Originally posted by No.
[email protected] 02, 2007 06:47 pm
Te weinig tijd voor de eerste vraag :).
Maar om op de tweede in te gaan, nee die revoluties zijn niet begonnen door Lenin, al steunden ze qua ideologie wel op Lenins ideeen. De voormannen van die revoluties waren respectievelijk Kim Il Sung (Korea), Mao Tse-Tung (China) & Fidel Castro (Cuba). Daarnaast nog het door jou vergeten Vietnam :), waar Ho Chi-Minh de voorman was.
In hoeverre richtten de zogenaamde voormannen van Vietnam en Noord-Korea zich op de arbeidersklasse als motor van de samenleving? Ik dacht ook dat Ho chi-minh er eerder liberale ideeën op nahield?
Heeft iemand een goede duidelijke (jip en janneke taal) uitleg over de revolutie?
Een sleutelcitaat is die van Lenin dat de geschiedenis soms een duwtje nodig heeft. Het marxisme ziet de geschiedenis evolueren in stadia van productievormen (feodalisme, kapitalisme, slavenmaatschappij, socialisme, ...). Lenin zag in dat men in Rusland een gok kon wagen. Men diende het kapitalisme achterwege te laten en direct voor socialisme te gaan. Een wereldrevolutie zou Rusland bevrijden van zijn achterlijkheid als semi-feodaal land.
Lenin stelde natuurlijk dat een revolutie nodig was om het kapitalisme omver te werpen. Om socialisme te bereiken diende een wereldrevolutie plaats te vinden. De motor is de arbeidersklasse, en dus was een revolutie in Engeland, Frankrijk en Duitsland nodig. Duitsland stond bekend als het sterkste geïndustrialiseerde land met de sterkst georganiseerde arbeidersklasse.
De Eerste Wereldoorlog was het grote signaal dat het kapitalisme had afgedaan. Het imperialisme als hoogste stadium van het kapitalisme was uitgemond in een allesverwoestende oorlog. Ook het reformisme, dat een revolutionaire uitweg naar socialisme ontkent, was failliet omdat het de oorlog had gesteund. Lenin behoorde tot een handvol socialisten die de juiste perspectieven naar voor schoven en niet meeliepen met het nationalisme van de burgerij.
Lenin zag de oorlog als het moment waarop de wereldrevolutie zou uitbreken. Na de jarenlange uitbuiting van het proletariaat zou de oorlog een nog zwaardere last vormen en een bewijs zijn van de nood aan een socialistische samenleving. In 1917 was het zover in Rusland. De Russische troepen gingen aan het muiten, de arbeiders gingen over tot massastakingen en betogingen, de studenten vulden de rangen aan en ook de boeren kwamen her en der in opstand. Rusland was ontredderd, de tsaar werd afgezet.
Lenin zag natuurlijk in dat hiermee de proletariërs lang niet de macht in handen hadden. De liberalen en reformisten vormden samen een voorlopige regering die het feodale rusland de weg naar het kapitalisme zou tonen. Veel arbeiders keken op naar de reformisten in de Doema (parlement), en daar maakten de parlementaire gebruik van om zo de arbeiders hun revolutie te ontnemen. Kerenski, één der reformisten werd als compromis aan de arbeiders eerste minister. Maar de arbeiders bleven rusteloos. De reformisten konden hen niet bedaren, en ook de eisen van de arbeiders werden niet ingewilligd.
De arbeiders hadden zich immers georganiseerd in Sovjets (geavanceerde stakingscomites) die naast de voorlopige regering een eigen bestuurstaak hadden. Zo ontstond in de steden van het land een dualiteit tussen het illegale, maar werkelijk sovjetbestuur en het legale, maar machteloze parlement. In de maaand juli wilden de Sovjets de macht grijpen. De Bosljevieken vonden deze zet te vroeg en wezen op een mogelijke mislukking, maar ze gingen echter niet in tegen de beslissingen van de Sovjets. Na de mislukte revolte van Juli werden de Bolsjevieken achterna gezeten door de politie.
Daarop wilden de liberalen overgaan tot een militaire dictatuur. Een parlementaire, democratische kapitalistische samenleving was in Rusland onmogelijk omdat de arbeiders in Petrograd en Moskou juist verder wilden, en geen genoegen namen met het kapitalisme. De ideale persoon was generaal Kornilov die met zijn troepen Petrograd diende te ontruimen van de Sovjets.
Generaal Kornilov faalde. De Bolsjevieken organiseerde het verzet samen met de Sovjets, en daarop gingen de soldaten van Kornilov zelf aan het muiten. De Bolsjevieken ontmaskerden het verraad van de voorlopige regering en daarmee ook dat van de reformisten waardoor de bosljevieken op handen werden gedragen. De voorlopige regering was verzwakt en daarop greep Lenin de kans om met de Sovjets de macht te grijpen in oktober.
Eenmaal de Bolshevieken en de Sovjets het bestuur in handen hadden stonden ze voor een probleem. Rusland kenden enkel in een aantal industriesteden een georganiseerd proletariaat dat de dictatuur van het proletariaat kon uitvoeren. Daarenboven vielen 11 imperialistische legers Rusland binnen. Tijdens de burgeroorlog werd het proletariaat van Rusland en ook z'n industrie verder uitgedund, maar de Bolshevieken wisten de overwinning te behalen.
Het was wachten op de revolutie in Europa. Na de burgeroorlog had ze overal gefaald met uitzondering van duitsland. Maar ook spoedig mislukte de revolutie in Duitsland.
De Sovjet-Unie stond geïsolleerd in een vijandig milieu met niet de sterke arbeidersklasse om de macht over te nemen. Omwille van snelle industrialisatie en sterke partijorganisatie wist de Sovjet-Unie te overleven tot 1991, alhoewel er niet veel meer overbleef dan vorm en weinig echt socialisme. Met de revolutie in China (1949) was Rusland niet bevrijd uit z'n isolement. China was een even achterlijk land als Rusland toen in 1917. Er was gewoon een nieuwe last bijgekomen, want China had nl. steun nodig van de SU (vandaar een enorm conflict met de SU in de periode van Chroestjov toen deze de steun zowat helelaal ophief).
Verdiensten zijn wel, ondanks het falen van de wereldrevolutie, het einde van de accuute hongersnoden, de evolutie van landbouwstaat naar geïndustrialiseerde staat, een voorbeeld van hoe gratis onderwijs en gratis andere zorgen mogelijk is, enz. Maar socialisme zoals Marx die voor ogen had zou nooit worden bereikt.
... revolutie in jip en janneke taal.