Links in Nederland over Libië

[Wanted Man]

SP:


VN-RESOLUTIE LIBIË HEEFT GEWENST EFFECT
18-03-2011 • De SP is verheugd over het feit dat de Veiligheidsraad van de VN erin is geslaagd een resolutie aan te nemen die een onmiddellijk staakt-het-vuren eist in Libië en burgers bescherming biedt. Door de instelling van een no-fly zone, een vliegverbod met uitzondering van humanitaire vluchten, kan die bescherming worden geboden.

Volgens SP-Kamerlid Harry van Bommel heeft de resolutie op de korte termijn een gewenst effect. 'De druk die van deze resolutie uitgaat, heeft er zonder enige twijfel mee te maken dat de aangekondigde aanval op Benghazi vannacht is afgeblazen. Het eerste doel van de resolutie – een staakt-het-vuren - is daarmee dichterbij gekomen.' Volgens Van Bommel is de resolutie ook van grote politieke betekenis: 'Met het aannemen van deze resolutie hebben de permanente leden van de Veiligheidsraad de weg naar de VN teruggevonden. Na illegale militaire acties in Kosovo en Irak is dat van groot belang. Opnieuw militair ingrijpen buiten de VN om zou de organisatie voorgoed in haar hemd hebben gezet. De samenwerking tussen de Arabische Liga en Westerse landen biedt daarnaast veel hoop voor de toekomst. Het rommelt immers in het hele Midden-Oosten.'

De SP meent dat er nu moet worden gewerkt aan een politieke oplossing in Libië. Hoe die oplossing eruit moet zien, is op de eerste plaats aan de burgers van Libië. De kans dat kolonel Khaddafi daar een rol in speelt acht Van Bommel echter uitgesloten. 'Verschillende regeringen hebben het bewind van Khaddafi 'illegitiem' verklaard en ook de Arabische Liga wil dat hij vertrekt. Politiek is Khaddafi volledig geïsoleerd. Het spel is uit voor hem.'

De vraag of Nederland een militaire bijdrage moet leveren aan het handhaven van de no-fly zone wordt door de SP pas beantwoord als er een concreet verzoek daartoe komt. Graadmeter daarbij zijn de effectiviteit en de proportionaliteit van de mogelijke inzet van militair geweld.

http://www.sp.nl/wereld/nieuwsberichten/8966/110318-vn_resolutie_libi_heeft_gewenst_effect.html


Emile Roemer:

LIBIË: NIET LANGER TOEKIJKEN

Gisteren heeft de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties ingestemd met maatregelen om de burgers van Libië te beschermen. Daar ben ik heel blij mee. We kunnen als wereld niet toekijken hoe Khadaffi nietsontziend zijn eigen volk de dood in jaagt. Dat moet gevolgen hebben. Eerst moeten we alles op alles zetten om een staakt het vuren af te dwingen. Lukt dat niet, dan is militair ingrijpen niet uit te sluiten.

Voor de SP is het heel belangrijk dat dit besluit door de VN is genomen. Van alle overlegorganen die er in de wereld zijn, heeft de VN het meeste recht van spreken als het gaat om oorlog en vrede. De wereld heeft nu eenmaal geen soort Tweede Kamer waarin we gezamenlijk besluiten kunnen nemen. Als de VN ingrijpen in een land al niet steunt, zoals bij de oorlog in Irak, dan heeft een oorlog geen legitimiteit en groeit de tweespalt. Dat is gelukkig niet gebeurd, landen hebben de weg naar de VN weer gevonden. Ook het feit dat Arabische landen de resolutie steunen is belangrijk. Het betekent dat acties tegen Libië meer zijn dan arrogante Westerse inmenging.

Een uitspraak van de VN is nog maar het begin van een heel proces. Hoe nu verder? Je kunt kolonel Khadaffi wel een vliegverbod opleggen, maar wat dan? Mijn hoop is dat Khadaffi eieren voor zijn geld kiest en de wapens neerlegt. We hebben dan een wapenstilstand en kunnen dan via de diplomatieke weg zoeken naar een oplossing. Slachtoffers onder burgers en militairen worden dan voorkomen.

Helaas moeten we ook rekening houden met een minder vreedzaam verloop. Als Khadaffi doorgaat met het geweld tegen zijn bevolking is diplomatie niet langer genoeg om een vliegverbod af te dwingen. Dan komt de vraag aan de orde hoe we een vliegverbod en de bescherming van burgers afdwingen. Militair geweld is dan niet uit te sluiten. Zover zijn we echter nog niet. Voor de SP staat voorop dat militair ingrijpen effectief en proportioneel moet zijn.

Het middel mag in geen geval erger zijn dan de kwaal. Politieke en militaire steun aan deze acties kunnen pas gegeven worden nadat we precies weten welke actie op handen is. Als we iets geleerd hebben van voorgaande conflicten, is het dat een oorlog beginnen iets heel anders is dan een oorlog winnen.

http://www.sp.nl/wereld/columns/587/libi_niet_langer_toekijken.html

NCPN:


Geen militaire inmenging in Libië

Partijbestuur NCPN, Amsterdam 17 maart 2011

1. De NCPN wijst het gebruik van militaire middelen tegen de opstandige burgerbevolking in Libië af, maar keert zich nadrukkelijk tegen deze nieuwe militaire inmenging in een soeverein land.

2.De NCPN keurt de resolutie van de VN-Veiligheidsraad af waarin wordt opgeroepen tot militaire inmenging in Libië. In plaats van echte solidariteit met de bevolking van Libië en de verdediging van hun legitieme rechten, is de resolutie bedoeld om de doelstellingen van de westerse mogendheden te legitimeren om direct te kunnen interveniëren in de interne aangelegenheden van die soevereine staat teneinde de geostrategische controle te verkrijgen over de Libische natuurlijke hulpbronnen, waaronder de olie.

3. De NCPN is tegen elke daad van agressie tegen Libië die de interne conflicten zal verergeren en zal leiden tot een nog grotere instabiliteit in de hele Maghreb-regio en het Midden-Oosten.

4. De NCPN veroordeelt de houding van de VN-secretaris-generaal en de Veiligheidsraad die steun geven aan een strategie die voorrang geeft aan een oorlog van de imperialistische landen die ten koste gaat van activiteiten die passen in het VN-Handvest, namelijk het bevorderen en ondersteunen van diplomatieke initiatieven door landen als Venezuela en organisaties als de Afrikaanse Unie, om een vreedzame oplossing van het interne conflict in Libië te vinden.

5. De NCPN hekelt de hypocrisie en de desinformatiecampagne in de media die slechts bedoeld is om de oorlogszuchtige bedoelingen van de imperialistische landen, verbonden in de NAVO, te camoufleren. Dit wordt weerspiegeld in het feit dat de VN-Veiligheidsraad heeft ingestemd met militaire agressie tegen een soeverein land in de naam van de "verdediging van de mensenrechten", terwijl tegelijkertijd een doodse stilte is waar te nemen bij recente gebeurtenissen die duidelijke schendingen van het internationaal recht en van de rechten van de volkeren zijn . Enige voorbeelden hiervan zijn de opeenvolgende misdaden, provocaties en onrechtmatigheden van Israël tegen het Palestijnse volk en de invasie van Bahrein door het leger van Saoedi-Arabië, met medeweten van de Amerikaanse regering, met als doel het neerslaan van de volksopstand in dat land.

6. De NCPN betreurt de slaafse houding van de Nederlandse regering en de gehele Tweede Kamer; een nieuw bewijs van hun dienstbaarheid aan en de collaboratie met de strategie van de grote imperialistische machten en de NAVO. De NCPN is tegen de deelname van Nederland aan de agressie tegen Libië, hetzij door directe betrokkenheid van de militaire krachten en middelen, of door indirecte betrokkenheid via logistieke steun voor militaire operaties verbonden aan deze agressie.

7. De NCPN spreekt haar steun uit voor initiatieven die worden voorbereid tegen de militaire aanval op Libië. Een aanval die, in zijn essentie, doelstellingen, mediacampagne en in de ideologie die het ondersteunt, geheel vergelijkbaar is met de agressie tegen Joegoslavië, Irak en Afghanistan. De NCPN pleit voor de eenheid in optreden van de vredelievende, democratische en progressieve krachten rond de leus van de afwijzing van een militaire interventie in Libië en voor solidariteit met de volkeren van het Midden-Oosten die nog steeds vechten voor hun sociale en werknemersrechten, democratie, vrijheid, vrede en soevereiniteit.

http://ncpn.nl/ncpn/?a=libie.htm

IS:


VN-interventie Libië is dodelijke omhelzing
Geplaatst door redactie socialisme.nu, vrijdag 18 maart 2011, 13:30

Gisteravond laat nam de VN-Veiligheidsraad een resolutie aan die militair ingrijpen in Libië mogelijk maakt. Op verschillende plekken in Libië werd het bericht met gejuich ontvangen. Begrijpelijk, gezien het dreigement van Kadhafi om een bloedbad aan te richten in Benghazi. Maar we zouden ons niet moeten laten meeslepen in dit enthousiasme.

Door Pepijn Brandon

Progressieve voorstanders van interventie hopen op een unicum. Met een eenvoudige operatie, waarbij niet of nauwelijks burgerslachtoffers vallen, schakelt de Amerikaanse luchtmacht Kadhafi's militaire apparaat uit. Vervolgens tonen de overwinnaars zich ware democraten, ondanks de aantrekkelijke hoeveelheid olie die het door hen militair gecontroleerde land rijk is. Ze doen een stap terug, en aanschouwen vanaf de zijlijn hoe de revolutie haar werk doet. De golf van Arabische opstanden kan door naar de volgende dictator. De Libische bevolking behaalt haar verdiende overwinning. En ons geschokte vertrouwen in de democratiserende werking van de bommenwerper, zwaar beschadigd door Irak en Afghanistan, kan worden geheeld.

Maar dit scenario berust op een reeks veronderstellingen die stuk voor stuk naïef en a-historisch zijn. Laten we Irak en Afghanistan even buiten beschouwing laten, en kijken naar de track-record van 'humanitaire interventies'. In 1992 zouden de VS in Somalie een einde maken aan een slepende burgeroorlog. In plaats daarvan werden ze partij, speelden verschillende groepen krijgsheren en de regering tegen elkaar uit, maakten vele burgerslachtoffers en verlengden het conflict. In het proces gingen VN-soldaten zich meer en meer gedragen als de Afrikaanse huurlingen voor hen, en verkrachtten en verminkten dorpsbewoners - een fenomeen dat zich frequent herhaalde bij latere VN-missies in Afrika.

In Kosovo moest een NAVO-interventie een einde maken aan de verdrijving van honderdduizenden etnische Albanezen door het regime van Milosevic. Het resultaat van twee maanden bombarderen van Servische steden was dat de ene vluchtelingencrisis werd vervangen door de andere: tweehonderdduizend Servische inwoners werden door het extreem nationalistische Kosovaarse bevrijdingslever verdreven, dit keer buiten het oog van westerse camera's. Een ander doel van de operatie werd wel bereikt. De NAVO breidde zich tijdens en na de interventie uit met een groot aantal Oost-Europese landen, en de grens van de Russische militaire invloed werd vele honderden kilometers naar het Oosten gedrongen.

Dit soort militaire interventies is nooit 'schoon'. Nog naïever is het om te denken dat ze zouden kunnen plaatsvinden zonder dat de interveniërende machten zouden proberen om een stempel te drukken op de verdere politieke ontwikkeling van het land in kwestie. Sterker nog, controle over de uitkomst van onvoorspelbare interne politieke processen is altijd een belangrijker motief voor ingrijpen dan de hulp aan de bevolking zelf. Daarom kwam de VN tussen 1975 en 1999 niet tot ingrijpen in Oost-Timor, waar honderdduizenden mensen werden gedood, verminkt of verdreven onder toezicht van Indonesische troepen. De uitkomst daar bleef altijd voorspelbaar: Indonesië, de belangrijkste regionale militaire bondgenoot, had de situatie onder controle. De slachtoffers telden niet.

Wat betreft cynisme is Libië niet anders. Waarom namen westerse landen niet eerder de logische stappen om Kadhafi te verzwakken tegenover de revolutie? Waarom kregen de opstandelingen geen politieke en logistieke steun? Hoe kan het dat nog drie dagen geleden een bevoorradingsschip voor Kadhafi uit NAVO-land Griekenland werd onderschept door de rebellen? Waarom temporiseerden Washington en Bejing tot gisteren het aannemen van een VN-revolutie, om hier vervolgens plotseling grote vaart achter te zetten? Het antwoord: 'om de revolutie zelfstandig een kans te geven' maakt de wereldleiders een stukje bolsjewistischer dan waarschijnlijk is. Om te zorgen dat een lokaal gewortelde, zelfstandige rebellenbeweging niet zal profiteren van een eventueel machtsvacuüm is meer in lijn met de werking van imperiale machtspolitiek.

Het is moeilijk de situatie goed in te schatten op basis van alle tegenstrijdige berichten. Aan de ene kant zijn er de aanhoudende berichten in de westerse media en de Libische staatstelevisie dat Kadhafi op het punt stond van een definitieve doorbraak naar Benghazi. Aan de andere kant meldden de opstandelingen eerste successen van een geïmproviseerde rebellen-luchtmacht en nieuwe brandhaarden van verzet achter Kadhafi's front.

Wat zeker is dat het regime de afgelopen week bruut geweld heeft gebruikt om met bombardementen en beschietingen het verzet terug te dringen. Het is zelfs niet uit te sluiten dat de VS bewust hebben gewacht totdat Kadhafi de rebellen militair ernstig had verzwakt, om zelf niet te maken te krijgen met een zelfstandige kracht aan de grond, die na bombardementen van een eventueel machtsvacuüm zou kunnen profiteren.

Dit past in de houding die Obama tot nu toe steeds heeft aangenomen tegenover de revolutionaire bewegingen: alleen afstand nemen van het regime wanneer elke andere optie heeft gefaald, en geen enkele oppositiebeweging omarmen, die niet de nadrukkelijke goedkeuring van het Westen heeft. De VS keken de afgelopen maanden met lede ogen toe hoe hun hegemonie in het Midden-Oosten bedreigd werd en zochten naar openingen om het initiatief te heroveren. De kille berekening is dat dit dat moment is. Het hoofddoel van deze interventie zal zijn om de revolutie te beheersen of zelfs te beëindigen, niet om haar te redden.

Het beste bewijs hiervoor komt niet uit Libië, maar uit de gelijktijdige gebeurtenissen in de rest van de Arabische wereld. Saudische troepen voeren momenteel in Bahrein uit, wat Kadhafi in Benghazi wilde doen. Niet alleen rept de VN hierover met geen woord. Saudi-Arabië, al zestig jaar de belangrijkste bondgenoot van de VS in de Arabische wereld naast Israël en het land met de grootste Amerikaanse legerbases in de regio, zou deze interventie überhaupt niet kunnen uitvoeren zonder toestemming uit Washington. Het Saudische vorstenhuis smoort zo de in potentie grootste bedreiging voor de westerse invloed in de regio: revolutie in een serie olieproducerende golfstaten, waar de dictators stuk voor stuk rechtstreeks van westerse makelij zijn.

Ondertussen vormt in het Egypte het leger, volgens Hilary Clinton het 'betrouwbaarste instituut' van de Egyptische staat, inmiddels het grootste obstakel voor de verdergaande democratisering. Interventie in Libië kan het laatste signaal vormen aan de bevolking van de rest van de Maghreb, dat de prijs voor opstand te hoog is om de sprong te wagen. De VN-resolutie van gisteravond is niet de redding voor de Arabische lente. Het is de contra-revolutie, het begin van operatie roll-back.

http://socialisme.nu/blog/nieuws/12917/vn-interventie-libie-is-dodelijke-omhelzing/

Nog iets gemist?

[Q]

http://socialisten.net/1526


“No fly zone” in Libië: Tegen buitenlandse interventie!

Voor een onafhankelijke beweging van arbeiders, armen en jongeren om de revolutie voort te zetten!

De beslissing van de VN Veiligheidsraad om een “no fly zone” op te leggen in Libië kon op instemming rekenen op de straten van Benghazi en Tobruk. Het doel van de maatregel is echter niet om de Libische revolutie vooruit te helpen. Revolutionairen in Libië zullen misschien denken dat deze beslissing hen zal helpen, maar ze vergissen zich. Het gaat enkel om puur economische en politieke berekeningen die aan de basis liggen van de beslissing van de imperialistische machten.

Robert Bechert, Internationaal Secretariaat van het CWI

De buitenlandse interventie is er niet op gericht om de revolutie te redden tegen de opmars van de troepen van Khadaffi. De belangrijkste imperialistische machten beslisten dat ze van de revolutie gebruik willen maken om Khadaffi te vervangen door een meer betrouwbaar regime. De Libische buitenlandse minister kondigde een onmiddellijke wapenstilstand aan, wat de positie van het imperialisme bemoeilijkt.

De snelle opmars van de troepen van Khadaffi naar het oosten van Libië versterkte het idee van een “no fly zone”. Er werd gesteld dat dit het tij zou kunnen keren, maar niet om de revolutie te verdedigen en uit te breiden. Jammer genoeg was de aanvankelijke uitbreiding van de revolutie in het westen, waar twee derden van de bevolking leeft, niet gebaseerd op een beweging van democratische volkscomités die een programma naar voor brachten om de gewone soldaten over te winnen. Dat gaf Khadaffi een kans om zijn troepen te hergroeperen.

De steun voor de “no fly zone” betekent dat wordt teruggekomen op het eerdere gevoel dat aanwezig was in Benghazi en dat tot uitdrukking kwam in Engelstalige posters met de slogan: “Geen buitenlandse interventie – de Libische bevolking kan het zelf wel aan.” Dat standpunt kwam er na de mooie voorbeelden van Tunesië en Egypte waar aangehouden massale acties de totalitaire regimes volledig ondermijnd hadden. Khadaffi was wel in staat om zijn greep op Tripoli te behouden. De relatieve stabiliteit van het regime en haar tegenoffensief leidde tot een gewijzigde houding tegenover een buitenlandse interventie. Hierdoor kon de grotendeels pro-Westerse leiding van de “Voorlopige Nationale Overgangsraad” het verzet van de jongeren tegenover een Westerse interventie opzij schuiven.

Ondanks de strijdvaardige taal van het regime van Khadaffi is het absoluut niet zeker dat de relatief beperkte krachten van het regime in staat zouden zijn om een algemene aanval op Benghazi, de tweede grootste stad van het land, in te zetten. Een massale verdediging van de stad zou een groot probleem hebben gevormd voor de relatief beperkte troepenmacht van Khadaffi. Als de wapenstilstand blijft duren, zou dit in de praktijk kunnen leiden tot een terugkeer naar de afzonderlijke entiteiten die bestonden voor de eerste creatie van Libië door Italië in 1912 en de nieuwe creatie van het land door de Britten eind jaren '40.

Wat ook de onmiddellijke impact van de “no fly zone” zal zijn, er mag geen enkele hoop worden gevestigd in de VN of de imperialistische machten. Dat zal de oprechte doelstellingen en hoop van de revolutie die vorige maand begon enkel maar ondermijnen. De machten die tot een interventie hebben besloten, zijn geen vrienden van de Libische massa’s. Tot voor kort hadden ze er geen enkel probleem mee om zaken te doen met de moorddadige kliek rond Khadaffi om toegang te krijgen tot de olie en het gas. De dag nadat de VN haar beslissing nam, klaagde de Wall Street Journal dat “de nauwe banden tussen de veiligheidsdiensten van de Libische leider kolonel Muammar Khadaffi en de CIA werden verbroken.” Volgens de krant verklaarde een “hooggeplaatste Amerikaanse vertegenwoordiger” dat deze banden voorheen “erg productief” waren.

Nu het imperialisme haar bondgenoten Mubarak en Ben Ali is verloren, wordt geprobeerd om van de volksopstand in Libië gebruik te maken om zowel het “democratische” imago te herstellen als om een “betrouwbaar” regime te vestigen in Libië of toch minstens in een deel van Libië. Net zoals voorheen is het Midden-Oosten en Noord-Afrika met haar olie en strategische locatie van enorm belang voor de imperialistische machten.

Dit toont meteen de enorme hypocrisie van de belangrijkste imperialistische machten die voorheen zonder problemen steun gaven aan repressieve dictatoriale regimes in de regio. Terwijl er tot een “no fly zone” werd beslist voor Libië, werd niets ondernomen tegen de inval vanuit Saoedi-Arabië en andere Golfstaten in Bahrein om daar de brutale onderdrukking van de beweging van de meerderheid van de bevolking mee te ondersteunen. Binnen de 12 uur na de beslissing van de VN schoot de Jemenitische bondgenoot van de belangrijkste imperialistische machten minstens 39 activisten dood in de hoofdstad Sanaa. De VN nam de beslissing over Libië omdat de Arabisch Liga steun gaf aan het idee van een “no fly zone”. Diezelfde Arabische Liga zegt uiteraard niets over de repressie van de eigen bondgenoten in Bahrein, Jemen en andere Arabische landen.

De “bezorgdheid” van Cameron en Sarkozy omtrent Libië is minstens ten dele gemotiveerd door een dalende populariteit in eigen land en de hoop dat een buitenlands succes de eigen positie zal versterken. Cameron hoopt wellicht op een zelfde toename in populariteit als deze die Thatcher genoot na haar overwinning in de Falklands oorlog van 1983. Thatcher behaalde toen een snelle militaire overwinning. De “no fly zone” die vandaag wordt opgelegd, zal niet hetzelfde militaire effect hebben. Sarkozy had na het fiasco van zijn politiek ten aanzien van Tunesië, een fiasco dat tot het ontslag van de minister van buitenlandse zaken leidde, nood aan een “succes” om zijn positie in de peilingen te verbeteren met het oog op de presidentsverkiezingen van volgend jaar.

De imperialistische machten zochten de afgelopen jaren toenadering tot Khadaffi, maar bij bleef een onbetrouwbare bondgenoot. In zijn 42 jaar aan de macht heeft Khadaffi steeds grote bochten genomen, regelmatig gebeurde dat op gewelddadige wijze. In 1971 steunde hij de Soedanese dictator Nimeiry bij het neerslaan van een linkse staatsgreep als reactie op een eerdere repressieve aanpak van de linkerzijde (waarbij de communistische partij van Soedan, een partij met een miljoen leden, werd verboden). Zes jaar later verkondigde Khadaffi voorstander te zijn van een “volksrevolutie” en werd de officiële naam van het land veranderd van Libische Arabische Republiek tot “Grote Libisch-Arabische Socialistische Volks-Jamahiriyah”. De naamsverandering en de vorming van zogenaamde “revolutionaire comités” waren geen uitdrukking van een ontwikkeling in de richting van socialisme. De arbeiders en jongeren in Libië hadden niets te zeggen over hun land. Khadaffi bleef aan de macht en benadrukte dit door zijn kinderen een steeds prominentere rol te laten spelen.

Sinds 1969 was er op basis van de enorme olie-inkomsten en de kleine bevolking een sterke verbetering van de levensstandaard van de meerderheid van de bevolking, in het bijzonder op het vlak van onderwijs en gezondheidszorg. Dat verklaart minstens gedeeltelijk waarom Khadaffi nog een zekere steun geniet onder de bevolking. Er is een groeiende oppositie tegen de heersende kliek, vooral onder de jonge en geschoolde bevolking, maar er is ook een vrees voor het regime dat na Khadaffi zal komen en een afkeer tegenover een regime dat volledig afhankelijk is van het buitenland. Het feit dat de revolutionairen vaak gebruik maakten van de oude vlag van de monarchie, zorgde voor een breuk met diegenen die niet naar het verleden willen terugkeren. Het versterkte de positie van Khadaffi. Bovendien versterkte dit de tegenstellingen tussen het westen en het oosten van Libië, de vroegere koning kwam uit het oosten en had geen historische banden met de regio rond Tripoli.

Deze factoren zijn geen volledige verklaring van de minstens tijdelijke stabilisering van het regime van Khadaffi. Er was een volksopstand in het oosten van het land, maar Khadaffi kon zijn positie in het westen grotendeels behouden en daar woont twee derden van de bevolking. Er waren wel grote acties in Tripoli en opstanden in Misrata, Zuwarah en enkele andere gebieden, maar niet op een zelfde niveau als in het oosten van het land.

Rol van de arbeidersklasse

In tegenstelling tot Egypte en Tunesië heeft de Libische arbeidersklasse nog geen onafhankelijke rol gespeeld in de revolutie. Veel arbeiders in Libië zijn migranten en hebben het land de afgelopen weken verlaten.
De afwezigheid van en nationale organisatie, zoals de Tunesische vakbondsfederatie UGTT (ondanks de steun van de leiding van deze vakbond aan het regime van Ben Ali), maakt het ook moeilijker. Het enorme revolutionaire enthousiasme van de bevolking kreeg nog geen georganiseerde uitdrukking. De grotendeels zelf aangestelde “Nationale Raad” die naar voor kwam in Benghazi omvat een combinatie van elementen van het oude regime en meer pro-imperialistische krachten. Zo is de buitenlandse woordvoerder van de Raad Mahmoud Jibril, het voormalige hoofd van de Nationale Raad voor Economische Ontwikkeling van Khadaffi. In november 2009 omschreef de Amerikaanse ambassadeur hem als een “ernstige gesprekspartner” die “open staat voor het Amerikaanse standpunt”.

Het is gemakkelijk voor Khadaffi om deze mensen af te doen als figuren die de levensstandaard willen ondermijnen en de belangen van buitenlandse machten dienen. Maar deze propaganda zal natuurlijk slechts een tijdelijk en beperkt effect hebben naarmate de levensstandaard van de bevolking er sowieso op achteruit gaat. Na het einde van de olieboom in de jaren '80 en het begin van de privatiseringen in 2003 is de werkloosheid opgelopen tot 10% en is de levensstandaard aan het dalen.

Khadaffi gebruikt de dreiging van een imperialistische interventie om het land op te delen en dat kan een zekere steun vinden. Het is echter niet duidelijk hoe lang Khadaffi kan stand houden. Naast een anti-imperialistische retoriek moest Khadaffi ook een aantal toegevingen doen om zijn positie veilig te stellen. Ieder gezin kreeg een som geld ter waarde van 450 dollar. Een aantal arbeiders in de publieke sector kregen een loonsverhoging van 150%. De belastingen op voedsel zijn afgeschaft. Deze maatregelen volstonden niet als antwoord op de roep naar vrijheid en de groeiende frustraties onder de jonge bevolking van het land (met een gemiddelde leeftijd van 24 jaar) tegenover de corruptie en de ijzeren greep van het regime.

Internationaal hebben tientallen miljoenen mensen de revoluties in Noord-Afrika en het Midden-Oosten gevolgd en vonden ze er inspiratie voor hun eigen strijd. Dit heeft al geleid tot protestacties tegen de gevolgen van de kapitalistische crisis in andere landen. Sommigen zullen wellicht op deze basis steun geven aan het idee van een “no fly zone”, maar socialisten waarschuwen dat deze maatregel in eerste instantie de belangen van de imperialistische machten zal dienen. Dat is meteen ook de reden waarom niets wordt ondernomen tegen het repressieve optreden in de Golfstaten.
Wat kunnen we dan wel doen om de Libische revolutie te steunen? Eerst en vooral moeten de vakbonden internationaal overgaan tot een blokkade van de export van Libische olie en gas. Ten tweede moeten de arbeiders uit de banksector alle financiële middelen van het regime van Khadaffi bevriezen.
De “no fly zone” zal niet automatisch leiden tot het omverwerpen van Khadaffi, net zoals Saddam Hoessein destijds kan hij een tijdlang stand houden in het deel van het land dat onder zijn controle staat. De ervaringen van Egypte en Tunesië leren ons dat de beweging van de arbeiders en jongeren cruciaal is in het omverwerpen van dictators.

Een revolutionair programma

Het lot van de revolutie zal in Libië zelf worden beslecht. Voor een overwinning is er nood aan een programma dat boven regionale en stammenverdeeldheid staat en dat de massa’s verenigt in de strijd tegen de kliek rond Khadaffi en in de strijd voor een betere toekomst.

Er is nood aan een revolutionair programma dat de massa’s verbeteringen aanbiedt in de vorm van echte democratische rechten, een einde aan corruptie en privileges, het beschermen en verder ontwikkelen van de sociale vooruitgang sinds de ontdekking van de olie in het land, verzet tegen iedere vorm van herkolonisatie en voor een democratisch gecontroleerde economie in publiek bezit om een economische planning op te maken waarbij de rijkdommen van het land worden aangewend in het belang van de meerderheid van de bevolking.

Het opzetten van een onafhankelijke beweging van arbeiders, armen en jongeren om een dergelijke revolutionaire omvorming van het land door te voeren, is de enige manier waarop de imperialistische plannen kunnen worden doorkruist en tegelijk een einde kan worden gemaakt aan de dictatuur om het leven van de bevolking echt te veranderen.

Zoek de meest oprechte tegenstander van de Libische dictator Khadaffi...

http://www.socialisme.be/upload/image/2011/3/19guy2.jpg

http://www.socialisme.be/upload/image/2011/3/19herman.jpg

http://www.socialisme.be/upload/image/2011/3/19nicolas.jpg

http://www.socialisme.be/upload/image/2011/3/19obama.jpg

[Paul_080]

Ingrijpen in Libië: imperialistische agressie of humanitaire interventie? (http://www.grenzeloos.org/artikel/viewartikel.php/id/1871.html)

Hoe verder in Libië? (http://www.grenzeloos.org/artikel/viewartikel.php/id/1872.html)

Opinie: Libië, de VN en het dilemma van links (http://socialisme21.be/index.php?option=com_content&view=article&id=149:opinie-libie-de-vn-en-het-dilemma-van-links&catid=1:internationaal&Itemid=5)

[Paul_080]

Libya: No to Western military intervention (cwi)
(http://chinaworker.info/en/content/news/1390/)

[Enragé]

http://peterstormschrijft.wordpress.com staat erg veel op hierover

[Q]

Libya: No to Western military intervention (cwi)
(http://chinaworker.info/en/content/news/1390/)

Die is dus al vertaald naar het Nederlands (zie post 2) :p

[Honggweilo]

ter info


Joint Statement of Communist and Workers' Parties Against imperialist aggression in Libya

The imperialist killers headed by the USA, France, Britain and NATO as a whole and with the approval of the UN started a new imperialist war. This time in Libya.

Their allegedly humanitarian pretexts are completely misleading! They throw dust into peoples' eyes! Their real goals are the hydrocarbons in Libya.

We, the Communist and Workers' parties condemn the military imperialist intervention. The people of Libya must determine their future on their own, without foreign imperialist interventions.

We call on the peoples to react and demand the immediate cessation of the bombings and of the imperialist intervention!




Algerian Party For Democracy And Socialism, PADS
Communist Party of Armenia
Communist Party of Azerbaijan
Communist Party of Australia
Communist Party of Bangladesh
Workers’ Party of Bangladesh
Communist Party of Belarus
Workers’ Party of Belgium
Brazilian Communist Party
Communist Party of Brazil
Communist Party of Britain
New Communist Party of Britain
Party of the Bulgarian Communists
Communist Party of Canada
Socialist Worker`s Party of Croatia
Communist Party of Denmark
Communist Party in Denmark
Communist Party of Estonia
Communist Party of Finland
Hungarian Communist Workers’ Party
Unified CP of Georgia
Communist Party of Greece
Communist Party of India
Communist Party of India [Marxist]
Tudeh Party of Iran
Communist Party of Ireland
Workers’ Party of Ireland
Party of the Italian Communists
Communist Party of Kazakhstan
Socialist Party of Latvia
Lebanese Communist Party
Communist Party of Luxembourg
Communist Party of Malta
Communist Party of Mexico
Popular Socialist Party of Mexico
New Communist Party of Netherlands
Communist Party of Norway
Communist Party of Poland
Portuguese Communist Party
Communist Party of Russian Federation
Communist Workers' Party of Russia – Revolutionary Party of Communists
UCP- CPSU
Communist Party of Soviet Union
New Communist Party of Yugoslavia
Party of the Communists of Serbia
Communist Party of Slovakia
Communist Party of the Peoples of Spain
Syrian Communist Party
Communist Party of Sweden
Communist Party of Turkey
Labour Party (EMEP), Turkey
Communist Party of Ukraine
Communist Party of Venezuela

[Honggweilo]

mss beetje off-topic, maar zeer interesant artikel van onze zusterpartij uit Bahrein (http://en.wikipedia.org/wiki/Progressive_Democratic_Tribune) over de situatie daar


An Appeal from The Democratic Progressive Tribune – Bahrain

In these days Bahrain is experiencing a hard and difficult times concluded by the issuing of a royal decree by the King of Bahrain on March 15, 2011; which requires imposing martial law; and instructing the General Chief of staff of Bahrain Defense Force to take control of the country for a period of three months, in order to ensure peace and security, and as a result of this action four people were killed and tens were injured until the issuing of this statement.

This decision comes after one month from a wide campaign of peaceful protests launched by Bahraini young people on February 14, 2011, in commemoration of the 10th Anniversary of the Plebiscite on the National Action Charter, where these people demand the king to introduce reforms that he promised, which are constituted in transforming Bahrain into a constitutional monarchy similar to established constitutional monarchies. Unfortunately these demands were confronted with repression by the Authority which resulted in the killing of 8 people before this day, and tens of injured people; therefore, our people demanded firmly the immediate resignation of the government, the dissolve of the National Council, and electing a constituent assembly to make a new constitution which represents public will.

The Democratic Progressive Tribune manifests that these demands were confronted with procrastination by the ruling body in a bid to absorb public anger, by making a loose invitation for a national dialogue which does not ensure the achievement of the minimum demands of the opposition. This was accompanied by a fierce campaign conducted by the local media wrongly accusing the Bahraini opposition of being behind these riots, enabling this scenario penetrate into the souls of many of our people through spreading biased rumors through various means of communication about alleged sectarian killings in this town or that village.

This fierce campaign has prepared the atmosphere for a civil war, paving the way for the ruling body to seek the assistance of “Aljazeera Shield” the Gulf Defense Joint Forces, which stood helplessly when the Iraqi army invaded Kuwait on August 2, 1991; and instead the Gulf countries have opened up their boarders for the American occupation to spread its military bases in the region; now these Gulf forces invading Bahrain in their armored vehicles in order to repress the uprising of armless people, after one day of the visit of the American Secretary of Defense Mr. Robert Gates through which he met some officials and concluded his visit by giving the green light to oppress the public uprising.

The Democratic Progressive Tribune – Bahrain appeals to Arab left parties, and all international community organizations to sand by the people of Bahrain against what they are subjected to of killing in front of Arab mass media blackout which is controlled in a significant part of it by political money which belong to the Gulf rulers.

The Democratic Progressive Tribune also appeals urgently to its comrades and friends in progressive and the left parties Arab and International, to express their protests against what their brothers are subjected to.

As the Democratic Progressive Tribune put this appeal urgently to you, it calls upon you to contribute to reaching Bahraini people voice to Arab and International free mass media and transmit what they are subjected to, of killing committed by the forces of the dictators regimes in the Gulf who are lying down on their peoples chests in front of an international community total silence.


The Democratic Progressive Tribune – Bahrain, March 16, 2011.