het gedicht van guenther grass in nl eng en duits

[onix]

hier is een vertaling van het geruchtmakende gedicht van grass

ik stoor me regelmatig aan matige vertalingen van toonaangevende autheurs dus heb ik het zelf maar vertaald, gebruik het als je wilt,
(dat doet google translate ook wel


what has to be said

why am i silent, silenced myself to long
what is so obvious and in concepts
exercised, that survival
is only a footnote

it is the proposed statute of a first strike
that can , serving an overbearing figurehead
and engineered public outcry
eradicate the iranian people
because in this jurisdiction constructing
an atomic bomb is expected.

but why do i tell myself
to name this other country,
where for years - in classified secrecy -
a growing nuclear potential is already
outside inspections, out of control
available?

the general silence concerning this readyness,
that organised my being numb,
feels like a libel and lie
forcing a punishing consequence
if disgraced,
the verdict "anti-semitism" is being made.

but now, when my country,
it's old and selfish crimes,
without comparison,
denounced again and again made the subject,
repeatedly and only bussinesslike, if even
declared repairing relations with a straight face,
a next U-boot to israel
to be delivered, especially
for the purpose all-destroying warheads
warped where, existence
of even one atomic bomb has not been proven
fears to be the evidence
i say what has to be said.

but why did i keep quiet for so long?
because i meant that my origins,
shaped through what none should envy,
forbids, this reality as an expressed truth
the nation israel, to wich i am connected,
and want to stay, berated.

why do i only tell now,
grown old with remnant ink:
israels nuclear power endangers
the already vulnerable peace in the world?
because it has to be said,
even tomorrow it can be to late;
also because we - germans harbingers-
supply more for a crime,
that is predictable, and our complacence
in none of what has been said
was even mentioned.

oh i admit, no longer numb,
the hypocracy of the west
i'm fed up with; we can also hope,
that many free themselves of the taboo,
the source of the visible danger
the request of reliance on violence and
at the same time insist,
an unbarred and lasting inspection
of the israeli nuclear potential
and the iranian nuclear sites
by an international organisation
will be allowed with either nations government.

only that way all, israeli and palestinean,
more still, all the people living, in this
region occupied by illusion
closely nit enemys
and in the end also ourselves be helped.
-------------------------------------------------
wat er gezegd moet worden
waarom zwijg, verzwijg ik te lang,
wat zo zichtbaar is en vooraf geoefend
als een spel zonder overlevenden
waar we enkel een voetnoot zijn.

het is dat vastgelegde recht om toe te slaan,
die het een schreeuwer ondergestelde
tot een jubel aangezette
iraanse volk teloorgaan laten kan,
daar in dat machtsbereik
een atoombom vermoed wordt.

maar waarom zeg ik tot mezelf,
dat andere land by naam te noemen,
waar jaren al- hoewel geheim gehouden -
een groeiend nuclear arsenaal beschikbaar
maar ongekontroleerd, want niemand die erop let
gebruikt kan worden?

de dodelijke stilte over deze werkelijkheid.
haar zwijgen mij opgelegd,
ervaar ik als een belastende leugen
een dwang met uitgezette straf,
herhaald en om het geld,zelfs als
dat zonder schroom tot goedmaken wordt verklaard,
nog een u-boot naar israel
geleverd worden moest, vooral daarvoor
teneinde, allesvernietigende springkoppen
daarheen te kunnen brengen, waar het bestaan
van een enkele atoombom onbewezen is.
maar met angst die een bewijs zou zijn
zeg ik, wat er gezegd moet worden

waarom zweeg ik tot zover?
omdat ik meende, met mijn herkomst
de meest vreselijke vorming die daar heerstte,
kan dat niet. dit geval in waarheid uitgesproken
het land israel, waarmee ik verbonden
ben en blijven zou, iets te vertellen.

waarom zeg ik nu pas,
ouder geworden en weinig meer te schrijven:
de atoombommen van israel bedreigt
de toch al kwetsbare vrede in de wereld?
omdat het gezegd moet worden,
als het morgen al te laat kan zijn,
ook omdat ik - als duitser zo belast -
de aanleveraar van een misdaad worden kan,
die je aan kan zien komen, vandaar onze medeschuld
in geen van de vaste uitspraken
aanvaard kon worden.

en toegegeven: ik zwijg niet meer,
omdat mij de huichelarij van het westen
teveel is, er valt ook te hopen,
dat velen het zwijgen afwerpen,
de veroorzakers van het zichtbare gevaar
aanzeggen van geweld af te zien en
er ook op te staan,
dat een ongehinderde en voortdurende kontrolle
van het israelies atoom arsenaal
en de iraanse nucleaire werkplaatsen
door een internationale organisatie
door de regering van beide landen tyoegelaten wordt.

alleen zo is iedereen. israeli of palestijns,
beter nog, alle mensen, die daar
in dat gebied beheerst door waan
zij aan zij in haat leven
en uiteindelijk ook wij, te helpen.

----------------------------------------------
was gesagt werden muss

Warum schweige ich, verschweige zu lange,
was offensichtlich ist und in Planspielen
geübt wurde, an deren Ende als Überlebende
wir allenfalls Fußnoten sind.

Es ist das behauptete Recht auf den Erstschlag,
der das von einem Maulhelden unterjochte
und zum organisierten Jubel gelenkte
iranische Volk auslöschen könnte,
weil in dessen Machtbereich der Bau
einer Atombombe vermutet wird.

Doch warum untersage ich mir,
jenes andere Land beim Namen zu nennen,
in dem seit Jahren - wenn auch geheimgehalten -
ein wachsend nukleares Potential verfügbar
aber außer Kontrolle, weil keiner Prüfung
zugänglich ist?

Das allgemeine Verschweigen dieses Tatbestandes,
dem sich mein Schweigen untergeordnet hat,
empfinde ich als belastende Lüge
und Zwang, der Strafe in Aussicht stellt,
sobald er mißachtet wird;
das Verdikt "Antisemitismus" ist geläufig.

Jetzt aber, weil aus meinem Land,
das von ureigenen Verbrechen,
die ohne Vergleich sind,
Mal um Mal eingeholt und zur Rede gestellt wird,
wiederum und rein geschäftsmäßig, wenn auch
mit flinker Lippe als Wiedergutmachung deklariert,
ein weiteres U-Boot nach Israel
geliefert werden soll, dessen Spezialität
darin besteht, allesvernichtende Sprengköpfe
dorthin lenken zu können, wo die Existenz
einer einzigen Atombombe unbewiesen ist,
doch als Befürchtung von Beweiskraft sein will,
sage ich, was gesagt werden muß.

Warum aber schwieg ich bislang?
Weil ich meinte, meine Herkunft,
die von nie zu tilgendem Makel behaftet ist,
verbiete, diese Tatsache als ausgesprochene Wahrheit
dem Land Israel, dem ich verbunden bin
und bleiben will, zuzumuten.

Warum sage ich jetzt erst,
gealtert und mit letzter Tinte:
Die Atommacht Israel gefährdet
den ohnehin brüchigen Weltfrieden?
Weil gesagt werden muß,
was schon morgen zu spät sein könnte;
auch weil wir - als Deutsche belastet genug -
Zulieferer eines Verbrechens werden könnten,
das voraussehbar ist, weshalb unsere Mitschuld
durch keine der üblichen Ausreden
zu tilgen wäre.

Und zugegeben: ich schweige nicht mehr,
weil ich der Heuchelei des Westens
überdrüssig bin; zudem ist zu hoffen,
es mögen sich viele vom Schweigen befreien,
den Verursacher der erkennbaren Gefahr
zum Verzicht auf Gewalt auffordern und
gleichfalls darauf bestehen,
daß eine unbehinderte und permanente Kontrolle
des israelischen atomaren Potentials
und der iranischen Atomanlagen
durch eine internationale Instanz
von den Regierungen beider Länder zugelassen wird.

Nur so ist allen, den Israelis und Palästinensern,
mehr noch, allen Menschen, die in dieser
vom Wahn okkupierten Region
dicht bei dicht verfeindet leben
und letztlich auch uns zu helfen

[00001]

This is pretty bad, TBH.