Log in

View Full Version : 1 Mei 2011 - De Strijd gaat door



Ravachol
4th May 2011, 20:16
Omdat er hier nog niks over op het forum geplaatst is, doe ik dat maar.


http://anarcho-syndicalisme.nl/wp/wp-content/uploads/2011/05/asb.jpg




1 Mei - De strijd gaat door

In deze tijden van crisis waar bezuinigingsmaatregel na bezuiniginsmaatregel door het kabinet wordt uitgerold om ons, de arbeidersklasse, op te laten draaien voor de ellende waar de heersende klasse ons in gestort heeft. Daardoor krijgt de Dag van de Arbeid natuurlijk een extra lading. Van de massa-ontslagen in de postsector en de onderwijsbezuinigingen tot de hetze tegen immigranten: genoeg is genoeg!

Het politieapparaat liet haar ware aard liet zien als verlengstuk van de bazen en politici en onder het mom van allerlei uit de lucht gegrepen eisen, zoals ‘te lange spandoeken’,gebruikten ze dan ook grof geweld tegen zowel demonstranten, waarvan er enkele naar het ziekenhuis afgevoerd werden, als sympathiserende omstanders. De demonstratie liet zich hierdoor echter niet uit het veld slaan en trok door richting de binnenstad waar duizenden folders aan geinteresseerde omstanders werden uitgedeeld. Aan het eind van de demonstratie nam een buurtbewoonster het woord. Zij had de demonstratie de hele route lang meegelopen en keerde zich fel af van het politieoptreden en stak de demonstranten een hart onder de riem door aan te kondigen de volgende keer zelf mee te lopen.

Tijdens de demonstratie waren er ook diverse sprekers die het woord namen over allerlei zaken. Zoals tegen de door Minister Donner aangekondigde plannen om de huur van sociale huurwoningen te verhogen. Een plan waar de huizenmelkers hun ‘vingers bij kunnen aflikken’ in de bewoording van Premier Mark Rutte. Ook waren toespraken over de afbraak van de sociale voorzieningen en het uitbuiten van arbeiders, flexwerkers, zzp’ers en “illegalen”, door een systeem wat alleen winstbelangen van de heersende klasse dient.

De toenemende aanvallen op de arbeidersklasse, waarbij wij aan alle kanten moeten bloeden voor de winst van de volgevreten elite, vragen dan ook maar om een antwoord: Sociale Revolutie!

Daarom roepen wij, de ASB, iedereen ook op om het niet te laten bij een demonstratie alleen, maar om jezelf te organiseren en om een vuist te maken, op de werkvloer en op straat, tegen dit systeem.

De strijd om onze levens terug in onze eigen handen te nemen, is een strijd die we elke dag en nacht van het jaar voeren!



Leve de Sociale Revolutie!
De strijd gaat door!


via de ASB (http://anarcho-syndicalisme.nl/wp/?p=843)


http://anarcho-syndicalisme.nl/wp/wp-content/uploads/2011/05/3a15619c_demo6.jpg

en het verslag van een kameraad hier:




Eerst maar eens een klein stukje over mijzelf. Ik ben een lid van de ASB en de Vrije Bond, ik was die dag samen met mijn vriendin en een aantal vrienden aanwezig op de één mei demonstratie. In eerst instantie was ik met vol goede moed afgerezen naar Utrecht. Toen wij echter op de snelweg de afslag namen van de A28 naar de Ring werd dit redelijk de grond ingeboord toen wij 6 ME busjes signaleerden die (hoe toevallig) dezelfde kant op reden als onze bestemming, wij zijn deze gevolgd en werden, wonder boven wonder, naar plaats van bestemming geleidt. Wij waren echter wat te vroeg en hebben eerst een bak koffie genuttigd bij DB’s (waar ook de bus uit Arnhem/Nijmegen aankwam). Toen wij hier ongeveer een halfuur zaten met een tiental kameraden hebben wij al zo’n 4x politie agenten te fiets langs zien rijden, niet op de straat meer letterlijk langs het terras.

Op een gegeven moment kwam de bus uit Arnhem/Nijmegen aan, op dat moment kwamen de agenten te fiets ook weer langs. Deze agenten te fiets begonnen op het moment dat de demonstranten uit de bus kwamen moeilijk te doen over vlaggen, hierbij werden een aantal vuistslagen uitgedeeld aan de uit stappende demonstranten. Het probleem was namelijk dat de vlaggen aan stokken zaten (1+1=2 maar de politie rekent in kwadraat ofzo) op dat moment haalde één van de demonstranten uit de bus een rechtelijke uitspraak van een vonnis uit de één mei zaak uit Rotterdam tevoorschijn waarin gesteld werd dat het dragen van vlaggen een fundamenteel recht is van een demonstratie. Hierop mochten wij in eerste instantie doorlopen.

(..)



Lees verder op de site van de ASB (http://anarcho-syndicalisme.nl/wp/?p=857)

Q
4th May 2011, 20:50
Mijn verslagje is ook online hierzo (http://socialisten.net/1578).

Overigens, op de 12e is er een demo (http://indymedia.nl/nl/2011/05/75758.shtml) tegen het politiegeweld.

Wanted Man
4th May 2011, 21:16
Mijn verslagje is ook online hierzo (http://socialisten.net/1578).

Lekker migranten stigmatiseren in het stukje over Rotterdam!

Honggweilo
5th May 2011, 11:09
Mijn verslagje is ook online hierzo (http://socialisten.net/1578).

Overigens, op de 12e is er een demo (http://indymedia.nl/nl/2011/05/75758.shtml) tegen het politiegeweld.

ik wil niet bekropen doen, maar moest dit nou perse in een verslag XD...


Omstanders waren nog het meest interessant om het blad aan te verkopen. We hebben in totaal 9 bladen verkocht!


@ ravachol

Die durruti tattoo op een zichtbare plek is wel een herkenningspunt geworden voor een bepaald persoon :p

en dikke kudo's voor de newkids banner jonge! XD

Omi
5th May 2011, 12:26
Op zondag 1 mei 2011 vond in Utrecht de jaarlijkse 1 mei demonstratie voor een radicaal andere samenleving plaats. Een strijd tegen asociale bezuinigingen waardoor een meerderheid op moet draaien voor een crisis die door een rijke minderheid wordt veroorzaakt. Een strijd tegen een toenemend xenofoob en intolerant klimaat hier en wereldwijd, een klimaat waarin we van elkaar vervreemden en tegen elkaar worden uitgespeeld. Een strijd tegen kapitalisme: de ideologie welke alle aspecten van het leven probeert binnen te dringen. In het huidige neoliberale systeem is werkelijk alles te koop. Een strijd tegen politici die ons keer op keer verraden en die samen met de corporate elite een onverwoestbaar machtsblok pógen te vormen. Kortom, een demonstratie voor solidariteit, sociale en antiautoritaire strijd en een werkelijk vrije, rechtvaardige samenleving.

Lees verder op de website van AGN (http://www.anarchistischegroepnijmegen.nl/2011/05/over-de-afgelopen-1-mei-viering/)

Arjan
19th May 2011, 10:59
Bericht beantwoord*

Arjan
19th May 2011, 22:36
N.a.v. het repressieve geweld tegen de betogers in Utrecht.
De arbeidersklasse draagt in principe geen geweld in zich.


Op 1 mei heeft het repressieapparaat van de Nederlandse staat in Utrecht laten zien wat de andere kant is van het gezicht van een burgerlijke democratie. Niks geen vrijheid van meningsuiting, niks geen vrijheid van vereniging of vergadering, als het erop aan komt en de bourgeoisie geconfronteerd word met grote sociale bewegingen die haar macht bedreigen en de staat dreigen te vernietigen, valt ze net zo gemakkelijk terug op meest barbaarse vormen van repressie. Dat is waarvan de gebeurtenissen op 1 mei in Utrecht ons een voorafschaduwing hebben laten zien. Hiermee is geenszins gezegd dat de 250 demonstranten in Utrecht een bedreiging vormden voor de politieke macht van de heersende klasse. Het is voor ons allemaal beter om dat meteen maar uit ons hoofd te zetten. Want voor de bourgeoisie en haar staatsapparaat was de “optocht” van een paar honderd jongeren niet iets om van te schrikken en mogelijk zelfs een goede gelegenheid om haar repressie-apparaat weer eens in een daadwerkelijke praktijksituatie te testen.
Waar moet de staat haar repressie-apparaat dan voor testen? Voor de sociale onrust die over de hele wereld steeds breder en omvangrijker wordt en ook Nederland niet onberoerd zal laten. Deze sociale onrust zal ze, zoals een “goede democratie betaamt” voornamelijk tegemoet treden met indoctrinatie, manipulatie, manoeuvres, misleiding en het aanpraten van illusies. Maar daar waar deze middelen tekort schieten, of daar waar deze middelen een aanvulling behoeven, moet ze haar repressie-apparaat achter de hand hebben om bij te springen. Zo werkt de democratische dictatuur waarin wij leven.
Om te kunnen bevatten tegen welke achtergrond de gewelddadige confrontatie tussen de repressie van de staat en de betogers in Utrecht op 1 mei jongstleden begrepen moet worden, is een het beste om even terug te keren naar de gebeurtenissen die plaatsvonden in het voorjaar van 2006 in Frankrijk. Want die kunnen ons het beste laten zien wat het verschil is tussen, aan de ene kant, het optreden van (voornamelijk) jongeren op het terrein van de arbeidersklasse tegen de uitbuiting, de burgerlijke staat en haar repressieapparaat en, aan de andere kant, zij die tot het ‘einde’ door wilden gaan in een eventuele, maar hopeloze poging de respressiekrachten tot het uiterste te drijven.
Toen de regering toegaf en zijn totaal onbillijk wetsontwerp introk, begreep de grote meerderheid van diegenen, die aan de strijd hadden deelgenomen, dat de strijd tijdelijk ten einde gekomen was, en dat deze in zijn huidige vorm beëindigd was. De tijd was gekomen om met z’n allen over de ontwikkeling van de strijd te debatteren teneinde er de wezenlijke lessen uit te kunnen trekken. Deze collectieve overdenking kon echter alleen maar plaatsvinden, als er onder de deelnemers aan die strijd dezelfde instelling van solidariteit kameraadschappelijkheid en eenheid behouden bleef, die er ook in de strijd was. Gedurende weken was er een waardige en voorbeeldige strijd gevoerd, met de organisatie van algemene vergaderingen, door een fractie van de arbeidersklasse, die van zichzelf geen geweld in zich draagt en ook niet hoefde te gebruiken.
Kleine minderheden die desondanks, middels blokkades, ‘kost wat kost tot het uiterste wilden gaan’ leverden een strijd in de achterhoede. Hun acties waren, hoe dan ook, gedoemd te mislukken en riskeerden alleen maar verdeeldheid en spanningen op te roepen. Zoals gebeurde in de vakbondsdemonstratie van 16 maart waarin ‘kamikaze-achtige personen’ de demonstratie mochten binnendringen om hun kat-en-muis-spelletjes met de CRS (Franse oproerpolitie) te spelen. Daardoor konden de CRS er nog eens lustig op los slaan en hun boevenwagens vullen. De doordringende beelden van deze gewelddadige confrontaties leidde er vooral toe dat de angst voor de grote manifestatie van 18 maart toenam. Het resultaat was dat veel arbeiders en jongeren, die van plan waren om er aan deel te nemen, ervan terugschrokken uit angst betrokken te raken in dezelfde soort van gewelddadigheden.

arjan