Q
20th July 2013, 12:05
Een aardige kritiek op veel linkse agitatie van Krapuul (http://www.krapuul.nl/overig/blog/115534/antikapitalisme-armen-geest-antikapitalisme/):
Zo’n vijfendertig jaar lang harde ideologische en praktische strijd tegen zelfs maar de gedachte dat er een alternatief zou kunnen zijn voor het kapitalisme hebben hun sporen achtergelaten. “Er is geen alternatief”, of het nu brave binnen-de-perken-denkers als Keynes of Galbraith betrof of marxisten of anarchisten van allerlei snit: Markt = vrijheid, vrije markt = pas echte vrijheid, vraag het de mensen in Oost-Europa maar. Goed, ze hebben bijna geen sociale voorzieningen meer, maar ze hebben nu maar mooi toiletpapier waarvoor ze alleen bij de kassa in de rij hoeven te staan. Etcetera.
Als de financiële zeepbel niet geploft was in 2008 zouden “we” nog steeds in de best mogelijke van alle werelden geleefd hebben. Een verhaal dat inmiddels aan het verstommen is, het heeft plaatsgemaakt voor de Diepe Schuld waarin “wij met zijn allen” de Staat gestort hebben en die toch echt betaald moet worden in de vorm van bezuinigingen die “ons allen” zullen raken. U kent de riedels, ze zijn gebaseerd op leugens waar ik het nu niet over wil hebben.
Er zijn een paar dingen die ik niet meer wil horen bij wijze van zich noemende kapitalismekritiek.
Ik hoef niet meer over “bonussen” te horen.
Uiteraard is het bar en boos te horen dat een of andere bestuurder een gouden handdruk krijgt of een zogeheten bonus, bijvoorbeeld juist vanwege het lucratieve ontslaan van honderden of duizenden mensen. Het hoort er bij, mensen. Als het niet bevalt, en dat kan ik mij heel goed voorstellen, ijver dan voor de onteigening van de onteigenaars, een situatie waarin er geen afwezige aandeelhouders zijn namens wie middelmatige types “managen” en daarvoor “marktconforme beloning” krijgen. Stel de eigendom en het beheer ter discussie, niet de bonussen. Die doen er voor het geheel niet of nauwelijks toe.
Ik hoef niet te horen hoe gemeen bankiers zijn. Ik doe het even in een paar zinnen af. Het vermogen meerwaarde te realiseren is de afgelopen decennia drastisch weggeslonken, zodanig dat “winst” inmiddels gegenereerd moe(s)t worden door een kredietstelsel te construeren waarin het er eigenlijk niet toe deed of er überhaupt nog iets geproduceerd werd. De kredietzeepbel is gebarsten en de nauwelijks-middelmatigen die het beheer over de staat voeren, en daarmee tegenwoordig over heel wat belangrijke kredietinstellingen, u kent hun namen, kunnen beginnen te praten dat er tekenen van herstel zijn, dat het einde van de recessie in zicht komt, dat er weer groei komt volgend jaar etcetera, etcetera, u weet net zo goed als ik dat dit bezweringspraatjes zijn die wellicht niet eens meer op geloof gebaseerd zijn.
Het zijn niet “de bankiers” die “ons” de crisis ingeholpen hebben.
Bonussen, “graaien”, “de bankiers” – het is het antikapitalisme van de armen van geest. Het is kritiek die als het ware een spiegeling is van die van de doorsnee racist die overal luie donkergekleurde mensen ontwaart, of moslims, of beide. Als dit kritiek is die hout sneed zou zij geen hout snijden. Kapitalisme heeft nooit om iets anders gedraaid dan bepaalde mensen rijk te maken ten koste van anderen. Het komt er op aan dit te veranderen. Het nette, een beetje getemde kapitalisme hebben we gehad, het wordt afgebroken onder uw ogen en “we” kunnen het desnoods jammer vinden dat het voorbij is maar het is voorbij.
Een keynesiaanse oplossing voor deze tijd zou een frisse vrolijke wereldoorlog zijn. De Verenigde Staten doen/doet hun/zijn uiterste best vijanden te ontwaren en desnoods uit te dagen – de twee min of meer onafhankelijke kernmogendheden Rusland en China, al dan niet direct. De wijsheid moet steeds in Moskou of Peking huizen. Dit op de proef stellen hoeft niet tot het einde toe goed te gaan.
Het vermogen de mensheid meermalen uit te roeien is al vele tientallen jaren aanwezig. Dit keynesianisme, vernietigen om met staatshulp opnieuw op te bouwen, werkt ook niet. Om de simpele reden dat met de mensheid ook het kapitalisme wordt opgeblazen.
Het gaat er dus echt om iets anders te bedenken en uit te voeren.
Aan antikapitalisme voor de armen van geest hebben we hierbij niets.
Zo’n vijfendertig jaar lang harde ideologische en praktische strijd tegen zelfs maar de gedachte dat er een alternatief zou kunnen zijn voor het kapitalisme hebben hun sporen achtergelaten. “Er is geen alternatief”, of het nu brave binnen-de-perken-denkers als Keynes of Galbraith betrof of marxisten of anarchisten van allerlei snit: Markt = vrijheid, vrije markt = pas echte vrijheid, vraag het de mensen in Oost-Europa maar. Goed, ze hebben bijna geen sociale voorzieningen meer, maar ze hebben nu maar mooi toiletpapier waarvoor ze alleen bij de kassa in de rij hoeven te staan. Etcetera.
Als de financiële zeepbel niet geploft was in 2008 zouden “we” nog steeds in de best mogelijke van alle werelden geleefd hebben. Een verhaal dat inmiddels aan het verstommen is, het heeft plaatsgemaakt voor de Diepe Schuld waarin “wij met zijn allen” de Staat gestort hebben en die toch echt betaald moet worden in de vorm van bezuinigingen die “ons allen” zullen raken. U kent de riedels, ze zijn gebaseerd op leugens waar ik het nu niet over wil hebben.
Er zijn een paar dingen die ik niet meer wil horen bij wijze van zich noemende kapitalismekritiek.
Ik hoef niet meer over “bonussen” te horen.
Uiteraard is het bar en boos te horen dat een of andere bestuurder een gouden handdruk krijgt of een zogeheten bonus, bijvoorbeeld juist vanwege het lucratieve ontslaan van honderden of duizenden mensen. Het hoort er bij, mensen. Als het niet bevalt, en dat kan ik mij heel goed voorstellen, ijver dan voor de onteigening van de onteigenaars, een situatie waarin er geen afwezige aandeelhouders zijn namens wie middelmatige types “managen” en daarvoor “marktconforme beloning” krijgen. Stel de eigendom en het beheer ter discussie, niet de bonussen. Die doen er voor het geheel niet of nauwelijks toe.
Ik hoef niet te horen hoe gemeen bankiers zijn. Ik doe het even in een paar zinnen af. Het vermogen meerwaarde te realiseren is de afgelopen decennia drastisch weggeslonken, zodanig dat “winst” inmiddels gegenereerd moe(s)t worden door een kredietstelsel te construeren waarin het er eigenlijk niet toe deed of er überhaupt nog iets geproduceerd werd. De kredietzeepbel is gebarsten en de nauwelijks-middelmatigen die het beheer over de staat voeren, en daarmee tegenwoordig over heel wat belangrijke kredietinstellingen, u kent hun namen, kunnen beginnen te praten dat er tekenen van herstel zijn, dat het einde van de recessie in zicht komt, dat er weer groei komt volgend jaar etcetera, etcetera, u weet net zo goed als ik dat dit bezweringspraatjes zijn die wellicht niet eens meer op geloof gebaseerd zijn.
Het zijn niet “de bankiers” die “ons” de crisis ingeholpen hebben.
Bonussen, “graaien”, “de bankiers” – het is het antikapitalisme van de armen van geest. Het is kritiek die als het ware een spiegeling is van die van de doorsnee racist die overal luie donkergekleurde mensen ontwaart, of moslims, of beide. Als dit kritiek is die hout sneed zou zij geen hout snijden. Kapitalisme heeft nooit om iets anders gedraaid dan bepaalde mensen rijk te maken ten koste van anderen. Het komt er op aan dit te veranderen. Het nette, een beetje getemde kapitalisme hebben we gehad, het wordt afgebroken onder uw ogen en “we” kunnen het desnoods jammer vinden dat het voorbij is maar het is voorbij.
Een keynesiaanse oplossing voor deze tijd zou een frisse vrolijke wereldoorlog zijn. De Verenigde Staten doen/doet hun/zijn uiterste best vijanden te ontwaren en desnoods uit te dagen – de twee min of meer onafhankelijke kernmogendheden Rusland en China, al dan niet direct. De wijsheid moet steeds in Moskou of Peking huizen. Dit op de proef stellen hoeft niet tot het einde toe goed te gaan.
Het vermogen de mensheid meermalen uit te roeien is al vele tientallen jaren aanwezig. Dit keynesianisme, vernietigen om met staatshulp opnieuw op te bouwen, werkt ook niet. Om de simpele reden dat met de mensheid ook het kapitalisme wordt opgeblazen.
Het gaat er dus echt om iets anders te bedenken en uit te voeren.
Aan antikapitalisme voor de armen van geest hebben we hierbij niets.