Originally posted by
[email protected] 16, 2007 01:35 pm
Het valt wel op dat wapens dienden te worden verkocht en niet werden gegeven.
De SU was zelf ook nou niet echt een hoorn des overvloeds, dus dat is te verwachten, maar ik kan de kritiek op dat gebied wel begrijpen.
Het volksfront als middel wil d.m.v. een front van de zogenaamde progressieve partijen (van liberalen tot revolutionairen) een barrière opwerpen tegen het fascisme. Indien het fascisme wordt verslagen, dan dient iedere partij weer z'n eigen weg te gaan natuurlijk.
Het eenheidsfront als middel dient niet alleen het fascisme te bestrijden maar dient ook een strop te bieden aan de sociaal-democratie. Strijden tegen fascisme is ook strijden tegen kapitalisme. De sociaal-democratie zal echter geen revolutionaire of antikapitalistische strijd aanvaarden, zelfs niet tegen het fascisme. Dit moet de overwinning van de fascisten betekenen en dus de strop voor de sociaal-democratie.
Goed punt, maar als de sociaaldemocratie dat niet doet, wat heeft het entrisme dat veel trotskisten voorstaan dan voor zin? Dan kun je beter een communistische beweging opbouwen, en vanuit het oogpunt van de revolutionaire antifascistische strijd de meest linkse elemented in de sociaaldemocratie mobiliseren.
Voor beide geldt natuurlijk de voorwaarde dat de revolutionairen in beide taktieken sterk genoeg staan om een bepaalde invloed te hebben op de arbeidersbeweging.
En dat hadden ze in de jaren '30 vaak ook wel, maar door het gebrek aan een revolutionaire situatie bleven ze toch steken op de steun van 10-20% van de bevolking, wat uiteindelijk niet genoeg bleek te zijn.
De arbeiders in Spanje stonden sterk genoeg voor een revolutie. De anarchisten wilden niet de leiding nemen, en de sovjet-unie stelde natuurlijk bepaalde voorwaarden als de mogelijkheid tot een revolutie zich zou voordoen.
Dat klopt. Maar ze stonden niet sterk genoeg om het leger dat tegen de fascisten vocht te verslaan, én de fascisten zelf te verslaan.
(1) Ik ken nog te weinig van de trotskisten in Spanje om er maar een of ander iets over te schrijven en (2) deze reply is een korte schets van wat ik kon oprakelen aan kennis over de verschillende tactieken. Wie wil aanvullen of verbeteren, be my guest.
Ik weet ook niet echt welke rol de trotskisten speelden. De POUM was juist gevormd nadat Andres Nin met Trotski had gebroken, omdat Nin niet met de PCE en de socialisten wilde alliëren, zoals Trotski voorstelde.
En dit is de mening van een student die een scriptie of eindwerk heeft geschreven over Vonk als Belgische sectie van het CWI:
[...]De overwinning van Hitler veroorzaakte opnieuw een draai van 180 graden in de politiek van de inmiddels zwaar stalinistische Komintern. De stalinistische leiders lieten de lijn van het sociaal-fascisme vallen en pleitten plots voor een eenheidsfront. Hun versie van het eenheidsfront verschilde echter grondig van de tactiek die Trotski had voorgesteld om het fascisme te bestrijden. Trotski wilde een anti-fascistische eenheid tussen communisten en socialisten creëren. In dit arbeidersfront zouden de revolutionaire marxisten de omverwerping van het kapitalisme naar voor schuiven als enige verdediging tegen de fascistische en autoritaire golf. Het ‘volksfront’ van de stalinisten was niet alleen de vereniging van communisten en socialisten, ook pacifisten, liberalen, republikeinen, ‘progressieve’ conservatieven en religieuzen mochten deel uit maken van de erg brede, patriottische antifascistische beweging. In plaats van de extreem karikaturale klassenpositie die de Komintern ingenomen had tijdens de zogenaamde ‘Derde Periode’, namen de communistische partijen nu op opportunistische wijze afstand van elk klassenstandpunt. Dit paste in de nationale politiek van de Sovjetunie, die na 1935 bij de Westerse ‘democratieën’ op een goed blaadje wilde staan. Stalin zag vooral in Groot-Brittannië en Frankrijk bondgenoten tegen de agressieve buitenlandse politiek van Hitler. Zowel in Spanje als Frankrijk verlamde de strategie van het volksfront echter de arbeidersbeweging. In 1943 werd de Komintern tenslotte door Stalin opgeheven als een teken van goodwill tegenover de geallieerde bondgenoten.
De Komintern heeft inderdaad behoorlijk z'n mening veranderd in die jaren. Maar dat deze persoon ze dan maar van "opportunisme" beschuldigt, getuigt er wel heel erg van dat hij een van te voren vastgesteld politiek punt wil maken, in plaats van eerst naar de feiten te zoeken en dan een conclusie te trekken. Je zou net zo goed kunnen beweren dat de Komintern met de beste bedoelingen van mening veranderde, omdat ze zagen dat hun eerdere strategie niet werkte. Hij haalt trouwens "stalinistisch eenheidsfront" en "stalinistisch volksfront" een paar keer door elkaar, ik weet niet altijd zeker wat hij nou bedoelt.
Over de opheffing van de Komintern: tja, critici riepen meerdere malen dat het maar een instrument was van Moskou om over alle CP's te dicteren. Maar het einde hiervan wordt ineens bestempeld als een opportunistisch "teken van goodwill". Na de oorlog werd trouwens de Kominform (http://en.wikipedia.org/wiki/Cominform) opgericht, een losser bureau van de partijen van de SU en haar bondgenoten, en de belangrijkste in het westen, die van Italië en Frankrijk.
Een reactie van WIL op het fascisme en de Tweede Wereldoorlog, en dit kan mss ook helpen in het vraagstuk over eenheidsfront en volksfront:
“In a socialist Britain, while we would fight fascism militarily, we would also conduct class propaganda and extend the hand of friendship to the ordinary German workers, calling on them to overthrow Hitler. The military policy also included the election of officers by the soldiers, the training of officers by the trade unions, the need for a workers’ militia, the establishment of committees in the armed forces, for the workers to be trained in arms, and so on. In other words, it aimed to raise the class questions in relation to the army and the war. It attempted to show that, despite all their talk of defeating fascism, the imperialists were not the least interested in fighting fascism, after all, and it was they who helped Hitler to power in the first place. The only class that could fight fascism was the working class, but in order to do this effectively, it was necessary to conduct an irreconcilable struggle against the ruling class in the so-called democratic countries as well as the ruling class in the fascist countries. As opposed to pacifism and conscientious objection, we were in favour of comrades going into the armed forces to conduct revolutionary work.”[44]
Dat is wel een interessant voorstel ja. Maar in de praktijk was er gewoon geen enkele arbeidsbeweging die zich efficiënt kon verzetten tegen de nazi's, daar had Hitler in de 30'er jaren wel voor gezorgd. In de keiharde repressie van de Duitse politiestaat, zou het ook vrijwel onmogelijk zijn geweest voor de buitenlandse communisten om te helpen zo'n beweging te stichten.