Is een Europese regering echt zo erg?

[Domela Nieuwenhuis]

Oei, zo'n titel, dat voorspelt niet veel goeds...
Valt mee hoor!

Anyway...

Punt is namelijk, wat als de EU de macht en zeggenschap krijgt over Nederland?
Is het niet makkelijker om burgerlijk ongehoorzaam te zijn met een regering zo ver weg?
Is de stap naar een staatsgreep niet korter zonder lokale overheid?

Hoe denken jullie daar over?

[Halert]

Een EU regering is niet slechter dan een nationale regering.
Ik denk een revolutie inderdaad makkelijker is als nationale regering weinig te zeggen hebben en we alleen een EU staat omver hoeven te werpen.

Het probleem met de EU is dat ze een austerity beleid willen door drukken.

[Comrade #138672]

Nou, het is en blijft onderdrukking, maar zoals Halert al zei, is het niet slechter dan een nationale regering. Die PVV'ers zeuren altijd over soevereiniteit, maar realiseren zich niet dat ze dat sowieso niet zouden hebben. Daarbij zijn de meeste PVV'ers tegen de EU, omdat de EU tot zekere hoogte pro-immigratie is en de meeste PVV'ers gewoon een stel racisten zijn. Ze zien de EU ook als een "Communistisch" project, vandaar dat ze het vaak de "EUSSR" noemen. Hoe kinderachtig wil je het hebben.

[Tjis]

Nee, ik denk niet dat een europese regering (of beter gezegd, politieke eenwording van de huidige europese regeringen) veel erger zou zijn dan het huidige stelsel, maar niet vanwege de redenen die jij noemt. Een regering die ver weg zit wil namelijk nog niet zeggen dat de politie en de rechterlijke macht ook ver weg zitten. Het zal dan ook echt niet makkelijker zijn om een opstand the beginnen ofzo. Daarnaast is een revolutie in alleen Nederland zowiezo gedoemt te falen, aangezien de Nederlandse economie niet op zichzelf staat maar sterk afhankelijk is van import.
Echter, een aantal aspecten van de arbeidersstrijd worden wel een stuk makkelijker met een Europese staat. In het huidige systeem worden arbeidersrechten op staatsniveau bepaald, wat leidt tot niet één arbeidersklasse, maar vele die allemaal tegen elkaar uitgespeeld worden. Bij éen Europese staat wordt het echter mogelijk om gelijke rechten voor alle Europese arbeiders te eisen, bijvoorbeeld een Europees minimumloon. Zo'n strijd kan leiden tot eenwording van de Europese arbeidersklasse, wat weer aan de basis staat voor een Europa-brede revolutionaire stroming die daadwerkelijk de Europese arbeidersklasses vertegenwoordigt.

[Ravachol]

Echter, een aantal aspecten van de arbeidersstrijd worden wel een stuk makkelijker met een Europese staat. In het huidige systeem worden arbeidersrechten op staatsniveau bepaald, wat leidt tot niet één arbeidersklasse, maar vele die allemaal tegen elkaar uitgespeeld worden.


Wanneer is er sprake van 'één arbeidersklasse' dan? Als ze ondergebracht is in 1 land/staatsterritorium? Dan wordt men niet tegen elkaar uitgespeeld? Het lijkt me dat de realiteit met alle ethnische, sexistische, sub-nationale en sectorale scheidingen het tegendeel laat zien. Een staat is perfect capabel om een deel van 'haar' arbeidersklasse tegen het andere uit te spelen, in het 'gunstigste' geval door het uitspelen van de kernsegmenten tegen de periferie of werkelozen, maar meestal door nog eens 1001 andere zaken. Een 'Europese staat' veranderd daar niets aan.


Bij éen Europese staat wordt het echter mogelijk om gelijke rechten voor alle Europese arbeiders te eisen, bijvoorbeeld een Europees minimumloon.


Ja, behalve dat dat niet zo gaat werken. Ten eerste is het idee van een Europese 'superstaat' die functioneert zoals nationale staten dat nu doen, maar dan over een uitgebreider territorium, een luchtkasteel (of je het nu positief of negatief vind). Het is niet voor niets dat in de VS arbeidsrechten vaak op staats-niveau geregeld zijn en niet op federaal niveau. Het afbreken van de noord-oostelijke autoindustrie in de VS werd mede mogelijk door het eerst verplaatsen van fabriekscomplexen naar de zuidelijke staten waar de arbeidswetgeving de bourgeoisie veel gunstiger gestemd was. Er is geen enkele reden waarom dat op Europees niveau ineens anders zou zijn.

Daar komt nog eens bij dat de tijd van het stellen van grandioze, klasse-brede eisen iets uit een tijdperk is wat al lang en breed voorbij is en wat stoelde op de specifieke mogelijkheden die het kapitalisme in de ontwikkelde landen bood in de nasleep van WOII. Het is niet voor niets dat dergelijke eisen al decennia amper (of zelfs totaal niet) op nationaal niveau ingewilligd worden. Laat staan op Europees niveau.



Zo'n strijd kan leiden tot eenwording van de Europese arbeidersklasse, wat weer aan de basis staat voor een Europa-brede revolutionaire stroming die daadwerkelijk de Europese arbeidersklasses vertegenwoordigt.

En hoe gaat dat daar dan toe leiden? Er zit een verschil tussen iets graag willen zien of dat realistisch achten. Wat nog over is van 'de arbeidersbeweging' is amper in staat om coherente eenheid op nationaal niveau te bereiken en brokkelt steeds maar verder af. Met welke goddelijke tussenkomst gaat dat ineens veranderen dan?

[Q]

Nee, ik denk niet dat een europese regering (of beter gezegd, politieke eenwording van de huidige europese regeringen) veel erger zou zijn dan het huidige stelsel, maar niet vanwege de redenen die jij noemt. Een regering die ver weg zit wil namelijk nog niet zeggen dat de politie en de rechterlijke macht ook ver weg zitten. Het zal dan ook echt niet makkelijker zijn om een opstand the beginnen ofzo. Daarnaast is een revolutie in alleen Nederland zowiezo gedoemt te falen, aangezien de Nederlandse economie niet op zichzelf staat maar sterk afhankelijk is van import.
Zoals ik het recent nog stelde (http://www.revleft.com/vb/blog.php?b=18884) moeten we dus de positieve eis voorleggen van een Europese Democratische Republiek. Simpelweg anti-EU zijn is een links-nationalistisch dead end.


We moeten dan ook concreet zijn in onze eisen: Geen socialistische arbeidersrepubliek morgen, maar een Democratische Republiek vandaag. Op basis van abstracte eisen is niemand te porren, maar op basis van concrete doelen is veel te bereiken.

[..]

Eerst nog even een voorzetje naar de discussie straks, over de “democratisering van de economie”: Nederland is geen eiland waar de werkende klasse geïsoleerd aan de macht zou kunnen komen, maar zwaar geïntegreerd in Europa. Als we dus gaan voor republikeinse politiek, zal dit onmiddellijk een eis moeten gaan zijn voor een Europese Democratische Republiek. Dit impliceert dus een radicale ommezwaai wat betreft onze huidige politiek mbt Europa: Niet achter de Nederlandse dijken blijven, maar vooruitstrevend werken naar eenheid van de werkende klasse over het hele continent, op termijn een Europese Socialistische Partij vormen met onze politieke kameraden elders in Europa en de EU als concreet politieke context gebruiken om te streven naar een andere samenleving.


Echter, een aantal aspecten van de arbeidersstrijd worden wel een stuk makkelijker met een Europese staat. In het huidige systeem worden arbeidersrechten op staatsniveau bepaald, wat leidt tot niet één arbeidersklasse, maar vele die allemaal tegen elkaar uitgespeeld worden. Bij éen Europese staat wordt het echter mogelijk om gelijke rechten voor alle Europese arbeiders te eisen, bijvoorbeeld een Europees minimumloon. Zo'n strijd kan leiden tot eenwording van de Europese arbeidersklasse, wat weer aan de basis staat voor een Europa-brede revolutionaire stroming die daadwerkelijk de Europese arbeidersklasses vertegenwoordigt.
Bingo! :)

[Tjis]

Wanneer is er sprake van 'één arbeidersklasse' dan? Als ze ondergebracht is in 1 land/staatsterritorium? Dan wordt men niet tegen elkaar uitgespeeld? Het lijkt me dat de realiteit met alle ethnische, sexistische, sub-nationale en sectorale scheidingen het tegendeel laat zien. Een staat is perfect capabel om een deel van 'haar' arbeidersklasse tegen het andere uit te spelen, in het 'gunstigste' geval door het uitspelen van de kernsegmenten tegen de periferie of werkelozen, maar meestal door nog eens 1001 andere zaken. Een 'Europese staat' veranderd daar niets aan.
Er is sprake van 1 arbeidersklasse op het moment dat deze arbeidersklasse zich als dusdanig ziet. Dat heeft niets te maken met staatsgrenzen, en europese eenwording is ook zeker geen vereiste. Een europese eenwording, met alle staatskundige verwanderingen die dat meebrengt, biedt echter mogelijkheden om dit vraagstuk onder de aandacht te brengen.

Je hebt groot gelijk in het stellen dat er veel meer dingen zijn dan enkel staatsgrenzen die ons verdelen. Ik wil ook niet impliceren dat 1 Europese staat automatisch leidt tot het wegvagen van al deze tegenstellingen, enkel dat het een kans biedt om een van deze tegenstellingen weg te nemen.


Ja, behalve dat dat niet zo gaat werken. Ten eerste is het idee van een Europese 'superstaat' die functioneert zoals nationale staten dat nu doen, maar dan over een uitgebreider territorium, een luchtkasteel (of je het nu positief of negatief vind). Het is niet voor niets dat in de VS arbeidsrechten vaak op staats-niveau geregeld zijn en niet op federaal niveau. Het afbreken van de noord-oostelijke autoindustrie in de VS werd mede mogelijk door het eerst verplaatsen van fabriekscomplexen naar de zuidelijke staten waar de arbeidswetgeving de bourgeoisie veel gunstiger gestemd was. Er is geen enkele reden waarom dat op Europees niveau ineens anders zou zijn.
Het gaat er niet om of het zo gaat werken. Ik heb totaal geen hoop voor welwilligheid van een Europese staat. Waar het hier om gaat is niet zozeer het verkrijgen van gelijke arbeidersrechten, maar de mogelijkheid deze strijd te voeren. Het is niet de gelijke arbeidersrechten die tot eenwording van de arbiedersklasse leiden, maar de strijd voor deze arbeidersrechten, met alle organisaties, ideeen en stromingen die voortkomen uit deze.


Daar komt nog eens bij dat de tijd van het stellen van grandioze, klasse-brede eisen iets uit een tijdperk is wat al lang en breed voorbij is en wat stoelde op de specifieke mogelijkheden die het kapitalisme in de ontwikkelde landen bood in de nasleep van WOII. Het is niet voor niets dat dergelijke eisen al decennia amper (of zelfs totaal niet) op nationaal niveau ingewilligd worden. Laat staan op Europees niveau.
Ik vind een europees minimumloon nou niet echt grandioos en vergezocht. Anyway, het is waar dat in de huidige situatie deze eis simpelweg niet gesteld kan worden. De huidige structuren bieden geen enkele optie voor deze eis. Dat zou echter anders zijn in een situatie waar de verschillende Europese staten bezig zouden zijn hun bestuurlijk stelsel om te gooien om een staat te worden. Die situatie zou wel degelijk kunnen leiden tot een waar deze eis gemaakt kan worden.


En hoe gaat dat daar dan toe leiden? Er zit een verschil tussen iets graag willen zien of dat realistisch achten. Wat nog over is van 'de arbeidersbeweging' is amper in staat om coherente eenheid op nationaal niveau te bereiken en brokkelt steeds maar verder af. Met welke goddelijke tussenkomst gaat dat ineens veranderen dan?
Eenheid wordt bereikt door met een gezamelijk doel ergens voor de strijden, door vanuit verschillende invalshoeken en een multitude van ideologieen een verscheidenheid van tactieken te proberen, door samen structuren op te zetten om deze strijd voort te zetten, waarbinnen revolutionaire ideologieen kunnen leven en ontwikkelen.
Tuurlijk, het is diep triest gesteld met de arbeidersbeweging, maar nieuwe ontwikkelingen bieden kansen voor het voeren van strijd, en een zo'n ontwikkeling is europese eenwording. Het gaat er ook helemaal niet om of zo'n strijd haalbaar is (hoewel ik er van overtuigd ben dat een eventuele strijd voor een Europees minimumloon prima haalbaar zou zijn, gegeven genoeg tijd), waar het om gaat is dat het een ontwikkelmogelijkheid is voor de arbeidersbeweging.

[Domela Nieuwenhuis]

Daarnaast is een revolutie in alleen Nederland zowiezo gedoemt te falen, aangezien de Nederlandse economie niet op zichzelf staat maar sterk afhankelijk is van import.

Dat is iets waar ik de laatste tijd veel mee bezig ben. Het feit dat we een kennis-economie zijn betekent dat we veel importeren. Ook voedsel en kleding dus.
Dat we een klein landje zijn met weinig grondstoffen en relatief weinig industrie is dus een groot probleem.
Eerst zal het voedsel probleem moeten worden opgelost.

Dus ofwel lopen we achter de rest aan, ofwel zorgen we voor een gelijktijdige europese revolutie.
Nederland aan het voorfront is gewoon geen idee.