ΄ αυτό αργότερα να αποκτήσει παγκόσμια φήμη







Marxismos.com - Die8nis mar3istiki tasi