Open brief AK-Utrecht aan Rekening Retour

[Ravachol]

Open brief aan 'Rekening Retour'
AK-Utrecht / AAGU / WSD - 16.09.2010 17:19

In reactie op het verzoek aan organisaties en groepen de oproep voor de manifestatie van 23 oktober a.s. te ondertekenen, stuurden Anarchistisch Kollektief - Utrecht, de Anarchistische Anti-deportatie Groep Utrecht en de Werkgroep Stop Deportaties onderstaande open brief aan 'Rekening Retour'. Daarin uitleg waarom wij ons nadrukkelijk niet bij deze oproep aan willen sluiten.


Zie voor de oproep voor 23 oktober: http://rekeningretour.wordpress.com/2010/09/01/23-september-bijeenkomst-rotterdam-wij-gaan-de-crisis-niet-betalen/

Wanneer andere groepen of organisaties zich aan willen sluiten bij deze open brief horen wij dat graag (via: [email protected] - of in een aanvulling hieronder). Vanzelfsprekend zijn via dezelfde wegen ook opmerkingen en kritiek welkom.

-----

Open brief aan 'Rekening Retour'

Beste mensen,

Met belangstelling hebben we de ontwikkelingen rond jullie initiatief gevolgd. Het is een serieuze poging om vanuit een brede linkse samenwerking iets (praktisch) te doen met de 'crisis'. Tot nu toe leek het vooral dat we vanuit die hoek niet wisten wat we hiermee aan moesten. In beginsel waren we dan ook enthousiast over het ontstaan van 'Rekening Retour', en van plan ons hierbij aan te sluiten.
Nu we de verklaring cq oproep voor de manifestatie op 23 oktober as onder ogen hebben gekregen, is dit aanvankelijke enthousiasme echter omgeslagen in stevige teleurstelling. Wij kunnen ons niet vinden in de koers die met deze verklaring ingeslagen wordt.

We begrijpen heel goed dat je niet je hele verhaal kwijt kunt in een kort manifest of oproep, en dat de nadruk ligt op concrete zaken. Dat gezegd hebbende kunnen we echter niet anders dan constateren dat jullie verklaring wel erg oppervlakkig, reformistisch en eendimensionaal is. Verder dan een oproep om tot een andere, minder a-sociale, invulling van bezuinigingen te komen komt het niet. De fundamenten van het huidige kapitalistische systeem blijven volledig buiten beeld. Daarmee wordt in feite gesuggereerd dat er oplossingen mogelijk zijn binnen dit systeem, terwijl jullie net zo goed als wij weten dat dit een illusie is.

Laten we onszelf eerst de vraag stellen wat de 'crisis' nu eigenlijk is. In essentie is het niet meer dan een toestand, uitgeroepen door staten, supra- en internationale instellingen en het bedrijfsleven. Zij zien een hapering in het functioneren van het kapitalistische systeem, in de mogelijkheid om winsten te accumuleren ten gunste van een kleine elite. Voor het grootste deel van de wereldbevolking betekent het kapitalisme echter al een permanente crisis. Wij voelen ons dan ook helemaal niet geroepen met staat en bedrijfsleven mee te denken over hoe uit de door hen uitgeroepen crisis te komen, teneinde het kapitalistische systeem weer beter te laten functioneren. We moeten ons richten op de echte crisis, het systeem zelf, dat de hele wereld al eeuwen in een steeds verstikkendere houdgreep houdt.

We hebben er niets op tegen geld weg te halen bij de rijken, maar dat is niet meer dan een schijnoplossing zolang het systeem dat de enorme ongelijkheden in de verdeling van macht en rijkdom überhaupt creëert blijft voortbestaan. Alleen door een einde te maken aan dat systeem kan er hoop zijn op echte verandering in de richting van een vrijere, rechtvaardigere en meer humane wereld. Dat is niet van vandaag op morgen mogelijk, maar we moeten dit doel wel voor ogen houden.
Door eisen zo nadrukkelijk binnen de kaders van het huidige systeem te formuleren als jullie doen, en bovendien ze zeer defensief op te stellen, verdwijnt dat uiteindelijke doel echter uit zicht. De reformistische eisen worden gepresenteerd als de doelen in zichzelf en schuiven het eigenlijke probleem naar de achtergrond.
Los daarvan hebben wij grote moeite met de eis 'vecht voor elke baan'. Er is een heleboel werk dat bijdraagt aan onderdrukking, uitbuiting en milieuvernietiging. We zien de betreffende banen liever vandaag dan morgen verdwijnen. Zo hebben wij geen enkele moeite met het failliet gaan van bedrijven die zich met dubieuze activiteiten bezig houden of met forse ontslagen bij bijvoorbeeld politie of defensie. Dat er voor de mensen die hierbij op straat komen te staan een goed sociaal vangnet moet zijn en dat er naar gestreefd moet worden dat zij eventueel wel zinvol werk gaan doen is een ander verhaal.

We zijn op zich verheugd dat, naar wij begrepen hebben na een felle discussie, tenminste nog een enkele opmerking over zondebokpolitiek en discriminatie in de verklaring is opgenomen. Dit laat echter onverlet dat het een groot gemis is dat vele andere met de 'crisis' samenhangende punten onbenoemd blijven.
De gevolgen van de 'crisis' krijgen niet enkel vorm in bezuinigingen, of zelfs in een breder financieel kader. De keuzes die met name rechtse, maar in meer of mindere mate alle partijen, maken ten aanzien van de 'crisis' kunnen niet los gezien worden van hun andere politieke keuzes. We krijgen te maken met toenemende repressie, het steeds hoger optrekken van de muren van Fort Europa, het verder ondergeschikt maken van natuur- en milieubelangen, het niet aanpakken van de klimaatcrisis, een voortdurend militarisme om westerse belangen te beschermen enzovoort.

Ronduit schokkend vinden wij het volledig ontbreken van een internationale dimensie in de verklaring. Hoewel we zeker niet blind zijn voor de gevolgen van de 'crisis' voor met name de lagere klassen en uitgeslotenen binnen Nederland, mogen we niet vergeten dat de primaire slachtoffers van de 'crisis' zich bevinden in de zogenaamde Derde Wereld. Zoals altijd worden de negatieve consequenties van het functioneren van het kapitalistische systeem uiteindelijk vooral op hen afgewenteld. Het is onbestaanbaar dat dit punt nergens in de verklaring gemaakt wordt. Zelfs de dreigende forse bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking - met alle mitsen en maren met betrekking tot de vormgeving daarvan - worden niet genoemd.

We hebben begrepen dat het een bewuste keuze is om aan het werk te gaan met een gematigd en toegespitst manifest, om zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken en een zo groot mogelijke demonstratie op 23 oktober neer te zetten. Jullie nemen daarbij het woord 'verzet' in de mond.
Wellicht is het op basis van dit manifest, in combinatie met een nieuw rechts regeerakkoord of de dreiging daarvan, inderdaad mogelijk een substantiële hoeveelheid mensen op de been te krijgen op die dag. Zowel inhoudelijk als methodisch zal dit echter grotendeels een schijnmassa zijn. Leuk voor een plaatje in het nieuws, maar door gebrek aan daadwerkelijke betrokkenheid en inzet, niet in de laatste plaats door daar gewoonweg niet om te vragen, met een zeer wankele basis.
Verzet krijgt niet vorm in één grote demonstratie met reformistische eisen, waarna het overgrote deel van de deelnemers weer naar huis gaat. Serieus verzet is een kwestie van lange adem en van het richten op de kern van de problemen. Wij geven daarom de voorkeur aan een aanvankelijk misschien kleiner maar wel serieus verzet, dat op langere termijn opgebouwd wordt en echt een vuist wil en kan maken tegen het kapitalisme. Een verzet vanuit de basis, gezamenlijk opgebouwd door de mensen die zich ermee bezig houden, en niet geïnitieerd en gecontroleerd door enkele grotere organisaties, die zich binnen de gematigde hoek bevinden en top-down georganiseerd zijn (SP, FNV) en die vooral ondersteuning hopen te vinden voor hun positie binnen het systeem. We begrijpen natuurlijk dat het voortouw genomen moet worden, en dat grotere organisaties daarvoor beter uitgerust zijn, maar we verzetten ons tegen de machtspositie en doorslaggevende rol die die organisaties daarmee voor zichzelf creëren.
Binnen een serieus verzet tegen het huidige systeem is overigens per definitie geen leidende rol weggelegd voor een parlementaire partij. Dergelijk verzet moet worden opgebouwd vanuit de basis.

Dat een bredere samenwerking van iedereen inschikkelijkheid vraagt is logisch, maar in Rekening Retour wordt die inschikkelijkheid wel heel erg één kant, dat wil zeggen de gematigde hoek, op gedwongen. Wat dan overblijft dreigt een lege huls te worden, een vehikel van een aantal grotere leidingnemende groepen die hun eigen agenda voeren en hun eigen belang dienen. We vragen ons af wat jullie nu eigenlijk hopen te bereiken.

We willen niet aan ideologische scherpslijperij doen en alle initiatieven waar wij onze twijfels bij hebben afbranden, maar jullie verklaring valt ons wel zodanig tegen dat we ons genoodzaakt voelen ons hierover uit te spreken. Zeker nu jullie zoveel mogelijk andere organisaties en groepen oproepen zich achter deze oproep voor de demonstratie te scharen. Op deze basis zullen wij dit helaas niet kunnen doen.

Het is overigens geenszins onze bedoeling jullie verder voor de voeten te lopen. Wij richten onze activiteiten liever op het bevechten van de heersende machten. We hopen echter wel dat deze open brief een bijdrage levert aan een verdere discussie, zowel binnen jullie initiatief als breder binnen links, om uiteindelijk gezamenlijk tot een sterkere beweging te komen.

Met strijdbare groet,

Anarchistisch Kollektief – Utrecht
Anarchistische Anti-deportatie Groep Utrecht
Werkgroep Stop Deportaties


Hoewel ik me in het begin grotendeels kan vinden, zijn er toch twee zaken waar deze verklaring mijns inziens tekort schiet:



Los daarvan hebben wij grote moeite met de eis 'vecht voor elke baan'. Er is een heleboel werk dat bijdraagt aan onderdrukking, uitbuiting en milieuvernietiging. We zien de betreffende banen liever vandaag dan morgen verdwijnen. Zo hebben wij geen enkele moeite met het failliet gaan van bedrijven die zich met dubieuze activiteiten bezig houden of met forse ontslagen bij bijvoorbeeld politie of defensie. Dat er voor de mensen die hierbij op straat komen te staan een goed sociaal vangnet moet zijn en dat er naar gestreefd moet worden dat zij eventueel wel zinvol werk gaan doen is een ander verhaal.


Ten eerste lijkt het mij vrij logisch dat wij als radicaal-links niet op de bres springen voor politie of defensie, maar dit zou uberhaupt geen issue moeten zijn aangezien deze twee organen geen onderdeel uitmaken van de arbeidersklasse. Net zo min als gevangenisbewakers of deporteerders dit bijvoorbeeld doen.

Ten tweede begrijp ik de afkeer van 'dubieuze' banen maar men moet beseffen dat mensen deze banen (of banen an sich) niet nemen omdat ze dit zo leuk vinden of hier moreel volledig achter staan. Het is een enorme luxe-positie om moralistische zaken volledig boven materieele eisen te laten gaan. Dat hier verschil in zit: zo is iemand die direct dierproeven uitvoert echt wel van een vrij fout kaliber, maar hoe zit het dan met de vrachtwagenchaffeur die de primaten vervoert? Het punt is dat iedereen alles in stand houdt, het systeem reproduceert zichzelf. De enige concerte eis kan dan ook slechts de afschaffing van dit systeem zijn, dat is het enige wat 'dubieuze' banen kan opheffen, geen moralistische overwegingen. Dat ik bepaalde industrieen of industrie-methodes liever gisteren nog afgeschaft zie is waar, maar onder Kapitaal is dit een irreele (en zelfs reformistische!) eis.



Ronduit schokkend vinden wij het volledig ontbreken van een internationale dimensie in de verklaring. Hoewel we zeker niet blind zijn voor de gevolgen van de 'crisis' voor met name de lagere klassen en uitgeslotenen binnen Nederland, mogen we niet vergeten dat de primaire slachtoffers van de 'crisis' zich bevinden in de zogenaamde Derde Wereld. Zoals altijd worden de negatieve consequenties van het functioneren van het kapitalistische systeem uiteindelijk vooral op hen afgewenteld. Het is onbestaanbaar dat dit punt nergens in de verklaring gemaakt wordt. Zelfs de dreigende forse bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking - met alle mitsen en maren met betrekking tot de vormgeving daarvan - worden niet genoemd.


Buiten het feit dat ik denk dat we niet moeten vervallen in een 3e-wereldistische positie waarbij de arbeidersklasse hier volledig genegeerd wordt, vind ik dat de '3e wereld' inderdaad genoemd had mogen worden. Laten we echter niet vergeten dat het feit dat men het daar nog erger heeft, geen excuus is om te snijden in de materieele condities van de arbeidersklasse hier, we willen immers geen 'race to the bottom' lijkt me. Iedere setback in materieele condities van arbeiders waar dan ook is per definitie slecht.

Met betrekking tot ontwikkelingshulp slaat deze open brief de plank nogal mis denk ik. Ik zal mezelf quoten:



Velen ter linkerzijde beseffen ook niet dat een groot deel van de 'ontwikkelingshulp' vaak opereert volgens de logica van het kapitaal en vooral die logica dient. Het aanleggen van bepaalde infrastructuren die bedoelt zijn om multinationals of nationaal kapitaal nog efficienter te kunnen laten opereren, parlementaire 'democratien' en het verschaffen van microkredieten om kapitaal te ontwikkelen hebben allen niks met communisme te maken en versterken slechts de positie van het kapitaal.

Het grootste deel van de ontwikkelingshulp vloeit rechtstreeks in de zakken van multinationals, de staat of 'kleine ondernemers', all in all: de bourgoisie dus. De absolute en onconditionele verwoesting van kapitaal is de enige oplossing.

Kapitaal in de schaapskleren van 'ontwikkeling','microkredieten' of 'groen ondernemen' is en blijft kapitaal en reproduceert slechts haar logica en de klassenrelatie.
(..)
Kwijtschelding van schulden (ongetwijfeld gepaard met wurg-verdragen die opengestelde markten, liberalisering van diensten en aanvallen op arbeid verplichten) alleen haalt niks uit, net zo als het aanleggen van wegen en treinrailsen alleen. Wat heeft de gemiddelde *insert ontwikkelingsland bewoner hier* aan een weg of rails als hij niet genoeg verdient om uberhaupt te kunnen eten, laat staan een auto kan kopen of regelmatig de trein kan betalen? Wat heeft de gemiddelde *insert ontwikkelingsland bewoner hier* aan een ongetwijfeld goed bedoelt schooltje om vervolgens voor een appel en een ei te moeten werken in een fabriek (of kantoor bij het aanbieden van hogere opleidingen) omdat hij niks in te zetten heeft dan zijn arbeid en zijn materieele condities en die van het volledige land en de omgeving hem verplichten dit aan te nemen? Het enige wat hiermee ontwikkelt wordt is kapitaal.

Let wel: Ik ben natuurlijk niet tegen wegen, scholen, treinrailsen en god weet wat. Dat is prachtig en nodig maar in een context van de strijd tegen kapitaal.
Alleen een zelf-bestuurde samenleving van arbeidersraden waarbij de controle over deze infrastructuur en de productiemiddelen in handen van de arbeidersklasse is is een oplossing. Het smijten met geld of het droppen van goederen en infrastructuur maar de oude politieke en socio-economische structuren intact laten is niks anders dan het bemesten van de akkers van de bourgoisie.
(..)
Zoals ik al in 2 posts stelde, wat schiet de internationale arbeidersklasse op bij het dumpen van grote sommen geld? Wie ontvangt dit? Wat gebeurt hier mee? Hoe bevordert dit het streven naar een klassenloze samenleving? Zoals ik al zei, ik ben net zo goed voor het ontwikkelen van wegen, railsen, scholen,etc in de spreekwoordelijke '3e wereld', maar dan wel LANGS klassenlijnen en in de context van verzet tegen het kapitaal. Een concreet voorbeeld zou het opzetten van landbouw projecten zijn, in eigendom van de arbeiders,gerund door de arbeiders en gerund VOOR de arbeiders. Idem voor andere materieele voorzieningen. Persoonlijk denk ik niet dat we moeten redeneren volgens de trend dat 'de westerse wereld' (whatever that may be) iets moet doen maar volgens internationale klassensolidariteit. Het bevorderen van klassenstrijd in andere regios en het organiseren langs klassenlijnen daar en het vanuit hier ondersteunen van dergelijke initiatieven (via directe solidaire actie en materieele steun) is wat ons vooruit brengt.

[Bonobo1917]

Ik denk dat er nog iets heel anders mis is met de brief. Zelfs al zou ELK inhoudelijk bezwaar dat erin gemaakt wordt terécht gemaakt zijn, dan NOG is het geen valide reden om de oproep die er in besloten ligt om op 23 oktober actie te voeren tegen bezuinigingen niet te steunen. Als de ondertekenaars nu zelf een bétere oproep hadden, waarmee ze een radicaal alternatief voor deze actie naar voren brachten, dan lag het nog anders. Maar déze actie ligt er nu.

Meedoen, onder eigen vlag - en je kritiek daar bínnen naar voren brengen, door middel van bijvoorbeeld een door meerdere anarchistische groepen gemaakte en verspreide flyer, met veel van de punten uit de brief - lijkt mij honderd keer zinniger dan deze opstelling van afzijdigheid. Dan winnen we BINNEN een beweging - die inderdaad goeddeels onder leiding van reformistische clubs en invloed van illusies staat - misschien wat aandacht voor onze opvattingen, en komen we nog aan nieuwe medestanders ook.

[jaffe]

Ik denk dat er nog iets heel anders mis is met de brief. Zelfs al zou ELK inhoudelijk bezwaar dat erin gemaakt wordt terécht gemaakt zijn, dan NOG is het geen valide reden om de oproep die er in besloten ligt om op 23 oktober actie te voeren tegen bezuinigingen niet te steunen.

We zijn niet tegen protesteren tegen bezuinigingen maar wel als dat in een sociaal-democratisch (wat het manifest van RR duidelijk is) perspectief geplaatst wordt.


We denken daarbij aan maatregelen zoals het instellen van een toptarief voor salarissen boven de Balkenendenorm, het afschaffen van de hypotheekrenteaftrek voor hoge inkomens, een aparte bankenheffing over de winsten die banken genereren, en een verbod op speculatie en ondoorzichtige financiële constructies. Op die manier zijn vele miljarden binnen te halen.

Als de ondertekenaars nu zelf een bétere oproep hadden, waarmee ze een radicaal alternatief voor deze actie naar voren brachten, dan lag het nog anders. Maar déze actie ligt er nu.

brief van AK-Utrecht



Serieus verzet is een kwestie van lange adem en van het richten op de kern van de problemen. Wij geven daarom de voorkeur aan een aanvankelijk misschien kleiner maar wel serieus verzet, dat op langere termijn opgebouwd wordt en echt een vuist wil en kan maken tegen het kapitalisme. Er is natuurlijk ook plek is voor groot en spontaan verzet (hopelijk) maar laten we dan wel onze pijlen richten op de veroorzakers van de crisis en ons niet laten beperken tot de rekeningopstellers die nu toevallig allemaal rechtse partijen zijn. Dat er nu eenmaal een actie is en we het daarmee maar moeten doen vind ik eerlijk gezegd een zwaktebod.


Meedoen, onder eigen vlag je kritiek daar bínnen naar voren brengen, door middel van bijvoorbeeld een door meerdere anarchistische groepen gemaakte en verspreide flyer, met veel van de punten uit de brief - lijkt mij honderd keer zinniger dan deze opstelling van afzijdigheid. Dan winnen we BINNEN een beweging - die inderdaad goeddeels onder leiding van reformistische clubs en invloed van illusies staat - misschien wat aandacht voor onze opvattingen, en komen we nog aan nieuwe medestanders ook.

Ik snap eerlijk gezegd niet waarom er verplicht samen met elkaar gewerkt moet worden. Organisaties binnen RR zijn zelf ook eventuele rekeningopstellers maar dan aan de linkerkant van het kapitaal. Natuurlijk moeten we ons verzetten tegen de komende bezuinigingen maar ik mis de toegevoegde waarde om dat samen met reformistische clubjes te doen. Dat neemt voor mij niet weg dat anti-kapitalisten/anarchisten de 23e naar Den Haag kunnen gaan om hun kritiek te spuien op Rekening Retour en de bezuinigingen.

Waar ik het wel mee eens ben is de manier waarop dit naar buiten is gebracht anders en beter had gekund.

[Bonobo1917]

@Jaffe: Met veel van wat je schrijft ben ik het wel eens, maar ik trek er een iets andere conclusie uit. Paar puntjes:

Er moet natuurlijk niet "verplicht samengewerkt worden". Maar samenwerking maakt ons tegen een gemeenschasppelijke en nogal vijand wel sterker. En , hoe vervelend we dat ook vinden, heel veel van wat er aan protest plaatsvindt, en komende tijd zal plaatsvinden, stata onder reformistische of expliciet-burgerlijke leiding. Is dat een reden om, mét die leiding, ook het hele protest, af te schrijven?

Ik denk dat het nut heeft om die leiding te helpen ondermijnen - maar dan moeten we er wel bij zijn om dat te doen, en ons niet van deze vormen van protest afschermen. Anders zitten we over honderd jaar nog steeds met een af en toe oplevende massabeweging onder reformistische / burgerlijke leiding die af en toe grote menigten op de been brengt om die menighte na een slap compromis weer naar huist te sturen - en enkele tientallen anarchisten die daar keurig náást staan, en via af en toe een Open Brief er schande van spreken. We moeten als anarchisten déél zien te worden van die grote menigten, die nu nog een gedeeltelijk vertrouwen in hun leiding hebben. Dan winnen we geloofwaardigheid, waardering en kracht.

Ik vind dan ook niet dat we ons moeten laten bepérken door de verklaring van RR. We moeten alle ruimte nemen om méér en vooral verdergaande eisen en kritiek naar voren te brengen. Dat is de waardevolle kant van de Open Brief.

Ik zie alleen niet waarom de conclusie - distantiëring van het RR-initiatief - logischerwijze uit die inhoudelijke kritiek voortvloeit. Een statement van anarchistische groepen, langs de lijnen van de Open Brief, zou juist een prima inbreng zijn, op de manifestatie van 23 oktober bijvoorbeeld. Maar dan is het in ons aller belang dat daar ook ménsen op af komenm, en dat we ons daarvoor ook inzetten.

Ik denk dat we juist buiten EN binnen EN via RR "onze pijlen" op de kern van het probleem kunnen richten - een pobleem dat inderdada veel verder en dieper aangaat dan wat RR aangeeft in haar statement. Kortom: ik deel veel van Jaffe's kritiek, ik kom alleen praktisch tot een andere opstelling.

[Wanted Man]

De discussiepolitie van Indymedia is blijkbaar even op vakantie, want er is een bijna forum-achtige discussie op Indy losgebarsten. Deze reactie vond ik persoonlijk vrij sterk:


Belangrijke discussie
Bgr. Wilnis - 17.09.2010 12:56

Goed dat de anarchisten uit Utrecht deze discussie aan proberen te zwengelen. De toon van het stuk is ook prettig en allerminst denigrerend of afkrakend. De reacties zijn echter weer typisch en beloven weinig goeds. Aan de ene kant zijn er de fans van het bekritiseerde project (Rekening Retour) die als gestoken door een wesp reageren omdat er wat kritiek op geleverd wordt en die verder niet op de inhoud van de kritiek ingaan. Dan zijn we wat zelfbenoemde anarchisten die even reflexmatig het bekritiseerde initiatief afserveren want van een reformistische partij of vakbond afkomstig, zonder ons enig perspectief te schetsen over hoe zij dan wel denken genoeg kracht te mobiliseren om de komende bezuinigingen te bestrijden. En dus ook niet inhoudelijk kunnen of willen aanvullen wat ze dan wel zouden willen organiseren.

Problematisch blijft dat rekening retour-gebeuren natuurlijk ondertussen om nog wel meer dan de redenen die het stuk opvoert. De kans is groot dat het allemaal misschien wel massaal maar verder passief en symbolisch en georchestreerd zal worden. Er zal dan een hoop energie in gestoken worden door allerlei goedwillende lokale organisaties om te mobiliseren, waarna alles blijft bij wat zielloze rondjes met spandoeken in Den Haag. Die locatie als focuspoint kiezen, is natuurlijk als problematisch genoeg en wijst op de benadering van 'vragen aan de machthebbers om een beetje minder pijn te doen' in plaats van verzet op alle fronten te willen organiseren. De grotere ingepolderde partijen en bonden zullen het daar ook liefst bij willen houden, maar zijn - zoals ook eerder in comments al opgemerkt - niet allemaal van beton; er zijn verschillen en verschuivingen daarbinnen en een deel van de achterban wil dat er meer gebeurt. Bovendien kun je je afvragen of we ons kunnen veroorloven om niet met bredere meer gematigde bondgenoten samen te werken, nu links zo klein en machteloos is geworden.

Maar het grootste probleem zal zijn of dit weer in een recruteringsvehikel van de IS zal muteren. In dat geval zal het (inderdaad) meer schade aan enige ontwikkeling van 'links van onderop' toebrengen dan goed doen. De IS maakt al dit soort platformen kapot zogauw er weer genoeg krantjes verkocht en nieuwe leden geworven zijn. Om dat te bereiken is (naar de instructies van de SWP) het telkens weer oprichten van tandeloze 'brede fronten' waar de kameraden de touwtjes van in handen hebben en die als volledige -zelfs enige- democratische beslissingsstructuur voorgesteld worden, een cruciale strategie. Vervolgens wordt een 'strategische infiltratie' van de sociaaldemocratie als vervolg bedacht, en herhaalt dit circus zich eeuwig weer. Als we nu al aan kunnen zien komen dat dat spelletje zich zal gaan herhalen, is het inderdaad zinniger om 'aan de kant' te blijven staan. Maar dan zal nog steeds een alternatief geboden moeten worden; hoe stel je voor dat er dan strijd ontwikkeld wordt om de machten die ons en onze omgeving en vooral de rest van de planeet naar de haaien jagen, effectief de voet dwars te zetten? Als een deel van het antwoord uit deze discussie voortkomt, kunnen we alleen maar blij zijn.

(basisgroep wilnis)

Zie ook Naar een Nieuw Links van Onderop van Doorgbraak: http://www.doorbraak.eu/?p=2971
en voer de discussie verder op bijvoorbeeld 2.dh5: http://www.2dh5.nl

(alineabreaks door mij toegevoegd voor enige leesbaarheid :p)

In mijn ervaring kan RR echter niet meer 'muteren' in een rekruteringsvehikel voor de IS, dat ís het namelijk al van begin af aan.

En op dat bericht was weer een reactie waarvan één alinea er nogal uitsprong door de arrogantie:


En voor de duidelijkheid: Basisgroep Wilnis mag gerust wegblijven om haar tijd en energie positief te gebruiken voor het opzetten van effectieve, basisdemocratische, niet-hierarchische, anti-autoritaire, inspirerende, geheel vernieuwende, niet rondje-om-de-kerk acties die de bezuinigingen stoppen en het kapitalistische kwaad omver gooien. Ik en anderen zullen met nieuwgierigheid uitkijken naar de resultaten om te leren hoe het wel moet. Tot die tijd ga ik mijn energie steken in het mobiliseren voor de actie op 23 oktober en wens de mensen die zich afzijdig willen houden succes met hun eigen initiatieven.

[CJCM]

Leuk 23 oktober.
Maar mobiliseer *********** liever mensen voor 29 september, is ietsje dichtebij, iets ietsjes groter opgezet, is ietsjes luider, is ietsjes internationaler, is ietsjes zinvoller dan het pseudo gepolder van RR.

[Q]

Idd ja, 29 september in Brussel en Den Haag moet de absolute prioriteit hebben.

[Ravachol]

Typerend weer, die 'discussie' op Indymedia. IS'ers die er weer niks van begrijpen, vage 3e-wereldistische pseudo-autonomen met onzin-meningen over het 'onderdrukkende' blanke proletariaat en god weet wat :rolleyes:

Dat de hele discussie draait om die ene demo als centrum van 'revolutionaire activiteit' zegt zo ontzettend veel over 'radicaal'-links in Nederland.
Jongens, ik zal eens een geheimpje verklappen: Met 10, 100, 1000 en 10.000 massa-demos veranderd er nog geen ZAK. Simpelweg omdat demos geen substituut zijn voor directe actie.

In essentie zijn demos, zoals al gezegd door 'Basisgroep Wilnis' een 'vraag' aan de machthebbers het een of ander op die of die manier te managen. Demos zijn, in de kern, spectaclistische gebeurtenissen en ondermijnen het functioneren van de staat en kapitaal op GEEN ENKELE manier. Ze zijn gericht op een idealistische notie van 'klasse-bewustzijn', de aanwezige demonstrant die na een pamflet van die of die groep 'het lichtend pad' (pun intended) ziet....

Klasse-bewustzijn is een process met een materieele basis, geworteld in DIRECTE confrontatie met de tandwielen van kapitaal en de staat in het dagelijks leven. Het is DAAR dat de strijd moet plaats vinden, niet bij de een of andere demonstratie waar op idealistische wijze god weet wat gepropageerd wordt voor 3 extra abbonnees op het organisatie-krantje.

Ik ben geen insurrectionist maar de group Letters slaat met deze quote van Jaques Camatte over de PCI de spijker op zijn kop wat betreft groepen die vooral bestaan om te groeien, leden te werven en zichzelf in stand te houden in plaats van daadwerkelijk kapitaal te confronteren:



Commercial logic also enters into "theoretical" formation. With a growing mass of ideological commodity-capital to realize, it becomes necessary to create a deep motivation so people will buy commodities. For this the best motivation is: learn more, read more, in order to be above, in order to be different from the mass. Prestige and exclusion are the signs of competition in all its forms; and so also among these gangs, which must vaunt their originality, their prestige, in order to attract notice. This is why the cult of the organization and the glorification of the peculiarities of the gang develop. From that point on, it's no longer a question of defending a "theory," but of preserving an organizational tradition.

[jaffe]

Typerend weer, die 'discussie' op Indymedia. IS'ers die er weer niks van begrijpen, vage 3e-wereldistische pseudo-autonomen met onzin-meningen over het 'onderdrukkende' blanke proletariaat en god weet wat :rolleyes:

Ik vind het vooral jammer dat er weinig mensen goed in gaan op de tekst en met gedegen argumenten komen behalve autonomen zus en IS'ers zo. Ik denk trouwens ook niet dat de oud-lid van AK-U er een 3 wereldistische:confused: positie op nahoudt maar meer bedoelt dat we als revolutionairen een internationale positie houden ipv dat we alleen naar kleine nationale eisen stellen.

[Ravachol]

Ik vind het vooral jammer dat er weinig mensen goed in gaan op de tekst en met gedegen argumenten komen behalve autonomen zus en IS'ers zo.

Ik reageer soms lichtelijk allergisch op mensen die altijd maar verwijzen naar strijd elders en ontkennen dat klasse-strijd overal voorkomt waar kapitaal en arbeid botsen. Het kwam er wat geïrriteerder uit dan bedoeld :p



Ik denk trouwens ook niet dat de oud-lid van AK-U er een 3 wereldistische:confused: positie op nahoudt maar meer bedoelt dat we als revolutionairen een internationale positie houden ipv dat we alleen naar kleine nationale eisen stellen.
Nou als dat het geval was zou ik er volledig achter staan, maar statements als deze vind ik het tegendeel suggereren:



Maar in Neerland lijkt het er op dat de roden voornamelijk gefocused zijn op de Nederlandse (blanke) arbeider. Alsof dit als een homogene groep aanschouwt kan worden. Alsof deze "klasse" niet allang tot de onderdrukkende "klasse" behoort ipv de onderdrukte. Op een wereldschaal dan wel te verstaan he? (en er vanuit gaande dat 19e eeuwe termen aangaande klasse nog er toe doen..zucht..welcome to the 21st century)


Dit is essentieel gewoon dezelfde positie als Maoism-Third-Worldism: Het '1e wereld proletariaat' is zelf een onderdrukkende klasse (in de vorm van een 'labour-aristocracy') want hun welvaart gaat ten koste van die in de 3e wereld.

Maar is dit de schuld van de decennia aan arbeidersstrijd hier of inherent aan de aard van kapitaal? Het creeeren van een valse dichtomie tussen '3e wereld' arbeiders en '1e wereld' arbeiders (of 'blanke arbeiders' en 'zwarte arbeiders') verdeelt niet alleen de klasse, het verlegt de probleemanalyse van de aard van kapitaal naar geopolitieke verhoudingen ('3e wereld' vs '1e wereld) of ethniciteit ('blank' vs 'zwart').

Het is het bestaan en de aard van kapitaal die zorgt voor de condities van de 3e wereld, niet de 'welvaart hier'. Verder is de dichtomie '3e wereld'/'1e wereld' ook ontzettend achterhaald.

Er bestaan genoeg voorbeelden van de '3e wereld' in de '1e wereld' (Banlieus, Falvellas, Ghettos,etc) en van de '1e wereld' in de '3e wereld' (Dubai, Zakendistricten in Abuja, etc). Kapitaal is een construct dat zich uitstrekt over het hele sociale terrein en niet intrinsiek een specifieke geografische regio bevoordeelt tov een andere. De enige reden waarom sommige regios bevoordeelt zijn zijn een combinatie van historische condities (Europa) en de concentratie van kapitaal (VS, Hong Kong, Singapore,Dubai).

Dat kapitaal winst in de arbeidersstrijd hier afschuift en compenseert door te snijden in de 3e wereld is waar, maar andersom is ook het geval. Het punt is dat kapitaal ALTIJD zal proberen haar winstmarges veilig te stellen door ergens verloren terrein terug te winnen door accumulatiedrift te intensificeren. En daarom is internationale strijd (niet alleen solidariteit!) zo belangrijk.

Het afdoen van klasse-strijd hier ten gunste van een geidialiseerd beeld van een in lompen gehulde arbeider in de 3e wereld als 'noble savage' is op z'n best het reduceren van het terrein van de confrontatie met kapitaal en op z'n ergst een semi-nationalistische positie.

[Omi]

In essentie zijn demos, zoals al gezegd door 'Basisgroep Wilnis' een 'vraag' aan de machthebbers het een of ander op die of die manier te managen. Demos zijn, in de kern, spectaclistische gebeurtenissen en ondermijnen het functioneren van de staat en kapitaal op GEEN ENKELE manier. Ze zijn gericht op een idealistische notie van 'klasse-bewustzijn', de aanwezige demonstrant die na een pamflet van die of die groep 'het lichtend pad' (pun intended) ziet....

Ik wil nu even niet in gaan op de gevoerde discussie, maar hier wil ik toch wel het een en het ander op aanmerken. De traditionele notie van een demonstratie kan misschien zo zijn, maar radicale demonstraties zijn tegenwoordig meer dan alleen een ''wij zijn met veel, doe ons eens helpen heren politici!'' gebeurtenis. Demonstraties creeeren tijdelijke autonome zones, waarin we onze politiek kunnen bedrijven, onze organisationele methodes kunnen toepassen, en van waaruit kleinere acties ondernomen kunnen worden. En bovenal, succesvolle demonstraties weten de invloed van de staat en heersende maatschappelijke structuuren (tijdelijk) te ondermijnen. Dit geeft een enorm gevoel van macht, op dezelfde mannier dat een geslaagde staakinsactie dat geeft. Ik erken dan ook dat zoals een strijd op de werkvloer de arbeiders kan radicaliseren op dezelfde mannier een grote en radicale demonstratie een gemeenschap kan radicaliseren, rond themas buiten dat van arbeids conflict om.

[Ravachol]

Ik wil nu even niet in gaan op de gevoerde discussie, maar hier wil ik toch wel het een en het ander op aanmerken. De traditionele notie van een demonstratie kan misschien zo zijn, maar radicale demonstraties zijn tegenwoordig meer dan alleen een ''wij zijn met veel, doe ons eens helpen heren politici!'' gebeurtenis. Demonstraties creeeren tijdelijke autonome zones, waarin we onze politiek kunnen bedrijven, onze organisationele methodes kunnen toepassen, en van waaruit kleinere acties ondernomen kunnen worden. En bovenal, succesvolle demonstraties weten de invloed van de staat en heersende maatschappelijke structuuren (tijdelijk) te ondermijnen. Dit geeft een enorm gevoel van macht, op dezelfde mannier dat een geslaagde staakinsactie dat geeft. Ik erken dan ook dat zoals een strijd op de werkvloer de arbeiders kan radicaliseren op dezelfde mannier een grote en radicale demonstratie een gemeenschap kan radicaliseren, rond themas buiten dat van arbeids conflict om.

Hoewel ik niet gelukkig ben met het idee van Tijdelijke Autonome Zones (zie hieronder), ben ik het eens met wat je hier zegt. Het type demonstratie wat jij beschrijft is echter heel anders dan de praktijk van de meeste demonstraties.

Het drijvende idee achter het gros van de demonstraties is: "Wij zijn (een flink segment van) groep X, wij hebben eis Y". Waarbij de demonstratie effectief nog steeds een 'roep' om inwilliging blijft en daarmee een impliciete legitimering van de huidige structuren. Hoewel er op dit soort demonstraties nog best wel wat te winnen valt (en ik er ook vaak genoeg te vinden ben) is het grote probleem dat deze een substituut voor strijd geworden zijn binnen (radicaal-)links.

Strijd tegen staat en kapitaal moet enerzijds een effectieve uitoefening van macht zijn en daarmee de instituten ondergraven en de asymmetrische machtsverhoudingen omgooien en anderzijds de circulatie en/of accumulatie van kapitaal stoppen.

Jouw voorbeeld van grote en radicale demos die tijdelijk 'de wijk'/'de straten' overnemen zijn inderdaad emanciperend en zijn ook een effectieve uitoefening van macht. Het punt is dat het gros van de demos dat in de praktijk niet is.
Ook denk ik dat je je met het uitoefenen van 'tegenmacht' niet moet beperken tot het terrein van demos. Ik zeg niet dat je dit helemaal links moet laten liggen (in tegendeel), maar een herorientering op de mogelijkheden hoe we effectief macht kunnen uitoefenen buiten de uitgekauwde, afgebakende, door-en-door geinternaliseerde actievorm van de 'demo' om.

Verder denk ik dat 'politieke' en 'economische' issues niet echt meer als gescheiden gezien kunnen worden. Zoals ik in de 'Lachen met Yuppen' draad zei:


Hoewel ik zeker niet altijd op 1 lijn met Slavoj Zizek zit kaart hij hier heel mooi aan hoe Kapitaal alle sociale terrein koloniseert en helemaal geen 'buiten' meer heeft. In het post-fordistische model is de volledige maatschappij een fabriek, de 'social factory' (Negri). Het 'sociale terrein' van de maatschappij is via disciplinering (Foucault) en 'reeele subsumptie' (Negri) niks anders dan een extensie van kapitaal geworden waar het economische en het politieke samengesmolten zijn in een aaneen-geschakelde reproductie van kapitaal in het dagelijks leven (Perlman, hier online (http://libcom.org/library/reproduction-everyday-life-fredy-perlman) en hier als fancy pdf (http://www.prole.info/pamphlets/reprodaily.pdf)).

Zo is kapitaal perfect in staat 'counter-culture' (Ja, dit is een zure expliciete referentie naar het 'rebelse' festival van de kraakbeweging met dezelfde naam, gesponsored door het cultuurfonds van de VSB-Bank en het Prins Bernhard Cultuurfonds) en 'progressieve' thematiek te koloniseren en te commodificeren (zie ook hier (http://schriftzine.wordpress.com/2010/05/19/issue-1-beweging-en-marginalisatie-subculturalisme-versus-consistente-politiek/)) om haar vervolgens binnen de logica van kapitaal te laten opereren. Kapitaal reproduceert zichzelf in onze dagelijkse handelingen door haar controle over (via discours en de machinerie van alledag) en integratie in het biopolitieke (Foucault) framework en de Spektakel-samenleving (Debord).
Door de logica van kapitaal onderdeel van de logica van het handelen van een organisatie of stroming te laten worden reproduceer je kapitaal en koloniseer je jezelf.

Dit is waarom alleen een op klasse-politiek gebaseerd alternatief dat zich radicaal, expliciet en compromisloos TEGEN kapitaal opstelt ook maar enige hoop kan bieden ooit uit dit moeras te klimmen.

Zo was de radicale feministische beweging in de Jaren '70 in Italie een mooi voorbeeld van de weigering nog langer slechts 'huisvrouw' of 'moeder' te zijn en hiermee ondergroeven ze een deel van het accumulatieprocess van kapitaal.

Huiswerk is namelijk essentieel voor het effectief functioneren van de (vaak) mannelijke arbeider, wil hij iedere dag fris en fruitig op zijn werk verschijnen en energie overhouden dan zal iemand het gezin moeten runnen en het huiswerk moeten doen. Deze 'onzichtbare' meerwaarde is onbetaald en de feministische 'politieke' eis voor 'wages for housework' is dus effectief een 'economische'.

Zo is de strijd tegen de deportatie-machine, het natie-construct en grenzen niet slechts 'politiek' maar ook 'economisch' aangezien effectieve afschaffing van de categorie 'illegaal' de bourgeoisie een excuus tot extra uitbuiting uit handen neemt.


Om terug te komen op de Tijdelijke Autonome Zones, hier is al in 1997 een aardig artikel (http://www.doorbraak.eu/gebladerte/20049g15.htm) over verschenen in Gebladerte. Nu denk ik niet dat je specefiek hier aan refereerde maar nu het toch ter tafel komt :p...

Het idee van TAZ "Een TAZ kan zowel geo-politiek als psychisch, in ruimte als in tijd gerealiseerd worden." komt erg dicht bij het idee van de 'Happening'.
Voorbeelden van het TAZ concept zijn 'Burning Man', "Hit 'n Run" Tekno feestjes,etc. Erg leuk om heen te gaan in je vrije tijd maar daar komt het probleem om de hoek: Totaal niet 'autonoom'.

De schoen bij TAZ wringt op meerdere plaatsen:

- Het gebrek aan 'autonomie'. Zeker, men kan "feesten, dansen, eten, vrijen, converseren, lachen, drinken, musiceren, zingen, huilen, spelen, dromen, fantaseren, trippen, beeldend vormgeven etc." naar hartelust... maar dit zijn allemaal 'leisure' activiteiten. Welliswaar een inrichting van het eigen leven maar geenszins een uitoefening van macht en ook geen zand in de radaren van staat en kapitaal. Al deze activiteiten bestaan nog steeds ferm binnen het framework van kapitaal, bepaalde zaken zullen betaald moeten worden (circulatie van kapitaal) en hiervoor zal gewerkt moeten worden (reproductie van kapitaal). De ruimte wordt dan weliswaar zo nu en dan gekraakt maar daar blijft het ook bij. Het heeft helemaal niks te maken met autonomie.

Na afloop van het feestje gaat iedereen terug naar zijn of haar 'normaliteit', zijn of haar 9 tot 5 baan en de hersenslopende machine van de alledag.
Dit brengt me op het volgende punt.

- De tijdelijke aard van deze zones. Al zou een TAZ in staat zijn een vorm van strijdbare autonomie te bieden, haar tijdelijke aard zorgt ervoor dat het totaal geen strijdbaar concept is. Na afloop van de 'happening' breekt het gewonnen terrein weer op en blijft niks achter behalve een idealistische notie van 'hoe het anders kan' zonder enige materieele basis.

Het process van revolutie vereist een 'reconquista' van het sociale terrein op kapitaal. Revolutie zijn de uitbreidende inktvlekken op de kaart die langzaam met elkaar verwoven worden totdat ze groot genoeg zijn om alles te bedekken...



When it’s (Empire, red.) scared, it says so. In this document, it
spells it out. What it’s scared of is the “swamp of
political anonymity.”
Empire is afraid.
Empire is afraid that we’ll become whatever. A
delimited space,
a fighting force. These it has no fear of. It is afraid
of an expansive constellation of squats, of selfmanaged
farms, collective houses, fi ne a se stesso
gatherings, radios, skills, and ideas. The whole
bound together by an intense circulation of bodies
and affects between
bodies. Which is something else entirely.


Een gelinkt, doelgericht netwerk van 'bevrijde ruimte' biedt tegelijkertijd een materieele basis voor het revolutionaire process, een onderbreking van de circulatie van kapitaal EN een daadwerkelijke materieel alternatief voor mensen.

[Omi]

Ik vind het knap hoe je van het thema demonstratie als TAZ tot happenings en tekno feestjes weet te komen:rolleyes:. Maar dat is totaal niet waar ik het over had. Mijn stelling was dat demonstraties wel degelijk een positief en emanciperend effect kan hebben, door de creatie van een zone waarin politieke structuren uitgeoefend kunnen worden. Daarnaast maakt het de linkse beweging wel degelijk zichtbaar en (tijdelijk) onderdeel van het straatbeeld. Het idee is dat de openbare ruimte zij het tijdelijk terug verovert kan worden. Met een goede verdediging van de demonstratie is het dan mogelijk om het functioneren van de staat en kapitaal direct aan te vallen, denk aan het slopen van propaganda (reclame borden) en beveiligings cameras. Dit gepaard met het direct uitdragen van ons collectief gedachtegoed (niet in de zin van een homogene massa maar daadwerkelijk collectief) en de mogelijkheid voor verschillende actiegroepen om hun thema te verbinden aan een totaalstrijd.
De 1 mei demonstratie dit jaar in Nijmegen was een goed voorbeeld van een stap in de goeie richting wat betreft demonstraties. De themas die aangekaart werden waren een combinatie van verschillende deelstrijden en er waren zeker momenten waarop de demo een emanciperend effect had op de deelnemers. Goed, dat het later tot een relletje kwam kan gebeuren en bied ons dan ook leermomenten voor de toekomst.

[Ravachol]

Ik vind het knap hoe je van het thema demonstratie als TAZ tot happenings en tekno feestjes weet te komen:rolleyes:.


Ik stelde ook dat dat niet was wat jij bedoelde, maar ik wilde het idee van TAZ zoals dat vaak uitgedragen wordt toch even aankaarten.



Mijn stelling was dat demonstraties wel degelijk een positief en emanciperend effect kan hebben, door de creatie van een zone waarin politieke structuren uitgeoefend kunnen worden.


Daar ben ik het ook mee eens, maar een demonstratie, als TAZ, is van vergankelijke aard. Ik zie niet in waarom we een demonstratie nodig hebben om onze structuren in de praktijk te brengen en uit te oefenen. Is een permanente materieele basis van waaruit we deze in de praktijk brengen niet stabieler?



Daarnaast maakt het de linkse beweging wel degelijk zichtbaar en (tijdelijk) onderdeel van het straatbeeld. Het idee is dat de openbare ruimte zij het tijdelijk terug verovert kan worden. Met een goede verdediging van de demonstratie is het dan mogelijk om het functioneren van de staat en kapitaal direct aan te vallen, denk aan het slopen van propaganda (reclame borden) en beveiligings cameras. Dit gepaard met het direct uitdragen van ons collectief gedachtegoed (niet in de zin van een homogene massa maar daadwerkelijk collectief) en de mogelijkheid voor verschillende actiegroepen om hun thema te verbinden aan een totaalstrijd.
De 1 mei demonstratie dit jaar in Nijmegen was een goed voorbeeld van een stap in de goeie richting wat betreft demonstraties. De themas die aangekaart werden waren een combinatie van verschillende deelstrijden en er waren zeker momenten waarop de demo een emanciperend effect had op de deelnemers. Goed, dat het later tot een relletje kwam kan gebeuren en bied ons dan ook leermomenten voor de toekomst.

Helemaal mee eens, maar dat stelde ik ook al in mijn post. Demonstraties kunnen, mits goed van opzet en uitvoering, wel degelijk een emanciperend effect hebben. Het punt is meer dat de demonstratie vandaag de dag maar al te vaak als primaire (of zelfs enige) actievorm gezien wordt, ten koste van de opbouw van effectieve lange-termijn structuren. En dat vind ik jammer.

[Omi]

Ik denk dat we het wel met elkaar eens zijn. Bestaande structuuren opbouwen en die op straat laten manifesteren sluiten elkaar natuurlijk niet uit.

[AntifaArnhem]

Organisatie en acties/demonstraties kunnen niet zonder elkaar. Waar haal je anders je achterban vandaan. Bij vele revolutionaire milities/actiegroepen is het fout gegaan door een gebrek aan organisatorisch vermogen. Of gaat het fout wanneer de eerste lichting opgepakt/gedood word en er geen achterban is voor een tweede lichting revolutionairen.

Denk hierbij aan de SDS en de latere Weather Underground. Alle mensen die de organisatie van de SDS (de ideologische achterban van de Weathermen) op zich namen gingen over tot het 'hardere werk' waardoor ze hun achterban verloren.

Hetzelfde valt te zeggen over de RAF de Brigate Rosse en dichter bij huis de RARA. Stuk voor stuk succesvolle revolutionaire groepen (of je het ideologisch of methodisch met ze eens bent of niet) maar ze redden het allemaal niet zonder blijvend groeiende achterban.

[Enragé]

Het drijvende idee achter het gros van de demonstraties is: "Wij zijn (een flink segment van) groep X, wij hebben eis Y". Waarbij de demonstratie effectief nog steeds een 'roep' om inwilliging blijft en daarmee een impliciete legitimering van de huidige structuren. Hoewel er op dit soort demonstraties nog best wel wat te winnen valt (en ik er ook vaak genoeg te vinden ben) is het grote probleem dat deze een substituut voor strijd geworden zijn binnen (radicaal-)links.

Dat.

Ja, ravachol, als zo vaak sla je weer de spijker op de kop. Al langer zit ik met het stekende gevoel dat het doel van heel veel, zo niet bijna alles, in radicaal links het opzetten van demo's is. Op die demo's, daar moet 'het' dan gaan gebeuren. Wat dat 'het' is, weet niemand echt, hoewel sommigen daarbij aan krantjes verkopen en abonnee's winnen denken en anderen aan het tijdelijk opheffen van de staatsmacht in een bepaald gebied. Dan heb ík liever het laatste, maar meer voor de lol/het bevrijdende gevoel dan dat we er daadwerkelijk zoveel mee opschieten. Maar wat dan?

Kijk, allemaal leuk en aardig ravachol, je kritieken. En ze kloppen zeker. Punt is we bevinden ons nu op plaats X in 2010 in Nederland. Parlementair links wordt door velen uitgekotst, en een neo-fascist blijft maar machtiger worden. En radicaal links? Hopeloos versplinterd, machteloos, en compleet zonder antwoord.

Tuurlijk, we hebben onze mooie voorbeelden uit het verleden. Dingen opzetten waar mensen, arbeiders, wij, wat aan hébben, en acties uitvoeren zo massaal mogelijk en zo direct mogelijk tegen de belangen van het kapitaal in.

Want zoals je zegt "Klasse-bewustzijn is een process met een materieele basis, geworteld in DIRECTE confrontatie met de tandwielen van kapitaal en de staat in het dagelijks leven. Het is DAAR dat de strijd moet plaats vinden, niet bij de een of andere demonstratie waar op idealistische wijze god weet wat gepropageerd wordt voor 3 extra abbonnees op het organisatie-krantje." En als mensen wel iets hebben geleerd van de geschiedenis, is dat je niet zomaar kan geloven wat je leest. Het is alsof delen van radicaal links de tactieken van een godsdienstoorlog handhaven. "Nee, mijn Woord is de Waarheid!" - "Nee, de Mijne is de Waarheid, Lees Het! Hier staat Het!". Lenin is gewoon de na-wee van feodale godsdienststrijd.


[B]MAAR WAAR ZIJN DIE 50 OFZO MENSEN WAARMEE IK DAT KAN DOEN? IN IEDER GEVAL KAN PROBEREN DIE KANT OP TE GAAN?

En wat ís die directe confrontatie met de tandwielen van het kapitaal? Dat is toch niet in kleine groepjes een paar ruiten ingooien? Dat wordt net zo goed gerecupereerd.

Empire mag dan wel bang zijn dat we whatever worden, ik ben vooral verward over what the fuck whatever dan moge zijn. Of, ok, ervanuitgaande dat we dat nu niet kunnen weten omdat we het moeten worden, dan ben ik verward of hoe de fuck we het dan worden. Ja, de vraag is inderdáád niet 'What is to be done?' maar 'How to do?'.. nou, hoe dan?

En geen mooie beredeneringen en abstracte waarheden graag. Hoe komen we van plaats X 2010 in Nederland zijnde jantje en sanne tot plaats X 20?? in verregaande de-compositie van 'Nederland' zijnde whatever?

En ff serieus, als je ook maar een vaag idee hebt hoe en wat, of je bent er al mee bezig, laten we dan s een biertje of een kop koffie/thee doen en het er over hebben.

Ik ben zoekende. Met demo na demo komen we er niet. Demo's zijn voor mij geen bevrijdende dingen, zeker niet noodzakelijk, hoewel soms de ene meer dan de andere maar dan ook altijd tijdelijk. Wat het wel doet is mensen bijeen brengen. Vandaaruit netwerken bouwen, elkaar leren kennen, acties ondernemen (al is t een nieuwe demo of zelfs met een focking nutteloze kutpetitie staan!), en zo onderlinge banden smeden. Vandaaruit kunnen we de vragen gaan stellen, met de oplossingen kunnen komen, die we nu slechts in abstractie kunnen stellen omdat we niet op het punt zijn, materieel gezien, dat we er zelfs maar in de buurt komen dat het reëele vragen zijn. Of heb ik het mis? Dan hoor ik het graag. Ik weet het ook allemaal niet.

[Omi]

Ik denk te begrijpen wat je met die lange post bedoeld, en ik denk ook dat ik er in ieder geval in kleine mate een soort antwoord op heb. Een belangrijk onderdeel van de strijd, op dit moment, is georganiseerd raken. Organisaties opbouwen, bestaande structuuren uitbreiden, en zorgen dat activisten niet na een tijdje een burn-out krijgen en zich terugtrekken uit de beweging.
Want de nieuwe aanwas is nieteens het grote probleem, ik ontmoet veel nieuwe activisten en mensen die net betrokken raken. Wat ik meer zie is dat mensen vaak na een aantal jaartjes weer afhaken, wat er sonde is. Vaak heeft dit te maken met een gebrek aan tastbaar bewijs dat wat we doen ook daadwerkelijk efficient kan zijn. Zo raken mensen natuurlijk gelijk hun vertrouwen kwijt.

We zouden een netwerk moeten opzetten die niet alleen gespecialiseerd is in directe actie tegen macro-strijden, zoals anti-deportatie en anti-staatrepressie en dergelijken, maar ook effectieve actie kan ondernemen tegen mirco-strijden, denk aan kleinere problemen op bv de werkvloer of directe materiele noodzaken. Een goed voorbeeld hiervan is het kraken van panden voor gezinnen die op straat komen te staan en dergelijke vervelende verhalen.

[Ravachol]

Organisatie en acties/demonstraties kunnen niet zonder elkaar. Waar haal je anders je achterban vandaan.


Ik geloof niet zo in het concept 'achterban'. Het is niet het doel van een organisatie zoveel mogelijk mensen bij elkaar te krijgen maar het is haar doel mensen de mogelijkheid te bieden de koppen bij elkaar te steken, technieken en middelen in de strijd uit te wisselen en solidariteit te vinden.

De leden van een organisatie dienen dan ook uit de arbeidersklasse zelf te komen op basis van 'organische' hechting. Materieel nut (dmv solidariteit, een stakingskas, voedselcooperatieven,etc) is de meest primaire motivator maar ook sociale connecties (entertainment faciliteiten, sociale netwerken,etc vanuit een beweging) brengen mensen bij elkaar.

Demonstraties zijn maar een heel klein onderdeel van deze activiteiten.



Denk hierbij aan de SDS en de latere Weather Underground. Alle mensen die de organisatie van de SDS (de ideologische achterban van de Weathermen) op zich namen gingen over tot het 'hardere werk' waardoor ze hun achterban verloren.

Hetzelfde valt te zeggen over de RAF de Brigate Rosse en dichter bij huis de RARA. Stuk voor stuk succesvolle revolutionaire groepen (of je het ideologisch of methodisch met ze eens bent of niet) maar ze redden het allemaal niet zonder blijvend groeiende achterban.

Hoewel mijn mening over deze 'Urban Guerilla' groepen genuanceerd is denk ik niet dat ze ook maar een klein beetje in de goede richting (tactisch gezien) zaten laat staan succesvol waren. Als ze succesvol waren hadden we nu wel (Anarcho-)communisme gehad.

Het probleem met 'Urban Guerilla' is meervoudig:

- Er wordt totaal geen coherente 'counter power' opbouwt in de vorm van materieele basissen en organisaties die straks de huls van de nieuwe orde moeten gaan vormen.

- Het is niet-emanciperend en in veel gevallen zelfs elitistisch. Er is een kleine groep die een gewapende strijd tegen de uitvoerende tak van staat en kapitaal voert met de rest van de arbeidersklasse als toeschouwer.

- Het is gewoonweg niet effectief. De uitvoerende tak van staat en kapitaal, al haar ministers, generaals, inlichtingendiensten, CEOs, bankiers en priesters zijn slechts vervangbare marionetten van de systematiek van het kapitaal. Voor iedere bankier zijn er 1000 meer en voor iedere generaal ook. Kapitaal heeft geen 'kop', het is een monster met oneindig veel koppen: Grote zoals top CEOs maar ook kleine zoals politieagenten of kleinere werkgevers.
Kapitaal is een logica en manier van maatschappijorganisatie en het is die logica die doorbroken moet worden. Confrontatie met de uitvoerders daarvan zal zeker een gevolg daarvan zijn, maar daar kan nooit de focus op liggen.



En wat ís die directe confrontatie met de tandwielen van het kapitaal? Dat is toch niet in kleine groepjes een paar ruiten ingooien? Dat wordt net zo goed gerecupereerd.


Met directe confrontatie met de tandwielen van kapitaal bedoel ik niet per se 'directe actie' op de cliche manier.

In ons dagelijks leven worden we als arbeiders continu geconfronteerd met kapitaal dat over onze rug meerwaarde probeert te genereren, of dit nu is door intensificerende werkdruk, verlaagde lonen, extra controle en supervision op de werkvloer, bezuinigingen op ons onderwijs en zorg,etc. Dit genereert hoe dan ook conflict en daaruit vloeit klassestrijd voort. Verzet tegen kapitaal in de alledag is de eerste stap in het strooien van zand in de radaren. Op individuele schaal kan dat varieeren van 'slacking' tot het 'terugnemen' van zaken op het werk. Collectief dient dit uit te groeien tot kleine arbeiders-kernen die op werkvloeren steeds vaker wildcat acties uitvoeren varieerend van stakingen tot sabotage. Het remmen van de accumulatie en circulatie van kapitaal verzwakt zowel kapitaal als dat het onze eigen positie versterkt.

Ook het opzetten van voedselcooperatieven, cafes, 'bourse du travail'/'mutual aid netwerken' met een echte connectie met de arbeidersklasse kunnen op de lange termijn de grip van de instanties van kapitaal op de arbeidersklasse doen verslappen.



Empire mag dan wel bang zijn dat we whatever worden, ik ben vooral verward over what the fuck whatever dan moge zijn. Of, ok, ervanuitgaande dat we dat nu niet kunnen weten omdat we het moeten worden, dan ben ik verward of hoe de fuck we het dan worden. Ja, de vraag is inderdáád niet 'What is to be done?' maar 'How to do?'.. nou, hoe dan?


Min of meer precies zoals die quote van Tiqqun aangeeft. Het tegelijkertijd confronteren van de staat en kapitaal (hoe en wat is situatie-afhankelijk) en het opbouwen van onze eigen materieele netwerken die zich dienen uit te breiden en de netwerken van kapitaal te vervangen.

Wat Omi zegt is ook een mooi voorbeeld (en een invulling van kraken met MATERIEELE relevantie): Het kraken van panden voor uitgezette gezinnen en het opbouwen van netwerken die dit faciliteren en verdedigen.

[Enragé]

ok...

kunnen studenten(bewegingen) [in de brede zin van het woord, van MBO tot uni tot middelbare scholen] hier ook iets aan bijdragen? En op de onderwijsinstellingen zelf? Want hoewel de overgrote meerderheid uiteindelijk arbeider wordt zitten ze wel tijdelijk buiten het productieproces, of als ze erin zitten slechts heel erg 'part-time'. Persoonlijk is het dat ik vooral relatief vrij veel tijd heb te doen wat Omi zei.

En hoe arbeiderskernen op te bouwen in een geflexibiliseerde economie waar je vaak niet jaren met dezelfde mensen werkt? En de eerste stappen in die richting te maken in een ideologische situatie als die van vandaag?

[Honggweilo]

En hoe arbeiderskernen op te bouwen in een geflexibiliseerde economie waar je vaak niet jaren met dezelfde mensen werkt? En de eerste stappen in die richting te maken in een ideologische situatie als die van vandaag?

zie het opnieuw uitvinden van het wiel met het organising model; organiseren buiten de poorten om door kaders binnen dezelfde bedrijfstak of zelfde uitzendinstelling (de plekken waar men nog wel samenkomt) en zelf organen creeren waar dit wel mogelijk is (zie schoonmakersparlement en bondgenootje). Zowieso zijn de flexjobs en tijdelijke banen iets waar veel van onze doelgropen samenkomen (arme HBO studenten die hun studie bij betalen, goedkope stageprojecten voor geschoolde arbeid/MBO, semi-legale gastarbeiders, werkende jongeren, flexwerkers, freelancers, uitkeringsgerechtigde met solicitatieplicht). Goede voorbeelden van het succes van deze strategie zijn de schoonmakersacties, en de succes die "bondgenootje" de laatste tijd boekt. En vooral eerst jezelf bewijzen op de werkvloer, en dan pas ideologische analyses aan de praktijk koppelen, niet omgekeerd het grote gelijk opdringen zonder praktisch bewijs.

[AntifaArnhem]

Hoewel mijn mening over deze 'Urban Guerilla' groepen genuanceerd is denk ik niet dat ze ook maar een klein beetje in de goede richting (tactisch gezien) zaten laat staan succesvol waren. Als ze succesvol waren hadden we nu wel (Anarcho-)communisme gehad.

Het probleem met 'Urban Guerilla' is meervoudig:

- Er wordt totaal geen coherente 'counter power' opbouwt in de vorm van materieele basissen en organisaties die straks de huls van de nieuwe orde moeten gaan vormen.

- Het is niet-emanciperend en in veel gevallen zelfs elitistisch. Er is een kleine groep die een gewapende strijd tegen de uitvoerende tak van staat en kapitaal voert met de rest van de arbeidersklasse als toeschouwer.

- Het is gewoonweg niet effectief. De uitvoerende tak van staat en kapitaal, al haar ministers, generaals, inlichtingendiensten, CEOs, bankiers en priesters zijn slechts vervangbare marionetten van de systematiek van het kapitaal. Voor iedere bankier zijn er 1000 meer en voor iedere generaal ook. Kapitaal heeft geen 'kop', het is een monster met oneindig veel koppen: Grote zoals top CEOs maar ook kleine zoals politieagenten of kleinere werkgevers.
Kapitaal is een logica en manier van maatschappijorganisatie en het is die logica die doorbroken moet worden. Confrontatie met de uitvoerders daarvan zal zeker een gevolg daarvan zijn, maar daar kan nooit de focus op liggen.


Volgens mij bedoelen we precies hetzelfde maar leg jij het genuanceerder uit.

Door een gebrek aan organisatorisch vermogen zijn deze groepen niet verder gekomen dan een kleine stadsguerilla (als dat nog niet teveel gezegt is) wat uiteindelijk destructief werkte, en niet alleen tegenover de massa die inderdaad buitenspel gezet word, maar ook voor henzelf.

Wanneer er een goede organisatie achter guerillagroepen staat kunnen deze aan het begin van de revolutie staan. En kunnen er plannen gemaakt worden voor na de revolutie (al is dat natuurlijk zeer contrarevolutionair :D en ook behoorlijk kort door de bocht omdat er veel meer nodig is).

Het punt blijft dat organiseren een zeer belangrijk en vaak onderschat aspect is van de revolutie. Een revolutie moet opgebouwd worden en ontstaat niet zomaar zonder dat diverse groepen mensen er moeite in steken. Ook moet het sociaal-politieke klimaat zo zijn dat arbeiders willen vechten voor de revolutie. Het huidige klimaat van een crisis en een hoge mate van xenofobie in een land is daarin perfect het belangrijkste wat ontbreekt is het feit dat wij niet genoeg georganiseerd zijn. Het gelul dat we versplinterd zijn zal me een worst wezen, we hebben allemaal onze politieke voorkeur, laat het alleen onderlinge samenwerking niet tegengaan. Er moet af en toe wat water bij de wijn gedaan worden anders zet je jezelf buitenspel en word je niet meer serieus genomen of bij acties betrokken. (Wat de meeste revolutionaire groepen zich naar mijn mening in Nederland niet kunnen permiteren.)

Ik bedoel kom op man we hebben een klote rechts kabinet in aantocht. Er word bezuinigd op alles wat arm of links is. Alle 'rechten en privileges' waar onze voorgangers in het radicaal linkse milieu voor gevochten hebben worden verkracht en afgepakt. En wij hebben hier op internet een discussie over de aansluiting van AK Utrecht bij Rekening Retour of niet. Of ben ik de enige die dit enigszins ironisch vind?

Het word tijd dat we gaan samenwerken en een alternatief voor de arbeidersklasse kunnen realiseren. En dit kan best zonder dat je je politieke kleur aan de kant zet. Ik ben het met AK eens dat er een hoop cruciale punten ontbreken in het manifest van RR maar je kunt de maarschappij niet veranderen door jezelf erbuiten te plaatsen. Ik vind dit een gemiste kans en heb het idee dat AK zichzelf hiermee buitenspel zet.

[Ravachol]

Door een gebrek aan organisatorisch vermogen zijn deze groepen niet verder gekomen dan een kleine stadsguerilla (als dat nog niet teveel gezegt is) wat uiteindelijk destructief werkte, en niet alleen tegenover de massa die inderdaad buitenspel gezet word, maar ook voor henzelf.


Het probleem met Guerilla is niet alleen tactisch van aard, maar ook conceptueel. Voor een interessant stuk over de tactische problematiek van guerilla vanuit een Anarchistisch perspectief raad ik dit (http://anarchistnews.org/?q=node/10416) stukje aan over de Tupamaros (Marxistisch) en OPR-33 (Anarcho-Syndicalistisch) in Uruguay.



Unlike the Tupamaros, the anarcho-syndicalist Revolutionary Popular Organisation (OPR-33) uses armed struggle to support the workers' immediate demands without directly challenging the government and armed forces. Neither OPR-33 nor the "22nd of December" contributed to the 1971 electoral struggles of the Broad Front against the established political parties. While the Tupamaros supported the Broad Front, OPR-33 used its armed units to win the strike at the Portland Cement Company, where workers with anarcho-syndicalist tendencies demanded higher wages. Rodney Arismendi, secretary-general of the Communist Party, denounced the anarcho-syndicalists as adventurers for allegedly playing into the hands of reactionaries and ignoring the principal task of electing a new president, senators and deputies. But the Broad Front lost the elections, while the workers at Portland Cement won the strike. Moreover, the railroad workers also triumphed against the bosses, thanks to the armed backing of OPR-33 with the support of the Workers-Student Resistance (ROE) and the Uruguayan Anarchist Federation (FAU).


Dit soort tactieken kunnen succesvol zijn (afhankelijk van de condities in een gebied) maar er zitten heel wat haken en ogen aan.



Wanneer er een goede organisatie achter guerillagroepen staat kunnen deze aan het begin van de revolutie staan. En kunnen er plannen gemaakt worden voor na de revolutie (al is dat natuurlijk zeer contrarevolutionair :D en ook behoorlijk kort door de bocht omdat er veel meer nodig is).


Ik denk niet dat guerillagroepen de basis van een revolutie kunnen vormen. Dit komt om meerdere redenen:

- Ten eerste zie ik revolutie niet als een moment, een gebeurtenis in de vorm van: Kapitalisme -> shit hits the fan -> Communisme. Revolutie is een continu process. Revolutie is het in de praktijk brengen van 'levend communisme', dat wil zeggen: De oppositie tegen staat en kapitaal in het hier en nu, overal waar mogelijk en die oppositie doen uitdijen en groeien totdat het de nieuwe orde vormt.

- Dit process kan alleen groeien als het geworteld is in de arbeidersklasse, het kan dus niet door een klein segment daarvan (gewapende groepen, partijen,etc.) gedragen worden.

- Stadsguerilla groepen zijn 'spectaclistisch', dat wil zeggen dat ze handelen namens de arbeidersklasse en niet de arbeidersklasse zelf laten handelen, de arbeidersklasse is als het ware 'toeschouwer' van de strijd tussen staat & kapitaal vs de Stadguerilla groepen.

De eerder beschreven acties van OPR-33 zijn anders dan een traditionele Stadsguerilla maar kunnen nog steeds nooit de kern van een revolutionair process vormen, hoogstends een supportrol en zelfs dan dient zo'n groep eigenlijk eerder een federatie van verschillende autonome arbeidersmilities te zijn.



Het punt blijft dat organiseren een zeer belangrijk en vaak onderschat aspect is van de revolutie. Een revolutie moet opgebouwd worden en ontstaat niet zomaar zonder dat diverse groepen mensen er moeite in steken.


100% mee eens, iets wat veel mensen niet in zien. Revolutie is niet het resultaat van pure wilskracht maar van het intensificeren van de klassestrijd die ontstaat uit spontane confrontatie met kapitaal en staat.



Het gelul dat we versplinterd zijn zal me een worst wezen, we hebben allemaal onze politieke voorkeur, laat het alleen onderlinge samenwerking niet tegengaan. Er moet af en toe wat water bij de wijn gedaan worden anders zet je jezelf buitenspel en word je niet meer serieus genomen of bij acties betrokken. (Wat de meeste revolutionaire groepen zich naar mijn mening in Nederland niet kunnen permiteren.)


Helemaal eens dat samenwerking belangrijk is, de vraag is: met wij. Ik ben heel pragmatisch in mijn samenwerking met andere revolutionair proletarische groepen. Maar ik zie sociaal-democratie bijvoorbeeld niet als onderdeel van 'links', het is de linkervleugel van kapitaal en daarmee net zo goed een onderdeel van de vijand.



Ik bedoel kom op man we hebben een klote rechts kabinet in aantocht. Er word bezuinigd op alles wat arm of links is. Alle 'rechten en privileges' waar onze voorgangers in het radicaal linkse milieu voor gevochten hebben worden verkracht en afgepakt. En wij hebben hier op internet een discussie over de aansluiting van AK Utrecht bij Rekening Retour of niet. Of ben ik de enige die dit enigszins ironisch vind?


Mee eens dat samenwerking belangrijk is, maar dat wilt niet zeggen dat we kritiekloos achter ieder initiatief aan moeten hollen. Als de PvdA een demonstratie gaat organiseren tegen bezuinigingen van een CDA/VVD/PVV kabinet ga ik daar niet aan meedoen, ik ga niet de ene fractie van de bourgeoisie steunen tegen de andere. Als ik daar al ben is het om tegen de organisatie in mensen weg te sturen van de PvdA richting een klasse-gebaseerd alternatief.



Ik ben het met AK eens dat er een hoop cruciale punten ontbreken in het manifest van RR maar je kunt de maarschappij niet veranderen door jezelf erbuiten te plaatsen. Ik vind dit een gemiste kans en heb het idee dat AK zichzelf hiermee buitenspel zet.

Zoals Bonobo1917 al eerder zei, je kan nog steeds prima aanwezig zijn op de demos van RR, maar dan wel met het idee in het achterhoofd dat er toch echt consistentere eisen nodig zijn en mensen daar ook voor mobiliseren.

[Honggweilo]

en eerste zie ik revolutie niet als een moment, een gebeurtenis in de vorm van: Kapitalisme -> shit hits the fan -> Communisme.

1. Capitalism
2. Shit hits the fan
3. ???????
4. COMMUNISM!

:laugh:, ok dat vroeg er gwn om. Inprincipe is factor ????? waar alle tendency wars ontstaan :rolleyes:

[AntifaArnhem]

Ik denk niet dat guerillagroepen de basis van een revolutie kunnen vormen. Dit komt om meerdere redenen:

- Ten eerste zie ik revolutie niet als een moment, een gebeurtenis in de vorm van: Kapitalisme -> shit hits the fan -> Communisme. Revolutie is een continu process. Revolutie is het in de praktijk brengen van 'levend communisme', dat wil zeggen: De oppositie tegen staat en kapitaal in het hier en nu, overal waar mogelijk en die oppositie doen uitdijen en groeien totdat het de nieuwe orde vormt.

- Dit process kan alleen groeien als het geworteld is in de arbeidersklasse, het kan dus niet door een klein segment daarvan (gewapende groepen, partijen,etc.) gedragen worden.

- Stadsguerilla groepen zijn 'spectaclistisch', dat wil zeggen dat ze handelen namens de arbeidersklasse en niet de arbeidersklasse zelf laten handelen, de arbeidersklasse is als het ware 'toeschouwer' van de strijd tussen staat & kapitaal vs de Stadguerilla groepen.

De eerder beschreven acties van OPR-33 zijn anders dan een traditionele Stadsguerilla maar kunnen nog steeds nooit de kern van een revolutionair process vormen, hoogstends een supportrol en zelfs dan dient zo'n groep eigenlijk eerder een federatie van verschillende autonome arbeidersmilities te zijn.

Hier ben ik het deels met je eens. Dat het in het verleden met een stads guerilla vaker niet dan wel is gelukt betekend niet dat het in de toekomst zou kunnen. De Spaanse revolutie is ook gebasseerd op het model van een stadsguerilla. Nu moet hierbij natuurlijk wel gezegt worden dat de militie van Spanje 1936 een stuk groter was dan de kleine groepjes die we sindsdien hebben gezien. En ook dat heeft puur met organisatie te maken maar ook hier waren de omstandigheden in het feodale Spanje van toen een stuk rooskleuriger voor een revolutie, niet voor het proletariaat van toen. (Mooi boek over Durruti de revolutie en zijn Los Solidarios is: De korte zomer van de anarchie van H. M. Enzensberger. Kun je wel een keer lenen als je wilt.)



100% mee eens, iets wat veel mensen niet in zien. Revolutie is niet het resultaat van pure wilskracht maar van het intensificeren van de klassestrijd die ontstaat uit spontane confrontatie met kapitaal en staat.

Mooi dat we het eens zijn.



Helemaal eens dat samenwerking belangrijk is, de vraag is: met wie. Ik ben heel pragmatisch in mijn samenwerking met andere revolutionair proletarische groepen. Maar ik zie sociaal-democratie bijvoorbeeld niet als onderdeel van 'links', het is de linkervleugel van kapitaal en daarmee net zo goed een onderdeel van de vijand.

Mee eens dat samenwerking belangrijk is, maar dat wilt niet zeggen dat we kritiekloos achter ieder initiatief aan moeten hollen. Als de PvdA een demonstratie gaat organiseren tegen bezuinigingen van een CDA/VVD/PVV kabinet ga ik daar niet aan meedoen, ik ga niet de ene fractie van de bourgeoisie steunen tegen de andere. Als ik daar al ben is het om tegen de organisatie in mensen weg te sturen van de PvdA richting een klasse-gebaseerd alternatief.


Het klopt zeker dat deze partijen gelinkt aan de parlementaire democratie deel zijn van het probleem maar zelfs binnen sommige van deze partijen zijn er elementen waar ik me in kan vinden en wat samenwerking tot op zekere hoogt niet onmogelijk maakt. Hierbij stel ik wel dat deze partijen behoorlijke concesies moeten doen voordat ik met hun zij aan zij zou strijden. Maar samenwerking uitsluiten zal ik niet bij voorbaat doen. Als ik kijk naar de SP zie ik een totaal geinstitutioneerde partij met walgelijke standpunten inzake immigratie, maar er zit daar zeker nog wel een kleine harde kern waarmee samenwerking mogelijk is.


Zoals Bonobo1917 al eerder zei, je kan nog steeds prima aanwezig zijn op de demos van RR, maar dan wel met het idee in het achterhoofd dat er toch echt consistentere eisen nodig zijn en mensen daar ook voor mobiliseren.

Hier ben ik het helemaal mee eens maar wanneer je meeloopt met hun demo's zeg je in principe dat je je aansluit bij hun standpunten. Daarom hadden ze beter bij de vergaderingen aanwezig kunnen zijn om aan de hand daarvan te beslissen of ze achter hun standpunten staan of de RR zodanig onderdruk zetten tijdens die vergadering dat ze standpunten aannemen waar jij je in kan vinden. Op deze manier werk je samen zonder je standpunten te verloochenen en hoef je je niet klakeloos aan te sluiten bij een demonstratie. En als het dan uiteindelijk niet loopt zoals je gehoopt had dan kun je er alsnog uitstappen en een Open Brief schrijven maar ik heb nu het idee dat ze niet genoeg geprobeert hebben. Ookal onderschrijf ik de redenen genoemd in de brief.

[Ravachol]

Hier ben ik het deels met je eens. Dat het in het verleden met een stads guerilla vaker niet dan wel is gelukt betekend niet dat het in de toekomst zou kunnen. De Spaanse revolutie is ook gebasseerd op het model van een stadsguerilla. Nu moet hierbij natuurlijk wel gezegt worden dat de militie van Spanje 1936 een stuk groter was dan de kleine groepjes die we sindsdien hebben gezien. En ook dat heeft puur met organisatie te maken maar ook hier waren de omstandigheden in het feodale Spanje van toen een stuk rooskleuriger voor een revolutie, niet voor het proletariaat van toen. (Mooi boek over Durruti de revolutie en zijn Los Solidarios is: De korte zomer van de anarchie van H. M. Enzensberger. Kun je wel een keer lenen als je wilt.)


Het classificeren van het gewapend verzet in Spanje in '36 als Stadsguerilla is misschien wat anachronistisch maar er is zeker een parallel tussen de praktijken van OPR-33 en Los Solidarios, beiden waren een gewapende ondersteuning van een klassestrijd beweging, let wel: ondersteuning.

Wat ik probeer te benadrukken is dat gewapende groepen nooit de kern van een revolutie kunnen zijn, ze scheiden namelijk het concept van 'oorlog' (in de vorm van gewapende strijd) van andere vormen van confrontatie (in de vorm van stakingen,sabotage,etc.). Ik denk dat we 'sociale oorlog' (in de breedste zin van het woord, als hoogste expressie van de vijandschap tov staat en kapitaal) niet moeten zien als een 'moment', iets wat slechts nu en dan plaatsvind en wordt uitgevoerd door die of deze groep.

Om terug te vallen op Tiqqun:



The first offensive campaign against Empire failed. The RAF’s attack against the “imperialist system,” that of the Red Brigades against the SIM (Imperialist State of the Multinationals) and many other guerilla actions were easily repelled. The failure was not that of this or that combatant organization or of this or that “revolutionary subject,” but the failure of a conception of war; a conception of war that could not be revived beyond these organizations because it was already a revival itself. With the exception of some texts of the RAF or of the June 2nd Movement, there are still today very few documents issued from the “armed struggle” that were not written in this awkward, ossified, armored language, which falls, in one way or another, into Third International kitsch. It’s as if they are trying to dissuade anyone from joining them.

(..)

The return to war demands a new conception of these.
We have to invent a form of war such that the defeat of Empire will no longer be a task which kills us, but which lets us know how to live, to be more and more ALIVE.

What we are talking about here is simply the constitution of war machines. By war machine, it is necessary to understand a certain coincidence of living and struggling, coincidence which does not present itself without simultaneously demanding to be built.
Because each time one of these terms finds itself in some way separated from the other, the war machine degenerates, goes off track. If it is the moment of living that is unilateralized, it becomes ghetto. It is in here that we bear witness to the sinister quagmire of “the alternative,” in which the purpose seems without ambiguity to be the commodification of the Self under the envelope of difference. The majority of occupied social centers in Germany, Italy or Spain, demonstrate how simulated exteriority to Empire can be a precious resource in capitalist valorization. “The Ghetto, the justifying of “difference,” the privilege given to all introspective and moral aspects, the tendency to consitute oneself as a separate society renouncing assault on the capitalist machine, on the “social factory,” is all of this perhaps a result of the vague and gushing rhapsodic “theories” of Valcarenghi [the director of the counter-cultural publication Re Nudo] and his consorts? Isn’t it strange that they accuse us of being a “sub-culture” precisely now when all of the flowery shit and non-violence that accompanies it is in crisis?” the autonomists of Senza Tregua already wrote in 1976.

On the other hand, if it is the moment of struggling that is isolated, the war machine degenerates into army. All of the militant formations, all of the terrible communities are war machines that have survived their own extinction in this petrified form.

(..)

War can’t be allowed to be put away as an isolated moment from our existence, as the decisive confrontation; from now on, it is our existence itself, in all of its aspects, that is war. That is to say that the first movement of this war is reappropriation. Reappropriation of means to live-and-struggle. Reappropriation, then, of spaces: squat, occupation or collectivizing private spaces. Reappropriation of what’s in common: constitution of languages, syntaxes, means of communication, of an autonomous culture –snatching the transmission of experience from the hands of the State. Reappropriation of violence: communizing fighting techniques, forming self-defense forces, arms. Lastly, reappropriation of basic survival: diffusion of medical knowledge-ability, progressive organization of a network of autonomous resupply.


Wat Tiqqun hier effectief zegt is dat er geen scheidingslijn dient te zijn tussen onze manier van leven en het verzet tegen kapitaal in de alledag en 'oorlog'.
Ze kaarten perfect aan hoe degeneratie van een beweging die zich slechts richt op 'alternatieven' kan leiden tot in Kapitaal geintegreerde 'Ghettos', iets wat ook hier al (http://schriftzine.wordpress.com/2010/05/19/issue-1-beweging-en-marginalisatie-subculturalisme-versus-consistente-politiek/) beschreven is.

Aan de andere kant is de Blanquistische visie van gewapende groepen als 'voorhoede' of focuspunt van de revolutie evengoed bankroet.

Wat we nodig hebben is een 'war machine' (een term die Tiqqun aan Deleuze ontleend), een netwerk van 'counter power' (in de vorm van alternatieve economie en cultuur) dat tegelijk een materieele basis vormt als uitvalsbasis voor strijd en conflict. Hiermee wordt het uitbreiden van deze netwerken tegelijk een uitbreiding van een manier van leven (en dus een materieele versterking) als een aanval op kapitaal en staat.



En hoe arbeiderskernen op te bouwen in een geflexibiliseerde economie waar je vaak niet jaren met dezelfde mensen werkt? En de eerste stappen in die richting te maken in een ideologische situatie als die van vandaag?

Buiten de nuttige voorstellen die Deconditioned Reflex+1 aandraagt heeft de Zweedse Radencommunistische/Autonomistische groep Kämpa Tillsammans (http://libcom.org/tags/k-mpa-tillsammans) hier veel interessants over geschreven. Vooral over hoe kleine, informele arbeiderskernen kunnen ontstaan en strijd van een persoonlijk naar collectief niveau kunnen tillen, daarmee klassenbewustzijn verhogen en de subjectiviteiten van mensen veranderen zodat bij volgende 'cycles of struggle' verzet initieel al heftiger en georganiseerder is.

Zeker bij banen waar mensen slechts korte tijd werken (flexwerk) kunnen dit soort kleine arbeiderskernen erg effectief zijn. Het zijn geen organisaties voor de lange termijn, maar dat is ook niet de bedoeling. De bedoeling is het saboteren van kapitaal, het winnen van kleine materieele vooruitgang en het kweken van klassenbewustzijn zodat bij overplaatsing naar een andere werkplek er sneller nieuwe arbeiderskernen uit de grond kunnen springen.



M: In the text where you introduced faceless resistance you also started a form of workers investigation, where you describe daily life on your workplace and the informal struggles occurring. What was workers investigation all about?

K: The point with workers investigation is partly to show to others that the struggles are there and existing, and show how they occur. But also to go beyond your own situation and put these struggles in a larger perspective. The analysis, which we actually conducted in "Same enemies, same struggle", is that what is happening in the workplaces is class struggle. Struggle is the natural condition, and not, like it is so often described in Sweden, the exception.

The investigation is conducted while you are working, it is not something you just write about afterwards, to see possibilities and obstacles, see paths in the concrete struggle. A large part of the rational for the investigations is the break room discussions with our workmates.

M: What were the reactions to the articles about faceless resistance and how were the workers investigations received?

K: In the beginning it was very frustrating, something I've spotted when I look back at our contributions from that time, a whole lot of people did not understand what we meant. At the same time it was received relatively well by people that were also involved with an independent and direct workplace struggles, e.g.union militants inside both LO and SAC (the social democratic and anarcho-syndicalist unions), who directly saw the main arguments. Then it took awhile.

There was a small boom here in Malmö locally when a lot of activists wrote their own workplace report and interviewed each other. Job-talk was something you sat and chatted to each other about at the pub. Gradually the term faceless resistance, which could have had another name, it is perhaps not the best name, and investigations have gained more of a foothold. Partly through what we have written, talked and lectured about, but also a lot by itself.

We have heard that people have recognized themselves in the texts and had an "aha moment". It is quite similar, when we progressed in our internal discussions, to the aha moment we had about what class struggle entails and how it appears in the day to day struggle.

(..)

M: The other type of critique is that this is all just a struggle on a micro level, the small, rather than on a macro level, the larger level. Instead of discussing large open conflicts, strikes and wage negotiations, you have looked at the small struggles around the coffee breaks and to slow down the pace of work.

K: It is partly about, which perhaps was not made clear from the beginning, that this is a form of the politics of small steps. That workers together in the worker collective also create the worker collective. It is through the small struggles that you are certain to win that you get a shared experience of struggle in order to take on larger struggles. It is not just the experience gained, that collective struggles are formed out of nothing, without this has to be linked to that there already is a strong collective.

The Indian group Kammunist Kranti did have a few interesting lines of thought, which inspired us. They wrote and told about how it developed when they were taking part in very big struggles, with tens of thousands involved, without recourse to the large and open conflict such as going on strike, that one instead stayed at work and did a go-slow. Their example shows that it works when even a lot of people are involved. They were also a refutation of the critique that faceless resistance is only possible to do among privileged workers, which is completely mad, because privileged workers have other tactics/means to use.

(..)

M: In some of your later texts you have talked about how informal workplace collectives form and develop. But you have also looked at the other side, on the bosses discussions on various management theories. What can be learnt from such?

K: Our latest texts have gone into further detail on how faceless resistance is organized and formed at the work places. But also how it is countered. We felt that it was not sufficient anymore to just describe how workplace resistance looked like and happened, that was just repeating ourselves.

Workplace reports became after a while rather similar, the same thing was described over and over. So instead we tried to describe how it was that a worker collective was established and started. About the connection between that you are pushed together at work and just work together, it is the only reason you are together, and that it is there you learn to know each other, build trust and can take on larger struggles. It becomes very clear that it is a collective struggle. But it is not a spontaneous struggle, it is not about spontaneity. Faceless resistance is often very organized, and not at all especially spontaneous, I think.




Two work mates and I created something that can be compared with an affinity group. This was not something we’d planned, although of course we had talked about not liking the job, that we thought the pay was to bad and stuff like that. But we had never talked about trying to create some activities against work. This happened almost spontaneously. The first thing we did together was that one of us punched in the other at the time clock. I can’t remember who did it the first time, but this small escape attempt from work was something we continued with but now planned together. This meant that two of us could come into work very late and we were paid for the time we weren’t there. It also worked very well for the person who worked alone because at the beginning of the work shifts there was often nothing to do. We had to be quite careful so that the boss or his little "spies" didn’t catch us. After this we began to take money from the cash register so we could play pinball or listen to music from the jukebox, or sometimes take the money home. One of the boss’ rules were of course that we weren’t allowed to listen to music or play pinball at work (even if we paid with our own money), which of course we didn’t care about. If we didn’t take too much money from the till the boss didn’t notice anything because he had a small margin to allow for people punching in the wrong price at the tills. Another thing we did to get money was to type in the wrong price at the tills so the boss couldn’t even notice that money was gone. When we played pinball or just were lazy we had to see that the customers were not neglected too much, because many of the people who used to go to the restaurant were friendly with the boss.

[Ravachol]

Ook de IKS (Nederlandse ICC tak) heeft een open brief geschreven:



Aan Anarchistisch Kollektief – Utrecht,
Anarchistische Anti-deportatie Groep Utrecht
Werkgroep Stop Deportaties
Gouda, 07-10-2010
Beste kameraden
Op 16 september hebben jullie een Open Brief aan het platform “Rekening Retour” gestuurd. Daarin hebben jullie verklaard dat jullie niet akkoord kunnen gaan met de koers die is gekozen door de verklaring c.q. oproep voor de demonstratie van 23 oktober in Den Haag. Na de brief te hebben gelezen hebben, willen we jullie laten weten dat we jullie initiatief verwelkomen. We waarderen de inhoud en vooral de geest die uit de brief spreekt. De Open Brief drukt op een heldere wijze uit:
 de wil om de beginselen van de strijd van de onderdrukten te verdedigen tegen de gevolgen van het kapitalisme in crisis;
 een open houding en bereidheid om meningen en opvattingen uit te wisselen met andere groepen en organisaties.
Aan het einde van jullie schrijven nodigen jullie anderen uit om hun visie te geven op de Open Brief: “Als er groepen of organisaties zijn die deze Open Brief onderschrijven, dan willen we dat graag horen. Natuurlijk verwelkomen we ook opmerkingen en kritieken.” Jullie vraag naar een discussie is zeer positief, en zoals jullie wellicht zullen begrijpen, maken we graag van de gelegenheid gebruik om alvast enige kanttekeningen bij de brief te zetten. Deze kanttekeningen, die we aan jullie willen voorleggen, moet niet gezien worden als een definitief standpunt, maar als het begin van bijdrage aan de discussie, die we met jullie en alle geïnteresseerden, hopen te kunnen aangaan.
1. Allereerst willen we reageren op enkele van de standpunten die jullie in de brief naar voren brengen:
Over het opheffen van dubieuze banen onderschrijven we wat Ravachol erover zegt: “moet men beseffen dat mensen deze banen (of banen an sich) niet nemen omdat ze dit zo leuk vinden of hier moreel volledig achter staan. Het is een enorme luxe-positie om moralistische zaken volledig boven materiële eisen te laten gaan. Dat hier verschil in zit: zo is iemand die direct dierproeven uitvoert echt wel van een vrij fout kaliber, maar hoe zit het dan met de vrachtwagenchauffeur die de primaten vervoert? Het punt is dat iedereen alles in stand houdt, het systeem reproduceert zichzelf. De enige concrete eis kan dan ook slechts de afschaffing van dit systeem zijn, dat is het enige wat ‘dubieuze’ banen kan opheffen, geen moralistische overwegingen. Dat ik bepaalde industrieën of industrie-methodes liever gisteren nog afgeschaft zie is waar, maar onder Kapitaal is dit een irreële (en zelfs reformistische!) eis”
Over de verhouding tussen de onderdrukten in de Derde Wereld en positie van de arbeidersklasse hier, gaan we ook een heel eind met hem mee: “ Buiten het feit dat ik denk dat we niet moeten vervallen in een 3e-wereldistische positie waarbij de arbeidersklasse hier volledig genegeerd wordt, vind ik dat de ’3e wereld’ inderdaad genoemd had mogen worden. Laten we echter niet vergeten dat het feit dat men het daar nog erger heeft, geen excuus is om te snijden in de materiële condities van de arbeidersklasse hier, we willen immers geen ‘race to the bottom’ lijkt me. Iedere setback in materiële condities van arbeiders waar dan ook is per definitie slecht.” In feite laat de miserabele toestand van de mensen in de Derde wereld en die van de vluchtelingen, zowel daar als hier ons zien, wat ons morgen zelf te wachten staat als we niet als internationale verenigde klasse de strijd opnemen.
2. Voor wat betreft de helderheid in de posities ten opzichte ten opzichte van het kapitalisme zijn we van mening dat het essentieel belang is een heldere lijn te trekken tussen twee vormen van strijd, die gevoerd worden tegen de gevolgen van de crisis:
 aan de ene kant die vorm van strijd waarin wordt gesuggereerd dat “oplossingen binnen het systeem mogelijk zijn” en die zich, zoals jullie schrijven in je Open Brief, dus tevreden stelt met“ oppervlakkige, reformistische en een-dimensionale” eisen;
 aan de andere kant die vormen van strijd waarvan de deelnemers geen concessies willen doen aan hun anti-kapitalistische principes en “de voorkeur (geven) aan een aanvankelijk misschien kleiner maar wel serieus verzet, dat op langere termijn opgebouwd wordt en echt een vuist wil en kan maken tegen het kapitalisme”.
Zoals jullie in je brief schrijven proberen de groepen, organisaties en/of platforms, die kiezen voor de eerste vorm van strijd – op de een of andere manier – de strijdwil in de arbeidersklasse en onder de onderdrukte en uitgebuite mensen te gebruiken voor verbeteringen binnen het kapitalisme: “De reformistische eisen worden gepresenteerd als de doelen in zichzelf en schuiven het eigenlijke probleem naar de achtergrond”.
Om dit te kunnen bereiken zijn ze bereid om toegevingen te doen aan iedere fractie (politieke partij of vakbond) die ernaar streeft ook zogenaamde hervormingen van het systeem te bewerkstelligen. Maar gegeven het feit dat “ blijvende verbeteringen” binnen niet mogelijk zijn binnen een systeem dat “de hele wereld al eeuwen in een steeds verstikkendere houdgreep houdt”, kan hun politiek inderdaad nergens anders toe leiden dan “met de staat en bedrijfsleven mee te denken over hoe uit de door hen uitgeroepen crisis te komen, teneinde het kapitalistische systeem weer beter te laten functioneren”.
En hun reacties en de verklaringen van “ Rekening Retour” zijn heel helder over hun bereidheid om toegevingen te doen aan de burgerlijke parlementaire politiek: op dat vlak hebben ze geen scrupules. Wat dit betreft zijn de reacties van bijvoorbeeld Henk op Indymedia en de inleiding bij de verklaring van “Rekening Retour” op de website van Doorbraak zijn geenszins voor tweeërlei uitleg vatbaar.
In de strijd tegen dit verraderlijke systeem, dat kapitalisme heet, is het van het allergrootste belang je vast te houden aan bepaalde principiële standpunten en niet teveel water in de wijn te doen. Tegen die achtergrond kunnen we de principiële houding alleen maar verwelkomen, die jullie overeind houden in je brief, die onder meer zegt: “Binnen een serieus verzet tegen het huidige systeem is overigens per definitie geen leidende rol weggelegd voor een parlementaire partij. Dergelijk verzet moet worden opgebouwd vanuit de basis. (…) Serieus verzet is een kwestie van lange adem en van het richten op de kern van de problemen.”
3. Tenslotte kunnen we over de toon in jullie brief alleen maar heel content zijn, want zij bevat op geen enkele manier formuleringen die vijandschap en/of rancune tot uitdrukking brengen De basisgroep Wilnis slaat de spijker op de kop als ze schrijft: “De toon van het stuk is ook prettig en allerminst denigrerend of afkrakend. De reacties zijn echter weer typisch en beloven weinig goeds.” (…) Zo “zijn er de fans van het bekritiseerde project (Rekening Retour) die als gestoken door een wesp reageren omdat er wat kritiek op geleverd wordt en die verder niet op de inhoud van de kritiek ingaan”.
Want in tegenstelling tot jullie brief, bedienen de personen van ‘Rekening Retour”, die onder meer via Indymedia op jullie brief reageren, zich niet alleen van goedkope argumenten, hun reacties zijn soms zelfs niet geheel en al vrij van een denigrerende ondertoon.
Een dergelijke houding is typerend voor leden van dit soort organisaties en groepen: als er niet in slagen om iemand ervan te overtuigen deel te nemen aan hun activiteiten en mobilisaties, verliezen ieder interesse. Als iemand zegt uit principe niet te kunnen deelnemen, dan wordt de persoon in kwestie weer net zo gemakkelijk afgeserveerd. “Het zou van cynisme getuigen om te denken dat zo’n beweging alleen maar richting reformistische kant kan gaan, want dan schrijf je de deelnemers bij voorbaat af.” (…) “omdat de anti-kapitalisten alleen maar hard roepen/schrijven dat het hele systeem verrot is en omver moet”. Stel je de vraag: “waar wordt het kabinet VVD-CDA-PVV bang voor, van een demonstratie van 1000 mensen of van één die het Malieveld kan vullen? Worden ze bang van een enkele directe actie of van een algemene staking in het hele land?” (geleid door de FNV natuurlijk!)
De basisgroep Wilnis heeft groot gelijk als ze zich afvraagt of dit “weer in een recruteringsvehikel van de IS zal muteren. In dat geval zal het (inderdaad) meer schade aan enige ontwikkeling van ‘links van onderop’ toebrengen dan goed doen. De IS maakt al dit soort platformen kapot zo gauw er weer genoeg krantjes verkocht en nieuwe leden geworven zijn.” Ze kunnen niet omgaan met groepen en/of personen die principiële standpunten verdedigen en keren deze daarom bij de eerste de beste gelegenheid de rug toe.
Aan het einde van de brief schrijven jullie dat jullie inderdaad hopen de “dat deze Open Brief een bijdrage levert aan een verdere discussie, zowel binnen jullie initiatief als binnen breder links, om uiteindelijk gezamenlijk tot een sterkere beweging te komen.” Ons doel is niet zozeer te streven naar een breder links, maar de strijd te versterken tegen de gevolgen van de kapitalistische crisis: verpaupering, klimaatverandering, oorlog, onderdrukking, enzovoort. Toch hopen we, met jullie, dat de Open Brief de discussie over de verschillende kwesties, die van wezenlijk belang zijn voor de strijd, aanmoedigt en stimuleert. Daarom sturen we jullie deze brief met de vraag of jullie een uitwisseling van meningen en standpunten met ons en anderen willen aangaan, bijvoorbeeld tijdens de Vrije Boekenmarkt op 23 oktober in De Karagadoor in Utrecht.
Kameraadschappelijke Groeten,
Wereldrevolutie

[Omi]

Nette reactie. Ik snap alleen de strekking van de gehele text niet helemaal, is het nou meer een aanvulling of een kritiek? Ik lees niet echt kritische noten, meer een verklaring van dat de IKS zich achter de brief stelt.

Wel goed dat dit sentiment blijkbaar een tendens-overstijgend sentiment is.

(Oh, en gaat het hier toevallig over onze Ravachol? :') )

[Wanted Man]

Denk een hele lange aanvulling waarin het eigen programma nog even voor het gemak aan toegevoegd is. :p

[Ravachol]

Nette reactie. Ik snap alleen de strekking van de gehele text niet helemaal, is het nou meer een aanvulling of een kritiek? Ik lees niet echt kritische noten, meer een verklaring van dat de IKS zich achter de brief stelt.

Wel goed dat dit sentiment blijkbaar een tendens-overstijgend sentiment is.


Helemaal mee eens, het is mooi om te zien dat dit soort anti-kapitalistische consequentie blijkbaar tendency-hating weet te overstijgen.



(Oh, en gaat het hier toevallig over onze Ravachol? :') )

Ik denk het, aangezien het quotes van mij zijn en het lijkt me niet dat ze François Claudius Koenigstein uit 1859 bedoelen. :D

[Tjis]

Aangezien ook basisgroep Wilnis genoemd wordt, neem ik aan dat ze reageren op de indymedia discussie (die ook een link bevat naar dit topic).
http://indymedia.nl/nl/2010/09/69536.shtml

[Arjan]

Aan
Anarchistisch Kollektief - Utrecht,
Anarchistische Anti-deportatie Groep Utrecht
Werkgroep Stop Deportaties



Gouda, 07-10-2010


Beste kameraden

Op 16 september hebben jullie een Open Brief aan het platform “Rekening Retour” gestuurd. Daarin hebben jullie verklaard dat jullie niet akkoord kunnen gaan met de koers die is gekozen door de verklaring c.q. oproep voor de demonstratie van 23 oktober in Den Haag. Na de brief te hebben gelezen hebben, willen we jullie laten weten dat we jullie initiatief verwelkomen. We waarderen de inhoud en vooral de geest die uit de brief spreekt. De Open Brief drukt op een heldere wijze uit:
- de wil om de beginselen van de strijd van de onderdrukten te verdedigen tegen de gevolgen van het kapitalisme in crisis;
- een open houding en bereidheid om meningen en opvattingen uit te wisselen met andere groepen en organisaties.

Aan het einde van jullie schrijven nodigen jullie anderen uit om hun visie te geven op de Open Brief: “Als er groepen of organisaties zijn die deze Open Brief onderschrijven, dan willen we dat graag horen. Natuurlijk verwelkomen we ook opmerkingen en kritieken.” Jullie vraag naar een discussie is zeer positief, en zoals jullie wellicht zullen begrijpen, maken we graag van de gelegenheid gebruik om alvast enige kanttekeningen bij de brief te zetten. Deze kanttekeningen, die we aan jullie willen voorleggen, moet niet gezien worden als een definitief standpunt, maar als het begin van bijdrage aan de discussie, die we met jullie en alle geïnteresseerden, hopen te kunnen aangaan.

1. Allereerst willen we reageren op enkele van de standpunten die jullie in de brief naar voren brengen:
Over het opheffen van dubieuze banen onderschrijven we wat Ravachol erover zegt: “moet men beseffen dat mensen deze banen (of banen an sich) niet nemen omdat ze dit zo leuk vinden of hier moreel volledig achter staan. Het is een enorme luxe-positie om moralistische zaken volledig boven materiële eisen te laten gaan. Dat hier verschil in zit: zo is iemand die direct dierproeven uitvoert echt wel van een vrij fout kaliber, maar hoe zit het dan met de vrachtwagenchauffeur die de primaten vervoert? Het punt is dat iedereen alles in stand houdt, het systeem reproduceert zichzelf. De enige concrete eis kan dan ook slechts de afschaffing van dit systeem zijn, dat is het enige wat 'dubieuze' banen kan opheffen, geen moralistische overwegingen. Dat ik bepaalde industrieën of industrie-methodes liever gisteren nog afgeschaft zie is waar, maar onder Kapitaal is dit een irreële (en zelfs reformistische!) eis”.
Over de verhouding tussen de onderdrukten in de Derde Wereld en positie van de arbeidersklasse hier, gaan we ook een heel eind met hem mee: “Buiten het feit dat ik denk dat we niet moeten vervallen in een 3e-wereldistische positie waarbij de arbeidersklasse hier volledig genegeerd wordt, vind ik dat de '3e wereld' inderdaad genoemd had mogen worden. Laten we echter niet vergeten dat het feit dat men het daar nog erger heeft, geen excuus is om te snijden in de materiële condities van de arbeidersklasse hier, we willen immers geen 'race to the bottom' lijkt me. Iedere setback in materiële condities van arbeiders waar dan ook is per definitie slecht.” In feite laat de miserabele toestand van de mensen in de Derde wereld en die van de vluchtelingen, zowel daar als hier ons zien, wat ons morgen zelf te wachten staat als we niet als internationale verenigde klasse de strijd opnemen.

2. Voor wat betreft de helderheid in de posities ten opzichte ten opzichte van het kapitalisme zijn we van mening dat het essentieel belang is een heldere lijn te trekken tussen twee vormen van strijd, die gevoerd worden tegen de gevolgen van de crisis:

- aan de ene kant die vorm van strijd waarin wordt gesuggereerd dat “oplossingen binnen het systeem mogelijk zijn” en die zich, zoals jullie schrijven in je Open Brief, dus tevreden stelt met“oppervlakkige, reformistische en een-dimensionale” eisen;
- aan de andere kant die vormen van strijd waarvan de deelnemers geen concessies willen doen aan hun anti-kapitalistische principes en “de voorkeur (geven) aan een aanvankelijk misschien kleiner maar wel serieus verzet, dat op langere termijn opgebouwd wordt en echt een vuist wil en kan maken tegen het kapitalisme”.

Zoals jullie in je brief schrijven proberen de groepen, organisaties en/of platforms, die kiezen voor de eerste vorm van strijd – op de een of andere manier – de strijdwil in de arbeidersklasse en onder de onderdrukte en uitgebuite mensen te gebruiken voor verbeteringen binnen het kapitalisme: “De reformistische eisen worden gepresenteerd als de doelen in zichzelf en schuiven het eigenlijke probleem naar de achtergrond”.

Om dit te kunnen bereiken zijn ze bereid om toegevingen te doen aan iedere fractie (politieke partij of vakbond) die ernaar streeft ook zogenaamde hervormingen van het systeem te bewerkstelligen. Maar gegeven het feit dat “ blijvende verbeteringen” binnen niet mogelijk zijn binnen een systeem dat “de hele wereld al eeuwen in een steeds verstikkendere houdgreep houdt”, kan hun politiek inderdaad nergens anders toe leiden dan “met de staat en bedrijfsleven mee te denken over hoe uit de door hen uitgeroepen crisis te komen, teneinde het kapitalistische systeem weer beter te laten functioneren”.

En hun reacties en de verklaringen van “ Rekening Retour” zijn heel helder over hun bereidheid om toegevingen te doen aan de burgerlijke parlementaire politiek: op dat vlak hebben ze geen scrupules. Wat dit betreft zijn de reacties van bijvoorbeeld Henk op Indymedia en de inleiding bij de verklaring van “Rekening Retour” op de website van Doorbraak zijn geenszins voor tweeërlei uitleg vatbaar.

In de strijd tegen dit verraderlijke systeem, dat kapitalisme heet, is het van het allergrootste belang je vast te houden aan bepaalde principiële standpunten en niet teveel water in de wijn te doen. Tegen die achtergrond kunnen we de principiële houding alleen maar verwelkomen, die jullie overeind houden in je brief, die onder meer zegt: “Binnen een serieus verzet tegen het huidige systeem is overigens per definitie geen leidende rol weggelegd voor een parlementaire partij. Dergelijk verzet moet worden opgebouwd vanuit de basis. (...) Serieus verzet is een kwestie van lange adem en van het richten op de kern van de problemen.”

3. Tenslotte kunnen we over de toon in jullie brief alleen maar heel content zijn, want zij bevat op geen enkele manier formuleringen die vijandschap en/of rancune tot uitdrukking brengen De basisgroep Wilnis slaat de spijker op de kop als ze schrijft: “De toon van het stuk is ook prettig en allerminst denigrerend of afkrakend. De reacties zijn echter weer typisch en beloven weinig goeds.” (…) Zo “zijn er de fans van het bekritiseerde project (Rekening Retour) die als gestoken door een wesp reageren omdat er wat kritiek op geleverd wordt en die verder niet op de inhoud van de kritiek ingaan”.

Want in tegenstelling tot jullie brief, bedienen de personen van ‘Rekening Retour”, die onder meer via Indymedia op jullie brief reageren, zich niet alleen van goedkope argumenten, hun reacties zijn soms zelfs niet geheel en al vrij van een denigrerende ondertoon.

Een dergelijke houding is typerend voor leden van dit soort organisaties en groepen: als er niet in slagen om iemand ervan te overtuigen deel te nemen aan hun activiteiten en mobilisaties, verliezen ieder interesse. Als iemand zegt uit principe niet te kunnen deelnemen, dan wordt de persoon in kwestie weer net zo gemakkelijk afgeserveerd. “Het zou van cynisme getuigen om te denken dat zo'n beweging alleen maar richting reformistische kant kan gaan, want dan schrijf je de deelnemers bij voorbaat af.” (…) “omdat de anti-kapitalisten alleen maar hard roepen/schrijven dat het hele systeem verrot is en omver moet”. Stel je de vraag: “waar wordt het kabinet VVD-CDA-PVV bang voor, van een demonstratie van 1000 mensen of van één die het Malieveld kan vullen? Worden ze bang van een enkele directe actie of van een algemene staking in het hele land?” (geleid door de FNV natuurlijk!)

De basisgroep Wilnis heeft groot gelijk als ze zich afvraagt of dit “weer in een recruteringsvehikel van de IS zal muteren. In dat geval zal het (inderdaad) meer schade aan enige ontwikkeling van 'links van onderop' toebrengen dan goed doen. De IS maakt al dit soort platformen kapot zo gauw er weer genoeg krantjes verkocht en nieuwe leden geworven zijn.” Ze kunnenniet omgaan met groepen en/of personen die principiële standpunten verdedigen en keren deze daarom bij de eerste de beste gelegenheid de rug toe.

Aan het einde van de brief schrijven jullie dat jullie inderdaad hopen de “dat deze Open Brief een bijdrage levert aan een verdere discussie, zowel binnen jullie initiatief als binnen breder links, om uiteindelijk gezamenlijk tot een sterkere beweging te komen.” Ons doel is niet zozeer te streven naar een breder links, maar de strijd te versterken tegen de gevolgen van de kapitalistische crisis: verpaupering, klimaatverandering, oorlog, onderdrukking, enzovoort. Toch hopen we, met jullie, dat de Open Brief de discussie over de verschillende kwesties, die van wezenlijk belang zijn voor de strijd, aanmoedigt en stimuleert. Daarom sturen we jullie deze brief met de vraag of jullie een uitwisseling van meningen en standpunten met ons en anderen willen aangaan, bijvoorbeeld tijdens de Vrije Boekenmarkt op 23 oktober in De Karagadoor in Utrecht.

Kameraadschappelijke Groeten,
Wereldrevolutie
Postbus 339

[Q]

...

Al gepost in post 27 ;)

Welkom op Revleft :)