IWW in Nederland

[Tim Cornelis]

Enkele maanden geleden werd de Vrije Bond en Anarcho-Syndicalistische Bond gevraagd door de IWW om de Nederlands(talige) branch te worden van de IWW. Dit werd door de Vrije Bond afgewezen, en ik neem aan door de ASB ook. De IWW heeft namelijk geen expliciet anarchistisch karakter, terwijl de Vrije Bond en ASB dat wel hebben.

Echter is mijn vraag, zou de oprichting van een Nederlandse tak van de IWW iets bijdragen/kunnen bijdragen?

[Domela Nieuwenhuis]

Het zou zomaar eens kunnen zorgen voor wat "awarness".
We moeten de ogen van de nederlandse arbeiders openen. De nationale acceptatie van de slachtofferrol moet echt weg.

Wie ik ook spreek, bijna iedereen zegt: "Ach ja, wat moet je dan?"
Maar begin niet over communisme ofzo, want dan ben je al snel een halve zool.

Bij alles waardoor mijn vuurtje gaat branden, gaat bij de meeste het vlammetje uit...

[Tim Cornelis]

Het zou zomaar eens kunnen zorgen voor wat "awarness".
We moeten de ogen van de nederlandse arbeiders openen. De nationale acceptatie van de slachtofferrol moet echt weg.

Wie ik ook spreek, bijna iedereen zegt: "Ach ja, wat moet je dan?"
Maar begin niet over communisme ofzo, want dan ben je al snel een halve zool.

Bij alles waardoor mijn vuurtje gaat branden, gaat bij de meeste het vlammetje uit...

Dat alles spreekt voor zich, maar wat is de meerwaarde van een 'Nederlandse' IWW. Hoezo zou awareness/bewustzijn niet gecreëerd worden door de Vrije Bond, door de ASB, of een van de vier Trotskistische organisaties?

Dat is een beetje de vraag.

Daarnaast, in hoeverre zou een IWW concreet iets kunnen betekenen voor de werkers in Nederland/Vlaanderen? We kunnen wel organiseren en mobiliseren met een revolutionair doel, maar in de tussentijd wil de werker er iets voor terug: zekerheid.

Als alle sociale zekerheid e.d. door overheidsstructuren geregeld wordt (overleg met 'sociale partners') hoe kan een IWW daar tussen komen?

Aan de andere kant is dat misschien wel positief. Ik hoor veel geklaag over de FNV en vakbonden over hoe ze weinig doen, een IWW zou dat gat kunnen vullen door om het overleg/poldermodel heen te werken.

Nog iets positiefs lijkt me dat het antikapitalisten aanspreekt die niet zich niet zozeer in de nuances and irrelevantie van verschillende tendencies willen verdiepen zoals anarchisme en Trotskisme. Ik denk aan leden van mijn familie die zich niet zo snel anarchist zouden noemen maar mogelijk welk tegen kapitalisme zijn.

Toch blijft de vraag in hoeverre de IWW voet aan de grond zal krijgen.

[Domela Nieuwenhuis]

Helemaal waar (van die anti-cap's).
Daarnaast denk ik dat het voor arbeiders een minder grote stap is naar een IWW dan naar een groepering die openlijk met termen als anarchistisch of communistisch smijt.
Het einddoel kan wel hetzelfde zijn, maar de kapitalistische doctrine is in west-europa zo groot, dat we de pleister beter eerst kunnen laten weken, in plaats van meteen lostrekken.

Of de IWW hier voet aan de grond krijgt? Ik ben bang dat dat koffiedik kijken is...

[Q]

Ik heb een tijd terug ook overwogen lid te worden van het IWW, er zijn volgens mij wel een handjevol leden in Nederland. Maar ik heb het toch maar niet gedaan, juist omdat het niks is in Nederland.

Een nieuwe vakbond starten lijkt me redelijk zinloos anno nu. De IWW heeft in de VS een lange geschiedenis en daarmee ook oude wortels, maar is ook slechts een paar duizend leden groot (en dat zijn niet eens de leden "in good standing", die dus netjes contributie betalen elke maand). Ik ben minder zeker over de reikwijdte van het IWW in Groot Brittannië.

[The Cheshire Cat]

Ik heb ook overwogen lid te worden van de IWW, maar ik weet simpelweg niet wat ze voor mij kunnen betekenen, vooral aangezien de dichtsbijzijnde branch in Belgie is. Toch zou het goed zijn denk ik een goed functionerende vakbond in Nederland te hebben, de FNV kan die rol slecht spelen. Ik weet echter niet hoe effectief het IWW is.

[Ravachol]

Ik weet niet of ik de juiste persoon ben om hier op te antwoorden omdat ik al geruime tijd geen syndicalist meer ben maar goed:


Enkele maanden geleden werd de Vrije Bond en Anarcho-Syndicalistische Bond gevraagd door de IWW om de Nederlands(talige) branch te worden van de IWW.


Wij zijn hier nooit voor gevraagd. Volgens mij heb je een misverstand te pakken. Lijkt me ook niet dat de VB hiervoor gevraagd is.



Toch zou het goed zijn denk ik een goed functionerende vakbond in Nederland te hebben, de FNV kan die rol slecht spelen. Ik weet echter niet hoe effectief het IWW is.



Echter is mijn vraag, zou de oprichting van een Nederlandse tak van de IWW iets bijdragen/kunnen bijdragen?

In wat voor vorm? Op wat voor manier? Wat Q al zegt, het opzetten van 'een nieuwe revolutionaire vakbond' (nog los van de vraag of vakbonden uberhaupt revolutionair kunnen zijn, wat niet het geval is naar mijn mening, zie onder andere http://libcom.org/library/organized-labor-versus-revolt-against-work-john-zerzan en http://libcom.org/library/unions-against-revolution-g-munis) is structureel onmogelijk in de huidige periode. De huidige fase van herstructurering van het kapitalisme, ingezet sinds eind jaren '70 en op haar limiet gelopen met aanvang van de huidige crisis in 2008, heeft iedere vorm van een massale arbeidersbeweging (en de potentie daarvoor) fundamenteel weggenomen. De transitie van het fordisme naar het post-fordisme, de daarmee gepaarde verhuizing van de productiecentra naar oost-azie (met de constante mogelijkheid deze in rap tempo te verplaatsen wanneer de vlam ergens in de pan slaat), de groei van de verhouding constant kapitaal tov variabel kapitaal, etc. hebben 'de massa-arbeider' waarop de revolutionaire eenheidsorganisaties (vakbond, partij, etc.) gebaseerd waren ontbonden. Iedere poging om een permanente, revolutionaire massa-organisatie op te bouwen loopt op het limiet van de huidige geherstructureerde, precaire economie (waar 'het precariaat' niet bestaat als klasse, maar als groeiende eigenschap van het hele proletariaat).

Het opbouwen van een revolutionaire massaorganisatie in non-revolutionaire periodes is sowieso een fundamentele onmogelijkheid vanwege het simpele feit dat in non-revolutionaire periodes de meerderheid van het proletariaat geen revolutionaire impuls heeft en noch in begeerte, noch in daad haar eigen opheffing nastreeft. Als het tegendeel het geval zou zijn zou er immers sprake van een revolutionaire situatie zijn. Iedere massaorganisatie in zo'n periode loopt dus tegen een dergelijk limiet aan.

Het idee dat organisatie en revolutionaire propaganda de voorbode en preconditie van een revolutionaire impuls onder het proletariaat zijn is het paard achter de wagen spannen, een idealistische fantasie. Het is de klassenstrijd zelf die haar revolutionaire massaorganisaties opwerpt.



Daarnaast, in hoeverre zou een IWW concreet iets kunnen betekenen voor de werkers in Nederland/Vlaanderen? We kunnen wel organiseren en mobiliseren met een revolutionair doel, maar in de tussentijd wil de werker er iets voor terug: zekerheid.


En dat is precies iets wat in deze periode niet geboden kan worden, het niveau van klassenbewustzijn en militante confrontatie dat nodig is om ook maar enige vorm van kapitalistische stabilisering (hoe tijdelijk ook) af te dwingen maakt deze vormen van zekerheid die ermee bereikt worden eerder een stap terug dan vooruit. Immers, als massale straatrellen, blokkades en bezettingen nodig zijn om een nieuwe wetgeving tegen te houden (zie Quebec en dat is een kwestie van vertraging van de aanval van het kapitaal, niet eens uitbreiding van ons eigen offensief) dan is de militantie en energie die nodig is om onze positie te stabiliseren en verbeteren van dusdanige ernst dat het een revolutionaire situatie benadert.

Zelfs de bijna wekelijkse rellen, militante straatgevechten, blokkades en bedrijfsbezettingen in Griekenland zijn niet in staat de herstructurering van de huidige periode tegen te houden.

Voor meer over het hoe en waarom van deze situatie, zie de volgende tekst: http://libcom.org/library/historical-production-revolution-current-period

[Tim Cornelis]

Ik weet niet of ik de juiste persoon ben om hier op te antwoorden omdat ik al geruime tijd geen syndicalist meer ben maar goed:

Wij zijn hier nooit voor gevraagd. Volgens mij heb je een misverstand te pakken. Lijkt me ook niet dat de VB hiervoor gevraagd is.

In wat voor vorm? Op wat voor manier? Wat Q al zegt, het opzetten van 'een nieuwe revolutionaire vakbond' (nog los van de vraag of vakbonden uberhaupt revolutionair kunnen zijn, wat niet het geval is naar mijn mening, zie onder andere http://libcom.org/library/organized-labor-versus-revolt-against-work-john-zerzan en http://libcom.org/library/unions-against-revolution-g-munis) is structureel onmogelijk in de huidige periode. De huidige fase van herstructurering van het kapitalisme, ingezet sinds eind jaren '70 en op haar limiet gelopen met aanvang van de huidige crisis in 2008, heeft iedere vorm van een massale arbeidersbeweging (en de potentie daarvoor) fundamenteel weggenomen. De transitie van het fordisme naar het post-fordisme, de daarmee gepaarde verhuizing van de productiecentra naar oost-azie (met de constante mogelijkheid deze in rap tempo te verplaatsen wanneer de vlam ergens in de pan slaat), de groei van de verhouding constant kapitaal tov variabel kapitaal, etc. hebben 'de massa-arbeider' waarop de revolutionaire eenheidsorganisaties (vakbond, partij, etc.) gebaseerd waren ontbonden. Iedere poging om een permanente, revolutionaire massa-organisatie op te bouwen loopt op het limiet van de huidige geherstructureerde, precaire economie (waar 'het precariaat' niet bestaat als klasse, maar als groeiende eigenschap van het hele proletariaat).

Het opbouwen van een revolutionaire massaorganisatie in non-revolutionaire periodes is sowieso een fundamentele onmogelijkheid vanwege het simpele feit dat in non-revolutionaire periodes de meerderheid van het proletariaat geen revolutionaire impuls heeft en noch in begeerte, noch in daad haar eigen opheffing nastreeft. Als het tegendeel het geval zou zijn zou er immers sprake van een revolutionaire situatie zijn. Iedere massaorganisatie in zo'n periode loopt dus tegen een dergelijk limiet aan.

Het idee dat organisatie en revolutionaire propaganda de voorbode en preconditie van een revolutionaire impuls onder het proletariaat zijn is het paard achter de wagen spannen, een idealistische fantasie. Het is de klassenstrijd zelf die haar revolutionaire massaorganisaties opwerpt.

En dat is precies iets wat in deze periode niet geboden kan worden, het niveau van klassenbewustzijn en militante confrontatie dat nodig is om ook maar enige vorm van kapitalistische stabilisering (hoe tijdelijk ook) af te dwingen maakt deze vormen van zekerheid die ermee bereikt worden eerder een stap terug dan vooruit. Immers, als massale straatrellen, blokkades en bezettingen nodig zijn om een nieuwe wetgeving tegen te houden (zie Quebec en dat is een kwestie van vertraging van de aanval van het kapitaal, niet eens uitbreiding van ons eigen offensief) dan is de militantie en energie die nodig is om onze positie te stabiliseren en verbeteren van dusdanige ernst dat het een revolutionaire situatie benadert.

Zelfs de bijna wekelijkse rellen, militante straatgevechten, blokkades en bedrijfsbezettingen in Griekenland zijn niet in staat de herstructurering van de huidige periode tegen te houden.

Voor meer over het hoe en waarom van deze situatie, zie de volgende tekst: http://libcom.org/library/historical-production-revolution-current-period

Ik kan me herineren dat bij een Vrije Bond vergadering ASB ook in relatie tot IWW werd genoemd... Maar goed.

Ik ben zelf ook geen fan van syndicalisme (ik ben er van overtuigd dat het ondergeschikt moet zijn aan 'politieke' strijd, als het ware), maar kan mogelijk wel een complementaire rol spelen.

Ben je nog lid van de ASB (als niet syndicalist zijnde)?

Ik zag dat je ergens had geschreven dat de ASB ook open staat voor niet-anarchisten. Ik denk precies dat zo'n soort organisatie wel handig is (daarom ook dit draad over IWW). Persoonlijk voorbeeld (ik noemde eerder al mijn familie): mijn moeder heb ik overtuigd dat collectief bestuur en bezit van werkplekken, arbeidersraden en participatiedemocratie goede zaken zijn, maar ze zou zichzelf 'nooit' anarchist noemen.

Ik denk dat er veel van dergelijke potentiële antikapitalisten rondlopen die zich dus niet bij een 'Anarcho-Syndicalistische Bond' zouden aansluiten, maar wel bij een 'Centrale Organisatie van Arbeiders in Zweden' (als ze in Zweden zouden wonen) of een 'Algemene Confederatie van Arbeid': oftewel, syndicalistisch maar niet expliciet anarchistisch. Ik denk dat je daarmee recruiteren van een antikapitalistische beweging op een hoger pit zet, en als je dan de Vrije Bond hebt om de expliciet anarchistische rol te vervullen is het dus niet dat je zozeer je anarchistische waarden opoffert voor opportunistische groei.

[Ravachol]

Ik ben zelf ook geen fan van syndicalisme (ik ben er van overtuigd dat het ondergeschikt moet zijn aan 'politieke' strijd, als het ware), maar kan mogelijk wel een complementaire rol spelen.


De distinctie tussen 'politieke' en 'economische' strijd is imo een typisch fossiel uit de 2e internationale en aanverwant Kautskyisme (inclusief haar 'loyal opposition', het Leninisme). Vandaag de dag is die distinctie minder zinnig dan ooit, alle 'puur economistische' strijd vanuit een met de dag groeiende overschotsbevolking die op exploderen staat in de voorsteden, aan de randen van de grenzen van de 'eerste wereld', onder een steeds precairder proletariaat loopt onmiddelijk tegen de delegitimisering van haar eisen aan. Het kapitaal heeft hen vaak simpelweg niet meer nodig, niet als producenten, niet als consumenten, of in zulke geringe mate dat iedere economische strijd onmiddelijk explodeert in een politieke strijd.

Daarbij denk ik dat de hele distinctie tussen economisch en politiek ook destijds al incorrect was. Het idee was dat puur economistische strijd binnen de perken van het kapitaal zou blijven, als 'reproductieve klassenstrijd' die ingekapseld was binnen het systeem. Om daaruit te breken zou 'klassenbewustzijn' nodig zijn dat eisen op een 'politiek niveau' stelde. Ironisch genoeg is die politieke strijd even reproductief als de 'economistische'. Van de verbreding van het stemrecht en de vakbondsorganisatie (en dus integratie van het proletariaat en haar organisaties in de bourgeois staat) tot de verkorting van de werkdag en instelling van de verzorgingsstaat (en dus de garantie op een stabiele reproductie van een flink consumerend proletariaat als de voorwaarde voor het Fordisme) tot de huidige eisen als een 'onvoorwaardelijk sociaal basisinkomen' of 'echte democratie'.



Ben je nog lid van de ASB (als niet syndicalist zijnde)?


Ja ik ben nog gewoon lid van de ASB.



Ik zag dat je ergens had geschreven dat de ASB ook open staat voor niet-anarchisten. Ik denk precies dat zo'n soort organisatie wel handig is (daarom ook dit draad over IWW). Persoonlijk voorbeeld (ik noemde eerder al mijn familie): mijn moeder heb ik overtuigd dat collectief bestuur en bezit van werkplekken, arbeidersraden en participatiedemocratie goede zaken zijn, maar ze zou zichzelf 'nooit' anarchist noemen.


Maar in hoeverre maakt dit uit voor de ontwikkeling van een revolutionaire tendens? Ik ben van mening dat het revolutionaire milieu in Nederland inderdaad veel groter zou kunnen zijn, mogelijk wel tien keer zo groot als het nu is. En dat zou nuttig zijn om allerlei redenen.

Maar dan? Wat dan? Al zou het gaan over 10.000 mensen, dan nog is dat geen kwalitatieve sprong richting het communisme. Revolutionaire militanten zijn echt maar mieren op de tandwielen van de geschiedenis en vormen niet de kern van 'de nieuwe samenleving', de bron van waaruit de revolutionaire golf uiteindelijk losbreekt. Wij dragen bij aan het verspreiding van conflictualiteit met staat en kapitaal, aan het verbreden en verdiepen van de intensiteit van de strijd en het introduceren van methodieken die een breuk signalleren met de oude wereld. Maar dit is iets wat niet geproduceerd wordt als het directe resultaat van onze activiteit, of dat nu de illusie van de 'one big union' is, de 'voorhoedepartij en haar massaorganisaties' of het 'verspreiden van bewustzijn'.



Ik denk dat er veel van dergelijke potentiële antikapitalisten rondlopen die zich dus niet bij een 'Anarcho-Syndicalistische Bond' zouden aansluiten, maar wel bij een 'Centrale Organisatie van Arbeiders in Zweden' (als ze in Zweden zouden wonen) of een 'Algemene Confederatie van Arbeid': oftewel, syndicalistisch maar niet expliciet anarchistisch. Ik denk dat je daarmee recruiteren van een antikapitalistische beweging op een hoger pit zet, en als je dan de Vrije Bond hebt om de expliciet anarchistische rol te vervullen is het dus niet dat je zozeer je anarchistische waarden opoffert voor opportunistische groei.

De SAC lijkt me nu niet het beste voorbeeld. De SAC is een vrij grote organisatie maar (terecht) enorm bekritiseerd in anarchistische kringen (waaronder de aan haar verbonden jongerenorganisatie SUF) vanwege haar rol , wat een logisch gevolg van haar strategie is, gelijk die van de UGT in Spanje, als vakbond. Het deelnemen aan ondernemingsraden, het dagelijks bestuur van de uitbuiting van de arbeidersklasse, het erkennen van de legitimiteit van staatsorganen door deel te nemen aan de uitkeringsprogrammas, het tekenen van no-strike clausules, noem het maar op. Maar dat kan ook niet anders, iedere permanente revolutionaire massaorganisatie in non-revolutionaire tijden is onmogelijk en moet wel verworden tot zoiets.

Het idee dat er een specifiek anarchistische organisatie is om de massaorganisatie 'scherp' te houden (het CNT/FAI) model is eveneens bankroet. Buiten het feit dat het aardig dicht bij de Bolsjewistische Partij/Massaorganisatie relatie komt faalde ze de test op haar historisch meest cruciale moment: Spanje '36.

De FAI en haar diverse militanten (van de affiniteitsgroepen tot de Friends of Durruti) waren niet in staat om de CNT prominenten ervan te weerhouden aan de volksfrontregering deel te nemen, de revolutie een halt toe te roepen, de arbeiders tijdens de Barcelona meidagen van '37 weer terug hun werkplekken in te commanderen en te pogen een soort kapitalisme onder zelfbeheer op te zetten in bepaalde werkplekken (wel moet gezegd worden dat dit lang niet overal gold, zeker niet voor de agrarische collectieven van Aragon en zaken als de voedseldistributie in de steden).