Nationalisms lead to a small crisis in Belgium

[Autonome-Antifa]

Nationalisms and the situation in Belgium, an overview.

There are several nationalisms quite vivid in Belgium. One of them is Belgicistic nationalism. It defines an amorphous ideology, with a lack of ideas, that favours a strong centralized Belgian government, with little autonomy for the Flemish Community, the French-speaking Community of Belgium, the German-speaking Community of Belgium and the Brussels-Capital Region. To those who have read something about this variety of nationalism at the site of Wikipedia, the description given there is really bad, so forget about it now.
Belgium became a federal state in the 1970s – which was the reformist wish of many Flemish nationalists. Flemish nationalists often advocate the independence of their region Flanders, certainly those of the far Right. But Belgicistic nationalists advocate the unity between all language groups in Belgium, sometimes even the knowledge of all official languages (Dutch, French, German), and they often reject internationalism just like all other nationalists in Belgium.
The Belgian National Front (a sometimes electorally successful extreme-right party of the French-speaking part) and other politicians of the Right are more belgicistic than the politicians of the Left in the French-speaking part of Belgium (this region is called the Walloon Community). Some people of the flawed Left have embraced Walloon nationalism, which has historically been led by self-styled socialist trade unions, while Catholic trade unions have formed a part of the Flemish nationalist movement.
About the latest elections in Belgium... The 10 June poll made the Francophone right-wing liberal MR the largest statecraft party in the French-speaking part of Belgium, while Yves Leterme's nationalist “Christian democrats” were victorious in Flanders. For the first time the MR overtook the Francophone Social-democrats. The talks about forming a new coalition soon started. And five weeks ago, Albert, king of Belgium, appointed Leterme as "formateur" and asked him to put together a new coalition, a “federal government” for the whole of Belgium. At first, talks made progress on the budget and nuclear energy (the existence of nuclear power stations in Belgium would be more supported again), but community issues and Flemish demands for institutional reform cast a long shadow over the talks. Yves Leterme has now been obliged to terminate his mission. It could take a long time before a new federal government arises. The Flemish nationalists are benefiting of this small crisis, many of them really want to split up Belgium now.
The forms of nationalism in Belgium have marginalized the internationalist part of the Left. While the libertarian Left in Belgium is suffering difficulties, like organization problems, the Greens and Communists are not always interested in authentic internationalism. Greens think it's not reformist or realistic enough, while authoritarian Marxists embrace many third-world-nationalisms.



Website: http://plusmedia.blogspot.com

[Tower of Bebel]

Fail! :)

De eerste staatshervorming was niet het gevolg van een Vlaamse eis. Het was het gevolg van een economische evolutie in België. Doorheen de Belgische geschiedenis was Wallonië nl. de belangrijkste regio omwille van de metaalindsutrie. Gedurende de 19de eeuw was deze regio de meest geïndustrialiseerde en de grootste exporteur van de wereld (Engeland was natuurlijk tweede).
Vanaf de jaren 50' en 60' doken echter veranderingen op. De dienstensector en de chemische indsutrie groeiden tezamen met de limburgse mijnbouw. Wallonië verloor tegen de jaren 70 haar overwicht op zowel economisch, politiek als demografisch vlak.
De crisis van de jaren 70 sloeg het hardst toe op de oude metaalsector. Tezamen met de harde neoliberale aanvallen ging de Waalse metaalindsutrie bijna tenonder. De Waalse burgerij moest toezien hoe de Vlamingen de overhand namen en meer en meer druk uitoefenden met hun Vlaamse eisen.
In de jaren zeventig en de jaren tachtig werden uiteindelijk 2 staatshervormingen doorgevoerd die van België een federale natie maakten. De Waalse burgerij geloofde dat een onafhankelijker economisch beleid hun economische kracht zou doen terugwinnen. Dit bleek echter niet juist te zijn. De enige overwinnaars waren de Vlaamse burgerij. De Belgische arbeidersbeweging moest toezien hoe ze in 2 delen werd opgesplits. Tegen de jaren 90' werd het zelfs zo erg dat men in de media durfde spreken van: Walen tégen Vlamingen; ondanks het feit dat vroeger de Walen en Vlamingen in periodes van arbeidersstrijd zij aan zij stonden (vooral de Walen omdat de vlamingen maar te vaak bij de christelijke en niet bij de socialistische vakbond aangesloten waren.

Over de partijbenaming:

CD&V staat voor Christen-Democratisch en Vlaams. VLD staat dan weer voor Vlaams Liberaal-Democraten. De reden voor deze benaming is dat het woordje Vlaams een bindmiddel is om de vlamingen te binden tegen de Waalse burgerij. Men zegt echter niet Waalse burgerij, men zegt "dé Walen".
Alle partijen in Vlaanderen zijn op gelijke hoogte Vlaams-Nationalistisch, niet radicaal, m.u.v. NV-A en VB (Nieuw Vlaamse Alliantie en Vlaams Belang). De reden waarom CD&V even nationalistisch lijkt is omdat er een kartel is afgesloten met NV-A (uit electorale overwegingen) en omwille van de hevige kritiek van Vlaams Belang. Leterme durft deze Vlaams partijen niet aan te vallen. CD&V zal Vlaanderen enkel van België loskoppelen als het in de belangen van de burgerij is. Er is geen pure nationalistische ideologie in deze partij.

Over de Groenen:

De groenen willen enkel postjes in de regering. Hun praat is echter "links". De arbeiders noemen de groenen dan ook de groene maffia omdat de milieuproblemen moeten worden betaald door de arbeiders. De Groenen zijn te laf om de burgerij aan te vallen.

Om nog iets belangrijks toe te voegen:

De zogenaamde Vlaams eisen voor een staatshervorming staan in schril contrast met de feitelijk steun bij de Vlaamse arbeiders. Tot de jaren 60 had men inderdaad Vlaamse eisen gesteund door een Vlaamse meerderheid. Maar toen eenmaal de minimumeisen (een Nederlandstalig Vlaanderen) werden ingewilligd verdween de algemene steun. De vlaamse eisen van vandaag zijn enkel eisen gesteund, en ook ten voordele van, de Vlaamse burgerij (georganiseerd in VOCA). In een recente poll voor de verkiezingen van 2007 was enkel maar 11% van de Vlamingen voor een verdere splitsing van België. Dit ondanks de misvormde berichtgeving vanuit de media die mensen ertoe aanzet te geloven dat de eisen van de burgerij echt wel Vlaamse eisen zijn.

Nu over Brussel-Halle-Vilvoorde:

De Franstaligen in deze regio moeten zich inderdaad aanpassen aan de Nederlandse taal. Maar de burgerij gebruikt dit ongenoegen om zoveel mogelijk beleidsfuncties over te hevelen naar het Vlaams parlement. In plaats van de Waalse scholen beter Nederlandstalig onderwijs te geven (vandaag is deze nog steeds embarmelijk), wil men het land in 2 splitsen. Men geeft de Walen de schuld van het slecht beleid van hun deelregering. En daarom moet men splitsen. Aan Waalse zijde zegt men dat alle Vlamingen separatisten zijn, wanneer nochtans maar 11% daarvan in de beurt komt (en vergeet niet dat dit door de media en regering komt!).
Daarom komen we binnen LSP altijd met de leuze naar boven: wat ons verdeeld verzwakt ons, want de burgerij in België doet idd. aan verdeel en heers.
Op de betoging tegen het generatiepact is al een eerste scheur ontstaan. De Belgische metaalvakbond (de vakbonden zijn altijd solidair geweest over de taalgrenzen heen) werd er gesplitst. De arbeiders kenden geen gids richting de sociale strijd en daarom is men er ten prooi gevallen aan deze zogezegde tweestrijd tussen Vlamingen en Walen.

[An archist]

De site vanwara je dat hebt lijkt me ook niet geniaal


One of the worst nationalist groups in Belgium is called Nation. The members of it sometimes work together with Flemish Nazis, ecofascists and other members of the far Right. They generally are explicitly opposed to globalisation and the Nato. The Belgian identity is very important for them.

Nation? WTF? nog nooooit van gehoord

[Tower of Bebel]

Het Waalse Nation is de meest vreemde extreem-rechtse beweging in België. Het is ontstaan uit ongenoegen met het corrupte Front National.

Nation: een gevaarlijke crapuscule. Hoe kunnen we het bestrijden? (http://www.socialisme.be/lsp/archief/2007/02/21/nation.html)
Nation reageert met "recht van antwoord". Blokbuster antwoord. (http://www.socialisme.be/lsp/archief/2007/03/14/nation.html)
Veroordeling van neo-fascistische crapuscule Nation. (http://www.socialisme.be/lsp/archief/2006/07/14/nation.html)

Nation is anti-abortie, tegen de emancipatie van vrouwen, meent sociaal te zijn en zich te verzetten tegen sommige vormen van extreem-rechts. Echt hele vreemde zaken die ze naar voor brengen. Ze zijn dan ook een typisch product van de maatschappij.

Nation. (http://www.nation.be/web/accueil.php3) Let op hun vakantiefoto's.

[An archist]

hmmm, ze zijn dus eigenlijk even marginaal als groenrechts.

[eXacto]

Groenrechts is hilarisch.
'Ooooooh , wat een mooi plantje staat daar , laten we het goed verzorgen zodat het een mooie boom wordt!We moeten respect tonen voor de natuur...Hee kijk daar , een neger! Verbrand hem!Slaagtem bij een!Steektem neer!'

[Tower of Bebel]

Zij ontkennen onze nieuwe slogan. "Ecologie versus kapitalisme: vechten voor de ééne is strijden tegen de andere".

[Honggweilo]

Originally posted by [email protected] 27, 2007 08:02 pm
Groenrechts is hilarisch.
'Ooooooh , wat een mooi plantje staat daar , laten we het goed verzorgen zodat het een mooie boom wordt!We moeten respect tonen voor de natuur...Hee kijk daar , een neger! Verbrand hem!Slaagtem bij een!Steektem neer!'
Groen-rechts; emancipatie van flora, segregratie van fauna :lol:

Maargoed is dit werkelijk iets nieuws? zal dit deze formatiecrisis nu de federatie doen vallen of is het weer net zo'n hype als de "vlaanderen verklaard zich onafhankelijk" RTBF TV-grap?

[Tower of Bebel]

artikel (http://www.socialisme.be/lsp/archief/2007/08/27/leterme.html)
artikel 2 (http://www.socialisme.be/lsp/archief/2007/08/23/leterme.html)

De federatie zal vast niet vallen. Er is geen voldoende steun van de bevolking om tot splitsen (van België) over te gaan, en er is geen steun bij de burgerij om tot unionisme te komen (terug naar het nationale België).

Het is een conflict dat nu al jaren aansleept, maar de burgerij slaagt er niet in een oplossing te vinden. Enerzijds is het de Waalse tegen de Vlaamse burgerij, en anderzijds is er geen steun te vinden voor een splitsing in het geval van de Vlamingen. De neoliberale aanvallen zijn echter wel al goedgekeurd.

Nu Leterme geen formateur meer is zal het vast een Franstalige formateur worden. Dit is echter niet in het voordeel van de Waalse burgerij.

In plaats van de Waalse scholieren beter te scholen in het Nederlands wil men het land breken (want het draait hem rond de gemeentes aan de taalgrens die bijna compleet verfranst zijn). Het is duidelijk dat er ene politiek agenda is. Deze is natuurlijk die van het neoliberalisme.


En dus zit men vast, met enerzijds Vlaamse partijen die harde beloften hebben gedaan en iets moeten binnenhalen – minstens de splitsing, mét compensaties welteverstaan, van BHV – en anderzijds Franstalige partijen voor wie een grote communautaire knieval zonder de PS feitelijk tot politieke zelfmoord in de regionale verkiezingen in 2009 zou leiden. Dit is niet de eerste communautaire crisis in België en het zal ongetwijfeld ook niet de laatste zijn. Uiteindelijk zal een compromis gevonden worden – ongetwijfeld zeer ingewikkeld en technisch - omdat alle in het parlement vertegenwoordigde partijen (ook zij die in geen enkel mogelijk regeringsscenario genoemd worden, namelijk Vlaams Belang en Lijst Dedecker) ervan overtuigd zijn dat de neoliberale politiek moet worden verder gezet.

-----

Ik wil ook nog even duidelijk maken dat in België al langer de traditie bestaat om de namen van partijen gemakkelijk te veranderen naargelang de "breuklijn" die domineert in de politiek. Vb. de sociaal-economische breuklijn (van werkliedenpartij naar socialistische partij), de levensbeschouwlijke breuklijn (katholieke partij en progressistische partij), de comunautaire breuklijn (nieuw-vlaamse alliantie, het vlaams nationalistisch verbond), de ecologische breuklijn (groen!, anders-gaan-leven, ecolo), de ethnische breuklijn (Vlaams Belang).

[Wanted Man]

Uit De Pers vandaag:

http://i10.tinypic.com/6bavc50.png

Anyway, het is hier ook heel erg in het nieuws. Er komt steeds weer aan bod dat "de Vlamingen" zich willen afscheiden. Hoe zit het nou echt?

[Tower of Bebel]

Ondanks de media (die de eisen van de Vlaamse burgerij verpakt als eisen van de Vlamingen), de continue ruzie tussen Vlaamse en Waalse burgerij om kleinigheden, en de karikaturale beschrijving die in beide landsdelen naar boven wordt gehaald als het gaat over de andere zijde (vb. Walen zijn te dom om Nederlands te leren, Vlamingen zijn allemaal separatisten) heeft een enquête duidelijk gemaakt dat enkel 11% van de Vlamingen voorstander is van een vergaande onafhankelijkheid van Vlaanderen.

http://www.standaard.be/Assets/Images_Upload/2007/07/06/coulissen.jpg
http://www.standaard.be/Assets/Images_Upload/2007/08/24/trix.jpg

Men slaagt er niet in om de Waalse burgerij ervan te overtuigen de faciliteitengemeenten op te geven (Vlaamse gemeenten met deels een franstalige populatie die zich niet dient aan te passen aan de Nederlandse taal - dit was een compromis in ruil voor de inperking van het Brusselsgewest in Vlaams-Brabant). Als dit niet lukt ga je hen ook niet van een splitsing van België kunnen overtuigen (voor een staatshervorming hebben we in beide landsdelen een 2/3 meerderheid nodig).

http://www.standaard.be/Assets/Images_Upload/2007/07/23/zaza230707.jpg
http://www.standaard.be/Assets/Images_Upload/2007/08/20/zazastaat.jpg
_______________

Omdat België een lappendeken is omwille van de verscheidene staatshervormingen lijkt het me gepast om eens informatie te geven over de omvormingen van de unitaire Belgische staat naar de federale staat.


7. De staatshervormingen op een rijtje

Het "federalisme" – feitelijk een foute naam - in België kwam er na een reeks opeenvolgende staatshervormingen. Waar voor een federatie twee of meer onafhankelijke delen beslissen om samen op te gaan in een groter geheel, hebben we hier te maken met een unitaire staat die uiteenvalt in afzonderlijke delen. Het oude unitaire België dat de provincies als basis had, werd omgevormd tot een ingewikkeld systeem dat zich baseert op twee machtsniveaus: de gemeenschappen en de gewesten. Het systeem wordt steeds ingewikkelder naarmate de werking van de deelstaten steeds verschillender wordt. Vooral in Brussel leidt het tot een bijzonder complexe situatie, waarin de twee grote gemeenschappen gelijkaardige bevoegdheden hebben op hetzelfde gebied.

De voornaamste stappen:
- 1963: België wordt onderverdeeld in vier taalgebieden met vaste grenzen: het Nederlandse, het Franse, het Duitse en het tweetalige taalgebied.

Tientallen gemeenten en duizenden inwoners werden overgebracht van de ene provincie naar een andere. Wallonië krijgt inwoners erbij, Vlaanderen raakt er kwijt. Voordien kon een gemeente van taalregime veranderen als een volkstelling een relevante verandering van de bevolkingssamenstelling op vlak van taal liet blijken. Verschillende Brusselse gemeenten werden zo overgebracht van het Nederlandstalig eentalig regime naar het tweetalig regime. Onder druk van de Vlaamse burgemeesters van de Brusselse rand werden de taalvragen geschrapt uit de volkstelling, gezien het tot een uitdeining van Brussel leidde. Daarom is het nu niet meer mogelijk de taalsamenstelling van de bevolking van een gemeente te kennen.

Taalfaciliteiten werden echter ingevoerd in de gemeenten, waar de laatste volkstelling een belangrijke anderstalige minderheid liet blijken. Zowel Vlamingen en Duitstaligen in sommige gemeenten van het Franse taalgebied, als Franstaligen in sommige gemeenten van het Nederlandse taalgebied en in de gemeenten van het Duitse taalgebied genieten ervan. België blijft een unitaire staat, maar de grenzen van de toekomstige deelstaten worden vastgelegd.

Een taalgrens is echter een onzinnig gegeven op zich. Hoewel de taalgrens reeds zeer lang relatief stabiel is, mogen we dat woordje “relatief” niet vergeten. Het is gekend dat niet enkel in de onmiddellijke rand van Brussel, maar ook in gemeenten als Halle, Vilvoorde, Geraardsbergen,... er een relatieve toevloed is van Franstaligen die in Brussel werken en noch in Brussel zelf, noch in de rand, een betaalbare woning hebben gevonden. Minder belicht is de Vlaamse “uitwijking”, een aangroeiend fenomeen, naar de Franstalige gebieden in de buurt van Brussel omwille van de betaalbaarder bouwgronden.

Door het gebrek aan betaalbare woningen – te wijten aan de privé-structuur van de woningmarkt, nauwelijks 6% van die markt bestaat uit sociale woningen, een laagte-record in West-Europa – worden overal in het land armere lagen van de bevolking verdrukt door projecten die meer begoede lagen en tweeverdieners moeten aantrekken. Door de taalverschillen kan dat proces vaak schrijnende complicaties teweegbrengen. Wat de Vlaamse partijen echter ook mogen beweren, de verfransing die plaatsvindt rond Brussel is geen onderdeel van een bewuste “bezetting van Vlaams territorium”, maar het gevolg van de woningpolitiek die ze zelf gevoerd hebben en blijven voeren.

Ook de vestiging van de Europese instellingen in Brussel – waar alle Vlaamse partijen voor zijn – speelt een rol in de sociale verdringing in Brussel zelf en in de rand. Daarbij gaat het vaak overigens niet om Franstaligen, maar om anderstaligen die in Brussel werken en daar hun sociaal leven opbouwen – en in Brussel is de voertaal nu immers Frans, alle andere gemeenschappen in Brussel gebruiken Frans voor hun communicatie buiten de eigen gemeenschap.

Volgens ons kan een vaste taalgrens alleen maar tot steeds opeenvolgende nieuwe conflicten leiden. Er is immers geen mogelijkheid om de officiële situatie aan te passen aan de echte situatie – in een aantal gemeenten in de rand is de officiële “minderheid” van Franstaligen in de realiteit de meerderheid geworden. De Franstaligen die naar Vlaanderen buiten de faciliteitengemeenten verhuizen en de Vlamingen in Wallonië krijgen geen enkele ondersteuning. Met steeds meer pesterijen in de openbare sfeer worden anderstaligen in de hoek geduwd: in sommige randgemeenten is het het personeel van de openbare diensten verboden mensen in het Frans te woord te staan, op sommige Vlaamse markten zijn tweetalige promoties verboden,...

De taalgrens garandeert dan ook op geen enkele manier dat de hele bevolking taalrechten heeft, eerder integendeel: het garandeert dat zij die na de laatste talentelling verhuisd zijn naar een ander gewest geen rechten hebben, zeker gezien in zowel het Vlaamse als in het Waalse gewest de autoriteiten hun taal rigoureus opleggen zonder enige consideratie met anderstaligen.

- 1970: drie cultuurgemeenschappen worden gecreëerd - de Vlaamse, de Franse en de Duitse Gemeenschap – en drie gewesten: het Vlaamse, het Waalse en het Brusselse Gewest.

Het gebied van de Vlaamse en Brusselse gewesten corresponderen respectievelijk met dat van het Nederlandse en het tweetalige taalgebieden, maar het Waalse gewest bevat het Franse en het Duitse taalgebied. Gemeenschappen krijgen wat culturele bevoegdheden, maar de gewesten krijgen nog niets. De gemeenschappen en de gewesten krijgen nog geen politieke organen. Ze bestaan dus enkel op papier.

- 1980: de bevoegdheden van de gemeenschappen worden uitgebreid, die van de gewesten beperkt. De Vlaamse en Franse gemeenschappen en ook het Waalse gewest krijgen allemaal een wetgevend en een uitvoerend orgaan.

Het Vlaamse Gewest is definitief zijn politieke organen kwijt omdat beslist wordt dat de politieke organen van de Vlaamse Gemeenschap voortaan de bevoegdheden van het Vlaamse Gewest zullen uitvoeren. De nationale overheid blijft tijdelijk de gewestelijke bevoegdheden uitvoeren in het Gewest Brussel omdat er geen akkoord is aan dit gewest een orgaan te koppelen.

- 1983: de Duitse Gemeenschap krijgt op zijn beurt een wetgevend en een uitvoerend orgaan

- 1988-89: De bevoegdheden van gemeenschappen en gewesten worden uitgebreid. Het Brusselse gewest verkrijgt op zijn beurt een raad en een regering.

Een aantal cruciale materies gaan over op de bevoegdheid van gewesten en gemeenschappen, materies die veel personeel en veel financiële middelen vereisen en een groot effect hebben op het dagelijke leven. Gemeenschappen krijgen het onderwijs; gewesten krijgen o.a. openbare werken, openbare vervoer (op het spoor na), landbouw, de begeleiding van werklozen,…

- 1992-93: De grondwet beschrijft expliciet België als "een federale staat die bestaat uit gemeenschappen en gewesten". Die krijgen nog meer bevoegdheden.

Er wordt beslist dat de leden van de Waalse Gewestelijke Raad en van de Vlaamse Raad vanaf 1994 rechtstreeks zullen worden verkozen (voordien waren ze nationale parlementsleden, verkozen in Waalse en Vlaamse kieskringen). De samenstelling en de rol van de Senaat worden grondig gewijzigd. De Franse gemeenschap krijgt het recht om zijn bevoegdheden of een deel ervan over te brengen naar het Waalse Gewest en naar de Franse Gemeenschappelijke Commissie (die bestaat uit de Franstalige verkozenen en ministers van de Raad en de Regering van het Brusselse hoofdstedelijke gewest).

- 2001: De fiscale autonomie van de gewesten wordt uitgebreid en de financiëring van de gemeenschappen wordt gewijzigd. De samenstelling en de werking van de verschillende politieke organen in Brussel worden gewijzigd.

De bevoegdheden van gemeenschappen en gewesten:

Gemeenschappen zijn grondwettelijk bevoegd voor onderwijs, culturele en "persoongerichte" materies (gezondheid en individuele hulp). Maar speciale wetten leggen tal van uitzonderingen vast, die maken dat de federale overheid bijvoorbeeld bevoegd blijft voor de sociale zekerheid.

De bevoegdheden van de Gewesten worden vastgelegd door speciale wetten. Hun bevoegdheden zijn zeer uitgebreid: landbouw, ruimtelijke ordening, milieubescherming, tewerkstelling, openbare werken, openbaar vervoer, organisatie van gemeenten en provincies,… Er zijn ook tal van uitzonderingen, die blijvend onder de bevoegdheid van de federale overheid vallen.

De financiering van gemeenschappen en gewesten wordt georganiseerd door speciale weten. Die leggen voor elke deelstaat een vaste financiële enveloppe (buiten indexering) vast, die voortkomt uit een deel van de BTW-inning en de belasting van fysieke personen. Gemeenschappen en gewesten beschikken ook over een beperkte leenmogelijkheid. Gewesten beschikken ook over een beperkte fiscale autonomie, die zich beperkt tot enkele taksen.

LSP-MAS: de nationale kwestie. (http://www.lsp-mas.be/marxisme/2007/natkwestie.html)

Federalisme in kaart gebracht. (http://neon.niederlandistik.fu-berlin.de/langvar/dutchbelgium1914/index_html/Belgie)

België kent 3 gewesten en 3 gemeenschappen. In de jaren na de Tweede Wereldoorlog was de Vlaamse eis de volwaardige vernederlandsing van Vlaanderen door het vastleggen van het Vlaams grondgebied. De oorzaak is de jarenlange discriminatie en de verfransing van Vlaams-Brabant en West-Vlaanderen. De Waalse eis was dan weer dat Wallonië economisch en politiek meer beslissingsrecht zou krijgen. De oorzaak hiervoor is de economiche crisis en de derde industriële revolutie, de Waalse zware industrie moest voor beide onderdoen, de Vlaamse havens gingen er enkel maar op vooruit.
Het gevolg hiervan is de creatie van een vlaamse gemeenschap, een franstalige gemeenschap en een duitstalige gemeenschap. In combinatie met een Vlaams gewest, een Waals gewest en een Brusselsgewest. Maar kijk eens hoe die met elkaar zich verhouden!
- Vlaanderen kent onder één regering een Vlaams gewest en een Vlaamse gemeenschap.
- Het grondgebied Wallonië echter kent een franstalige gemeenschap, met daarbij een duitstalige gemeenschap, en moet toezien hoe een deel van de Franstalige gemeenschap zich in het Brussels gewest bevindt.
- Brussel wordt door de vlaamse regering geclaimd als hun hoofdzetel, ookal ligt ze buiten het Vlaams gewest.
- Ook leven er nog veel Franstaligen in faciliteitengemeenten in het Vlaams gewest.

Artikel door IKS België (een marxistische visie op het gekibbel van de "Belgische" burgerij) (http://nl.internationalism.org/node/469)