De Europese burgerij heeft er haast mee; een Europese grondwet, een Europees leger: Europa moet een concurent worden van de VS, China & India.
Maar 'Europa' lijkt moeilijker te realiseren dan gedacht...
Studentenprotest Frankrijk, pensioenenstrijd België, Italiaanse afbraak pensioenstelsel, afbraak gezondheidszorg Duitsland, Internationale Dokwerkers stakingen... het behoord allemaal tot het nieuwe repertoir van de Europese burgerij.
We hebben te maken met een elite die op zoek is naar een volk maar een volk dat niet op zoek is naar een elite.
Nu was ik onlangs nietsvermoedend de krant aan het lezen toen ik het volgende in een artikel over de studentenprotesten in Frankrijk las:
'Volgens de Londense denktank Center for European Reform hebben de protesten wel iets gemeen: 'Het is een conservatieve backlash, een protest tegen verandering, niet vóór verandering zoals in het revolutiejaar 1968.'
De strijd van Europese arbeiders en studenten voor hun rechten is blijkbaar conservatief in de ogen van de Londense 'denktank'. Maar hij basseert dit alleen op het feit dat wij tégen verandering (lees reactionaire maatregelen) zijn in plaats van vóór (progressieve maatregelen als in 1968).
Dit zelfde trucje lieten ze ook zien na de uitslagen van het referendum over de Europese grondwet. Ze probeerde de tegenstanders ervan als 'conservatief' af te schilderen.
Hoe dan ook. Ik denk dat al deze ontwikkelingen veel mogelijkheden bieden voor communistische & progressieve partijen.
De stelling dus:
Een reactionair Europa is een revolutionaire brandhaard!
Barst maar los.
