Russisch-Georgisch conflict moet opmaat zijn tot verzet tegen de Navo

[Paul080]

Afkomstig van de weblog Kritisch Links

Op 7 augustus trekken Georgische troepen Zuid-Ossetie binnen. Daags erna trekken Russische troepen het gebied in, waarna het al langer lopende conflict een voorlopig hoogtepunt bereikt. De trieste balans telt op dit moment volgens onbevestigde cijfers aan beide zijden enkele duizenden doden en volgens de VN ruim 100.000 mensen op de vlucht.

Vrijwel onmiddellijk kiezen politici en media uit Westen partij voor Georgië. Opmerkelijk, aangezien juist Georgië het conflict laat escaleren. Nu gaat het mij er niet om partij te kiezen voor Rusland of om Rusland als schoolvoorbeeld van een democratie neer te zetten, maar de reactie van de Russen kan toch moeilijk als onverwacht worden beschouwd. Sinds de ineenstorting van het ‘reëel bestaand socialisme’ is Rusland veel invloed en status kwijt geraakt. Diverse landen uit de voormalige Sovjet-Unie werden onafhankelijk van Moskou en sluiten zich aan bij de Europese Unie en de Navo. Sinds Poetin is een belangrijke pijler in het Russische buitenlands beleid de gedachte dat Rusland een wereldmacht was, is en vooral moet blijven. Zowel politiek als economisch als geografisch bijt Rusland laatste jaren flink van zich af. Dit hebben we bijvoorbeeld kunnen zien in de oorlog met Tsjetsjenië, maar ook aan de onderdrukking van de binnenlandse oppositie en de diverse handelsconflicten met EU-lidstaten.

Het gaat te ver om Georgië als een satelliet staat van de VS te betitelen. Maar om Georgië en met name resident Saakasjvili als een schoothondje van de VS en haar bondgenoten te beschouwen lijkt mij zeer reëel. Afgelopen jaren is Georgië militair en financieel flink gesteund door VS en heeft de VS zich er hard voor gemaakt dat Georgië lid moet worden van de Navo. Ook nu het conflict met Rusland is geëscaleerd gaat de VS stug door met het leveren van wapens en munitie. Om een Russische blokkade naar Georgië te omzeilen gaan de leveringen tegenwoordig via Jordanië.

De innige relatie tussen Georgië en de VS en de Navo gaan terug tot begin jaren ’90. In 1994 neemt Georgië deel aan het Navo project Partnership for Peace, een samenwerkingsverband tussen de NAVO en niet-Navo landen. Enkele jaren levert Georgië troepen aan de Kfor, de ‘vredesmacht’ van de Navo in Kosovo. Vanaf dat moment gaat het hard en sluiten de Navo en Georgië het ene verdrag na het andere en fungeert Georgië onder meer als doorvoerhaven van Navo materiaal naar Afghanistan. Tijdens de Navo-top in Boekarest in april dit jaar spreken de Navo-lidstaten de intentie uit dat zodra Georgië militair en technisch ‘bij is’ lid word van de Navo.

Dat de VS, maar ook andere Navo landen zo happig zijn op de toenaderingspogingen van Georgië is niet vreemd. Geografisch gezien ligt Georgië erg strategisch. Buurland van zowel grootmacht Rusland als regionale grootmacht Turkije en relatief dicht bij (al dan niet voormalige) ‘schurkenstaten’ als Irak, Iran en Afghanistan. Een groot gebied wat sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie politiek instabiel is en waar veel valt te halen. Zo beschikt Georgië over meerdere zeehavens, liggen er belangrijke oliepijpleidingen en olieraffinaderijen. Niet zo verwonderlijk dat de VS en andere Navo-lidstaten maar al te graag een oogje dichtknijpen wanneer president Saakasjvili democratische principes aan z’n laars lapt. Zo worden twee kritische TV-zenders gesloten en wordt het leger op een demonstratie afgestuurd. Binnenlandse tegenstanders verwijten Saakasjvili dat hij zich schuldig maakt aan vriendjespolitiek, corruptie en de economische hervormingen zouden de armoede vergroten. Na de verkiezingen begin dit jaar waarbij Saakasjvili nipt won, verklaarde internationale waarnemers dat het woord ‘eerlijk’ niet van toepassing was op deze verkiezingen

Nogmaals, het gaat mij er niet om Rusland te verdedigen. Maar in dit conflict vechten Rusland en Georgië als twee honden om een bot. De VS en de Navo zijn de lachende derde.

Teleurstellend zijn de terughoudende of afwezige reacties van linkse organisaties en partijen. Op veel linkse websites wordt de oorlog niet eens genoemd. Een twijfelachtige stilte, zeker omdat sinds de Navo-top in Boekarest het nog maar enkele jaren duurt voordat Georgië officieel een bondgenoot van de Navo-lidstaten is en dus ook van Nederland. Artikel 5 van het Noord-Atlantisch Verdrag, de beginselverklaring uit 1949, stelt dat “een gewapende aanval tegen een (…) als een aanval tegen allen zal worden beschouwd”. Met andere woorden. Als Georgië al volledig lid was van de Navo, dan was Nederland feitelijk in oorlog met nucelaire grootmacht Rusland. Een situatie die maar weinig mensen in Nederland als prettig zullen ervaren.

Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie werd er in Nederland een publiek debat gevoerd over de toekomst van de Navo en de rol van Nederland hierin. Vrij snel zakte deze discussie weer in en voor eigenlijk alle politieke partijen in Nederland is het vanzelfsprekend dat Nederland nog steeds lid is van de Navo. Toch worstelen met name de linkse partijen met hun houding ten opzichte van de Navo. Binnen zowel GroenLinks als de SP is de Navo een heet hangijzer. In haar laatste verkiezingsprogramma stelt de SP dat Nederland lid moet blijven van de Navo om zodoende meer grip en democratische controle op de Navo uit te kunnen oefenen. Wel keert de partij zich consequent tegen Navo-missies. Daarnaast pleit Harry van Bommel van de SP voor opschorting van toenadering van Georgië tot de Navo. Ook GroenLinks pleit voor hervorming van de Navo. Hoewel deze wat naïeve standpunten de officiële partijstandpunten zijn is er zeker grote onvrede onder veel leden van beide partijen.

Het huidige conflict tussen Georgië en Rusland is het zoveelste conflict sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie wat mede is aangewakkerd door de VS en de Navo. Anders dan de Navo zelf beweerd draagt zij niet bij tot vrede of stabiliteit in de wereld. Laat staan mensenrechten of democratie. De harde realiteit laat zien dat de Navo enkel een militair verlengstuk is van Westerse economische belangen. Linkse- en vredesorganisaties in Nederland zouden er goed aan doen de oppositie binnen de linkse partijen tegen het Navo standpunt van de partijen te steunen. Het is politiek gezien onmogelijk om als links partij te kiezen voor dan wel Rusland of Georgië. Links kan zich beter richten op verzet tegen de Navo. Laat het huidige conflict een aanleiding hiertoe zijn!

[Q]

Teleurstellend zijn de terughoudende of afwezige reacties van linkse organisaties en partijen. Op veel linkse websites wordt de oorlog niet eens genoemd. Een twijfelachtige stilte, zeker omdat sinds de Navo-top in Boekarest het nog maar enkele jaren duurt voordat Georgië officieel een bondgenoot van de Navo-lidstaten is en dus ook van Nederland.
De schrijver heeft of zijn huiswerk niet goed gedaan, of heeft een nogal nauwe definitie van linkse organisaties. Het volgende verscheen eerder op de Offensief site:


Nederland uit de NAVO: De grondstoffenoorlog en het gelijk van Von Clausewitz

Het gewapende conflict van de zo gewenste aanstaande NAVO-partner Georgië en Rusland, dat zich als regionaal imperium aan het vestigen is, blijkt de tweede akte van een zich ontvouwend drama te zijn , dat begon in de burgeroorlog in ’91-‘92 tijdens de ineenstorting van de Sovjet-Unie.

Door Peter den Haan, Offensief Rotterdam

De eerste akte was natuurlijk de inval van de VS in Irak. Deze oorlog, vermomd als een oorlog tegen de terreur (van ‘moslims’) en voor ‘democratie’was erop gericht om de zelf ingeplante boeman (Saddam Hoessein), die er een puinhoop van had gemaakt, te vervangen en zo weer grip te krijgen op de regio met de zo gewilde, goedkope olie. Bush en zijn kornuiten moesten en zouden, dus geen middel werd geschuwd, zoals dat onder schurken gebruikelijk is, Afghanistan en Irak werden binnengevallen en nu staat het hele gebied in vuur en vlam en blijkt het middel erger dan de kwaal. Helaas is de Nederlandse Regering nog een van de weinigen die vrolijk achter Sjors (dabbeljoe) en Sjimmie (amerikaans voor Jaap) aanhuppelen.

Een andere invloedssfeer van de VS en Rusland ligt iets noordelijker en is natuurlijk de olie en gasleiding naar de Zwarte Zee. Abchazië en Ossetië claimden tijdens het uiteenvallen van de Sovjet-Unie al onafhankelijkheid van Georgië en in de burgeroorlog van 91-92 zijn de grenzen altijd diffuus gebleven. Rusland, of beter, het GOS heeft zowel diplomatiek als gewapend het verzet van die gebieden tegen Georgië gesteund, uiteraard om uiteindelijk zelf de controle over die toevoerleiding te krijgen.

De in de oranjerevolutie aan de macht gekomen Sjaakasvili, bij ons bekend omdat hij een Nederlandse vrouw heeft, betoont zich al jaren een gewillig vazal van het Westen en Georgische soldaten zouden ook in november Nederlandse troepen in Afghanistan aflossen.
Zijn regime staat zowel intern, met twee regio’s die willen afscheiden en economische malaise (en schandalen door vriendjespolitiek met westerse gelden) als extern, de groeiende Beer Rusland, zwaar onder druk.

De tweede akte is nu begonnen door het hoge spel van Sjaakasvili. Hij heeft er in ieder geval blijk van gegeven zowel privé als politiek het ‘huiselijk geweld’ niet te schuwen. Donderdags jl.. beloofde hij nog een staakt het vuren, na een aantal dagen van oplopende schermutselingen en de dag daarna, tijdens de opening van de Olympische Spelen en blitzkrieg door een bezettingsleger in het opstandige gebied. In de hoop dat de verassing in combinatie met de dreiging van het slachten van de kip met de gouden eieren (uitslaande oorlog tussen het GOS en de NAVO), repercussies vanuit Rusland zouden voorkomen, dan wel ernstig in toom houden. Het is nog maar de vraag of dat gaat lukken. Oorlog is de voortzetting van dezelfde politiek met andere middelen; stelde Von Clausewitz. Volgens de Nieuwe Wereldorde waren dat soort trivialiteiten verleden tijd. Maar zoals Fukuyama zijn “einde van de geschiedenis”al heeft ingeslikt, blijkt ook hier handel en roof hetzelfde te zijn. Rusland maakte handig en meedogenloos gebruik van deze provocatie, in de wetenschap dat de VS, met haar legers in Irak en Afghanisatan zelf veel te veel gecompromitteerd is. De hoop van Sjaakasvili is nu gericht op de NAVO, omdat hij natuurlijk weet dat een klein duimpje als Georgië in het Westen de sympathie krijgt. Tegen de Reus Rusland. In zijn slachtofferrol is hij er ook in geslaagd tijdelijk de bevolking van Georgië eensgezind tegen de agressor te krijgen. Alle troepen in het buitenland zijn teruggeroepen. De golf van nationalisme heeft een extra destabiliserende werking op de regio. De Balkanisering (opdeling)van een half werelddeel en vazalstaatvorming is in volle gang.

De grondstoffenoorlog is begonnen, dit zijn de eerste schermutselingen. Er zullen er meer en vele volgen.
De bezweringen en protesten van de Westerse wereld klinken hol. De Verenigde Naties zal niets doen, Rusland heeft vetorecht in de veiligheidsraad en de NAVO blijkt eens te meer een verlengstuk van het Amerikaanse imperialisme te zijn, waar keffende schoothondjes omheen dringen, bedelend om een kruimel van de tafel. De gedachte dat in dit zich ontvouwende machtsspel als de NAVO, of zelfs de Verenigde Naties een instrument ten goede van de onderdrukte mensheid kan worden, zoals de SP-leiding nog steeds van ons vraagt, getuigt niet alleen van illusiepolitiek en doet het internationalistische karakter van het socialisme geen recht. De ervaringen met de arbeidersleiding van voor de eerste wereldoorlog doet wat dat betreft het ergste vrezen. Als Socialistische Partij moeten we z.s.m pleitten voor een terugtrekking uit de NAVO. Geen steun aan het VS (en ander) imperialisme.

Tegen het roofkapitaal en de uitbuiting van de meerderheid van de bevolking door een kleine minderheid dient er een sterke en eendrachtige organisatie opgebouwd te worden, democratisch en rechtvaardig. De problemen van de huidige samenleving zijn er een van verdeling. De eerste stap is diegene die de waarde produceert ook eerste zeggenschap te geven hoe deze moet worden verdeeld. Met z’n allen stel je vast wat we nodig hebben en hoe dat het beste gerealiseerd kan worden. Een democratisch plan van productie dus. Arbeid is de enige waardescheppende aktiviteit en in de menselijke samenleving dan ook de grootste gemene deler. Niet religie, of afkomst, of ras, dat zijn verdelers om de kloof tussen arm en rijk te verdoezelen. Om ons los te kunnen breken uit de klauwen van het roofkapitaal hebben we dus een onafhankelijke, massale internationale van arbeiders nodig. Het Comité voor een Arbeidersinternationale (http://www.socialistworld.net/) (CAI, of CWI in het Engels) roept op daaraan mee te bouwen!

Bron (http://offensief.sprinterweb.net/joomla/content/view/264/1/)

Maar verder raakt het een aantal goede punten, goed artikel.

[Paul080]

of ik mijn huiswerk helemaal goed gedaan kan ik niet voor 100% zeker zeggen. Maar de Offensief site heb ik ten tijde van het schrijven wel degelijk gecheckt, alleen was deze offline. Kweenie of dat aan mijn browser lag, maar kon 'm 2 dagen niet bekijken (inmiddels weer wel).

Maar het feit dat offensief iets schrijft doet toch niks af aan de brede stilte binnen links? ik ben blij dat offensief het oppikt, maar je kan toch niet ontkennen dat links & de vredesbeweging toch niet heel erg warmlopen voor dit conflict?

Ik bedoelde ook niet om organisaties of personen bij naam te noemen, ik wilde juist een tendens benoemen.

[Honggweilo]

Rusland wringt de lange arm van de VS in de Kaukasus om

Vijf dagen nadat Georgië een aanval op Zuid-Ossetië had ingezet, komen Rusland en Georgië tot een staakt-het-vuren. Wat is de echte inzet van dit bloedige conflict?

Pol De Vos
http://www.revleft.com/vb/typo3temp/pics/4cf75de933.jpg
11




8 augustus. Tskhinvali, de hoofdstad van Zuid-Ossetië wordt zwaar beschadigd. Er vallen vele honderden doden en gewonden, maar precieze cijfers zijn er nog niet. Tienduizenden inwoners slaan op de vlucht. Het Russische leger komt de autonome regering van Zuid-Ossetië ter hulp met tanks en pantservoertuigen en voert bombardementen uit op Georgische militaire installaties die bij de agressie betrokken waren. Ook daarbij vallen heel wat burgerslachtoffers.
De meeste Westerse media en politici weten direct bij wie ze de schuld moeten leggen: bij het separatisme van Zuid-Ossetië en het eigenbelang van Rusland. Maar een onderzoek naar de onderliggende belangen brengt andere elementen aan het licht.
Het conflict tussen Georgië en Zuid-Ossetië is het resultaat van de toegenomen etnische tegenstellingen in de Kaukasus sinds de val van de Sovjet-Unie. Alle vroegere Sovjetrepublieken in de Kaukasus zijn samengesteld uit een mozaïek van etnische groepen en culturen. Toen de USSR uiteen viel, ontstonden er scherpe nationale tegenstellingen tussen Rusland en andere ex-sovjetstaten, en binnen die staten, tussen de verschillende etnische bevolkingsgroepen.
In de voorbije 17 jaar hebben die conflicten tot geweld en burgeroorlog geleid in Tsjetsjenië, in Dagestan, in de Armeense enclave Nagorni-Karabach, in Azerbeidzjan, enzovoorts. Ook ex-Joegoslavië onderging hetzelfde lot.
In plaats van de conflicten te ontmijnen hebben de Verenigde Staten met een cynische verdeel- en heerspolitiek die conflicten gebruikt en vaak opgeklopt om hun invloed in deze regio’s uit te breiden. Denk maar aan hun steun aan de separatisten in Kossovo en in Tsjetsjenië. Ook in Georgië gebruiken de VS de nationalistische tegenstellingen om de potentieel hernieuwde grootmacht Rusland te verzwakken.
Een Amerikaan wordt baas in Georgië

In 2004 zetten de VS de huidige Georgische president Saakashvili op de troon, met de hulp van multimiljardair Soros. Saakashvili is een Amerikaans staatsburger die trouwens tot begin van de jaren 2000 in New York woonde en er als advocaat werkte. Hij is sterk pro-VS en anti-Rusland. Sinds hij in 2004 president werd versterkt hij het ‘eigen’ Georgische nationalisme en buit hij het anti-Russische gevoel uit. Hij zette ook de Osseten onder druk. Hij wou bij voorbeeld verbieden dat Osseten onderwijs volgen in hun eigen taal.
Dit alles zorgt uiteraard voor spanningen met Zuid-Ossetië dat niet alleen zijn autonoom statuut kwijtspeelde en zijn banden met de Osseten in Noord-Ossetië in Rusland bemoeilijkt ziet.
De Verenigde Staten leveren al sinds 1994 militaire steun aan Georgië. Die is sindsdien constant gegroeid. Vandaag is Georgië het meest pro-Amerikaanse land van de Kaukasus. Het regime heeft speciale banden met de VS, en vooral met het Pentagon. Vandaag is Georgië – na Israël – het land met de grootste Amerikaanse militaire steun per hoofd van de bevolking. In ruil voor die steun heeft Georgië 2000 militairen in Irak, het 3de grootste contingent na de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. En dat voor een land van 4,5 miljoen inwoners…
Het land dient vandaag als achterhoede voor vele anti-Russische bewegingen in de Kaukasus, onder andere in Tsjetsjenië en Dagestan.
Ook met Israël heeft Georgië sterke militaire en economische banden ontwikkeld. Sinds 2000 heeft Israël voor honderden miljoenen dollar aan wapens verkocht, van geweren tot raketsystemen, van pantservoertuigen tot onbemande vliegtuigjes. Daarbovenop kwamen militaire trainingen, onder andere door officieren van Israël's geheime dienst Shin Bet, berucht voor haar geheime executies en folteringen van Palestijnen in de Bezette Gebieden.
Wie controleert de Centraal-Aziatische olie?

Tegen 2020 zal zowat 50 % van de gasbevoorrading van West-Europa uit Rusland komen. En ook voor de oliebevoorrading speelt Rusland een belangrijke rol. De controle over Georgië is strategisch voor de VS en andere pro-VS regeringen als alternatief voor de Russische energiebevoorrading. Vooral voor de energievoorziening vanuit Turkmenistan en Azerbeidzjan in Centraal Azië.
Er loopt een pijplijn van Baku (de hoofdstad van Azerbeidzjan waar enorme olievoorraden liggen) aan de Kaspische zee, doorheen Azerbeidzjan en Georgië, tot in Ceyhan in Turkije. Deze pijplijn, die 1 % van het wereldverbruik aan olie vervoert, is de enige vanuit Centraal-Azië die niet over Russisch grondgebied loopt. Het is een van de reden waarom de Verenigde Staten hun militaire basissen van West-Europa naar Oost-Europa en Centraal-Azië, meer bepaald ook in Georgië en Azerbeidzjan, verplaatsen.


http://www.pvda.be/nl/nieuws/artikel/article/rusland-wringt-de-lange-arm-van-de-vs-in-de-kaukasus-om.html

[Tower of Bebel]

Nogmaals, het gaat mij er niet om Rusland te verdedigen. Maar in dit conflict vechten Rusland en Georgië als twee honden om een bot. De VS en de Navo zijn de lachende derde.
Ik geloof niet dat de VSA en de NAVO als derde partij kunnen worden beschouwd. Zeker niet als "lachende derde". Het zijn partijen die achter Georgië staan en bij wijze van spreken er onderdeel van zijn. Het Georgië dat vorige week nog in een strijd verwikkeld was is - zoals je duidelijk hebt gemaakt - sterk met de VSA vebonden. De belangen en het kapitaal van de VSA hebben het Georgië gekneed tot wat het net voor het uitbreken van de oorlog was.
Dus NAVO en VSA blijven enkel achterwege omwille van de crisissituatie. Ze hebben niet de troepen, niet de credibiliteit, om in te grijpen. De huidige economische en politieke crisis ligt hen een effectief ingrijpen in de weg. (De regering Bush is haar kansen om overal in de wereld snel en efficiënt in te grijpen voor een deel kwijtgespeeld omdat ze moest ingrijpen in het Midden-Oosten. Tijdens de Eerste Golfoorlog dacht niemand aan bezetting, maar de crisis die er sinds kort heerst deed de VSA haar kar keren en toch Irak bezetten tegen beter weten in. Nu zijn er geen troepen meer over voor andere grote conflictzones.)