Ontsnapping uit gevangenis van Brugge

[An archist]

Laten we uit de sociale gevangenis breken! Enkele bemerkingen bij de recente ontsnapping uit de gevangenis van Brugge.

In de kakafonie van de meningen klinkt alles vals. Het enige oprechte geluid van de voorbije dagen was zonder twijfel het gejuich van de gevangenen toen de helikopter opsteeg vanop de binnenplaats van de gevangenis van Brugge. Geen enkele politieker, flik, journalist, criminoloog of psychiater zal er ooit in slagen om het gejuich bij een stoutmoedige herovering van vrijheid te doen verstommen.

Al sinds jaren broeit er revolte en weerspannigheid in de Belgische gevangenissen. Ashraf Sekkaki, die nog maar net van de nieuwe isolatiekerker in Brugge naar de ‘normale’ sectie was overgeplaatst, is één van die gevangenen die zich gewaagd hebben op het pad van de rebellie. Hij heeft zich nooit willen neerleggen bij zijn opsluiting, heeft nooit vrede willen sluiten met diegenen die hem opsluiten. De geslaagde ontsnapping van enkele dagen geleden bewijst eens te meer dat het verlangen naar vrijheid niet zomaar gebroken kan worden door vier muren en uniformen.

Er volgde een paniekreactie bij enkele Mechelse politie-inspecteurs, bij het hoofd van het Belgische gevangeniswezen, Hans Meurisse, en bij rechters die het niet zagen zitten om de rekening gepresenteerd te krijgen. Al jarenlang hopen ze doorheen het democratische rollenspelletje de verantwoordelijkheid die ze dragen in het kleineren, degraderen en opsluiten van mensen, te ontlopen. Maar er lopen nog mensen rond die durven handelen naar hun overtuigingen, die niet weerloos willen staan tegenover de autoriteit en zich daarbij niets aantrekken van de democratische spelregels en wetboeken...

Ashraf heeft geen spijt betuigd over de overvallen waarvan ze hem beschuldigd hebben. Dat is de grote schande die ze hebben willen wegstoppen door hem te interneren en dus over te leveren aan de meest absolute willekeur. Maar waarom zou hij spijt moeten hebben? Over het feit dat hij het geld is gaan zoeken waar het in overvloed aanwezig is? Over het feit dat hij er trots op is nooit aanvaard te hebben om loonarbeid te verrichten of zelf uitbuiter en kapitalist te worden? Het heeft geen zin om overvallen en onteigeningen te verheerlijken of overvallers af te schilderen als iets wat ze misschien wel, misschien niet zijn. Maar dat neemt niet weg dat we een deel van onze eigen verlangens naar een wereld zonder uitbuiting kunnen herkennen in diegenen die kiezen voor de onmiddellijke onteigening van de rijken, hun banken en hun winkels.

De voorbije dagen werden we overspoeld met de meningen van de jakhalzen van de democratie. Niet alleen de politiekers lieten zich gaan in de eindeloze reeks beledigingen aan het adres van de ontsnappers. De journalisten speelden een cruciale rol in het graven van de kloof tussen de ontsnappers en diegenen die zich misschien wel zouden kunnen herkennen in deze vrijheidverovering. Ze schilderden de ontsnappers af als barbaren en op geweld beluste psychopaten en hielpen zo de andere kwesties die op tafel hadden kunnen belanden (de kwestie van opsluiting, gevangenis, internering, gerecht, uitbuiting, armoede,...) ver weg te stoppen. Als huurlingen van het gerecht bereidt hun mediatieke lynchage reeds die van de repressie voor. Ze werden daarin vervoegd door een legertje van aasgieren: criminologen die pleidooien houden voor meer isolatiemodules, gerechtspsychiaters die er alles aan doen om elke individualiteit aan de ontsnappers te ontnemen, relatiespecialisten die de vrouwelijke medeplichtige reduceren tot ‘misleid gangstervriendinnetje’, woordvoerders van de cipiersvakbonden die het voortouw nemen in het uittekenen van de repressie, architecten en werfleiders die staan te popelen om geld te verdienen met meer tralies, meer netten, meer muren.

De Staat heeft haar antwoord op de agitatie binnen de muren bijna klaar. Na de bouw van de twee isolatiemodules in Lantin en Brugge, echte gevangenissen binnen de gevangenis, is nu ook de bouw van een nieuw gesloten centrum (in de eerste plaats voor weerspannige asielzoekers) in Steenokkerzeel begonnen, werd een akkoord gesloten met Nederland over de ‘huur’ van een gevangenis in Tilburg voor 500 gevangenen uit België en beginnen de plannen voor de bouw van vier nieuwe gevangenissen rond te raken. Daarenboven lijken de cipiers terug in het gareel van hun broodheren te lopen en werden hun corporatistische conflicten opgelost door meer losgeld, meer veiligheidsmaatregelen en meer vrijbrieven voor de cipiers.

Laten we klare taal spreken. De gevangenis is geen ‘aparte wereld’; het is het product van de maatschappij waarin we leven. Deze maatschappij is zelf een gevangenis waarin iedereen op een bepaalde manier opgesloten zit in het raamwerk van de autoriteit, de uitbuiting en de onderdrukking. Het lijkt er jammer genoeg alsmaar meer op dat velen niet alleen niet meer proberen te ontsnappen uit deze gevangenismaatschappij, maar er zelfs niet meer naar verlangen. Laten we daarom in woord en daad duidelijk maken dat er nog steeds individuen zijn wiens buik de uitbuiting en de vernedering niet kan verdragen, wiens hart naar vrijheid verlangt, wiens hersenen genoeg hebben van de idiotieën en geprefabriceerde massa-meningen, wiens handen gebalde vuisten worden tegenover de verdedigers van de gevestigde orde.


Solidariteit met allen die proberen ontsnappen uit de gevangenismaatschappij!

Laten we uit de sociale gevangenis breken!

In ons verlangen naar vrijheid kan geen enkele Staat, geen enkele instelling, geen enkele baas, geen enkele grens,... overeind blijven!


Enkele individuen in opstand tegen de sociale gevangenis

België, 26 juli 2009

bron: http://ovl.indymedia.org/news/2009/07/26819.php

poster:
http://ovl.indymedia.org/uploads/2009/07/laten_we_uit_de_sociale_gevangenis_breken.jpg

En dit is waar het over gaat: http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/regio/westvlaanderen/090723_brugge_heli

[Q]

Yeah, laten we de onderdrukte moordenaars, verkrachters, etc bevrijden!

Oh wait... Wtf? :confused:

[An archist]

Yeah, laten we de onderdrukte moordenaars, verkrachters, etc bevrijden!

Oh wait... Wtf? :confused:
Heb je de tekst gelezen?

Het heeft geen zin om overvallen en onteigeningen te verheerlijken of overvallers af te schilderen als iets wat ze misschien wel, misschien niet zijn. Maar dat neemt niet weg dat we een deel van onze eigen verlangens naar een wereld zonder uitbuiting kunnen herkennen in diegenen die kiezen voor de onmiddellijke onteigening van de rijken, hun banken en hun winkels.

Met andere woorden, we keuren totaal niet goed wat hij gedaan heeft, maar verzet tegen de gevangenis vinden we altijd goed.


Edit: Zoals dit, http://www.hbvl.be/nieuws/binnenland/aid850788/brandstichting-in-gevangenis-van-sint-gillis.aspx
Geen idee wie het gedaan heeft, dieven, moordenaars of verkrachters, maar zo'n dingen kun je toch alleen maar toejuichen?

[Ravachol]

Heb je de tekst gelezen?

Het heeft geen zin om overvallen en onteigeningen te verheerlijken of overvallers af te schilderen als iets wat ze misschien wel, misschien niet zijn. Maar dat neemt niet weg dat we een deel van onze eigen verlangens naar een wereld zonder uitbuiting kunnen herkennen in diegenen die kiezen voor de onmiddellijke onteigening van de rijken, hun banken en hun winkels.

Met andere woorden, we keuren totaal niet goed wat hij gedaan heeft, maar verzet tegen de gevangenis vinden we altijd goed.


Edit: Zoals dit, http://www.hbvl.be/nieuws/binnenland/aid850788/brandstichting-in-gevangenis-van-sint-gillis.aspx
Geen idee wie het gedaan heeft, dieven, moordenaars of verkrachters, maar zo'n dingen kun je toch alleen maar toejuichen?

Hmmm nee. Daar moet ik het, als anarchist, toch echt mee oneens zijn.
Natuurlijk begrijp ik de standpunten van de anti-prison tendency in de anarchistische beweging, maar ze schieten mijns inziens vaak te ver door in romantisme.

Ja, natuurlijk is het gros van de misdaad te herleiden tot het falen van de socio-culturele en socio-economische orde en zal een andere ordening hiervan het gros van de misdaad doen verdwijnen.

En sommige zaken die nu misdaden zijn in een ideale samenleving verdwenen. En zo is de dief die steelt uit noodzaak erg te begrijpen en zal zijn uitbraak ook te begrijpen zijn.

Feit blijft dat een groot deel van de misdadigers handelen uit dezelfde hebzucht en drang naar weelde (hoewel verklaarbaar vanuit de consumptiemaatschappij) als de kapitalisten. Ik heb niks met alle walgelijke 'Tony Montana' wannabe's.
Het andere segment van de misdadigers is bevolkt met misdaden die altijd strafbaar dienen te blijven, moord, verkrachting,etc.

En hoewel re-socialisatie en , vergeef de term, heropvoeding door arbeid in de vorm van restorative justice in een ideale maatschappij een beter strafrechtsysteem vormen dan het huidige, neemt dat niet weg dat men zich solidair moet gaan verklaren met allerlij non-politiek gajes.

En ja, er bestaan politieke gevangenen die zich niet politiek uiten (de man die steelt van de rijken om te overleven, de arbeider die zijn uitbuitende fabrieksbaas berooft) en er bestaan gevangen die zich politiek uiten maar ordinaire criminelen zijn maar het blijft zo dat mijns inziens de solidariteit jegens repressie en het gevangeniswezen gericht dient te zijn op POLITIEKE gevangen, niet de gevangenen an sich.

Dit neemt GEENSZINS weg dat de structuren an sich bekritiseert moeten worden. Het gevangeniswezen, alsmede het justitie en observatie/inlichtingen apparaat van de staat dienen bekritiseert, geanalyseerd en bestreden te worden MAAR dit hoeft niet door te schieten in solidariteit met jan en alleman.
Weerstand tegen het een is niet per definitie verheerlijking van het ander.

Ook in 'de ideale maatschappij' zullen veel van dergelijke criminelen verplicht deel moeten nemen aan een restorative justice programma.

[An archist]

Voor mij gaat het hier niet om 'solidariteit met jan en alleman'. Ik weet niet of je het een beetje volgt, maar de situatie in de Belgische gevangenissen is middeleeuws te noemen, met hopeloos verouderde en overbevolkte gevangenissen. Mensen die psychiatrische hulp nodig hebben, krijgen die niet, maar worden gewoon in aparte cellen gestoken, ...
Er is trouwens een goede documentaire hierover:
http://multiblog.vrt.be/canvasactua/panorama/panorama-222-prison-complet/

In elk geval, sinds enkele jaren is er meer en meer verzet door de gevangenen, opstanden, brandstichtingen en ontsnappingen komen regelmatig voor.

Als anarchisten kunnen we dan zeggen "We steunen dit niet, want het zijn geen politieke gevangenen." of we kunnen zeggen "We steunen dit wél want het is een duidelijke strijd tegen onderdrukking."
Deze gevangenen hebben niet noodzakelijk een groot sociaal of politiek bewustzijn, maar als je op voorhand al zegt dat je je niet met hen wilt inlaten, dan lijkt de kans me klein dat ze dat ooit zullen ontwikkelen.

Waarom lijkt dit zo vanzelfsprekend voor arbeiders en niet voor gevangenen? Als je strijd voor betere arbeidsomstandigheden zul je moeten samenwerken met collega's die homofoob, racistisch en/of sexistisch zijn. Je keurt het niet goed, je gaat in discussie hierover en je probeert hen duidelijk te maken waarom die ideeën achterhaald zijn en solidariteit in de weg staan, maar je werkt wel met hen samen.
Wel, dat zou ook het geval moeten zijn bij gevangenen. We proberen duidelijk te maken dat je de strijd tegen de gevangenis niet los kunt koppelen van de strijd tegen het kapitalisme en de staat.

[Ravachol]

Voor mij gaat het hier niet om 'solidariteit met jan en alleman'. Ik weet niet of je het een beetje volgt, maar de situatie in de Belgische gevangenissen is middeleeuws te noemen, met hopeloos verouderde en overbevolkte gevangenissen. Mensen die psychiatrische hulp nodig hebben, krijgen die niet, maar worden gewoon in aparte cellen gestoken, ...
Er is trouwens een goede documentaire hierover:
http://multiblog.vrt.be/canvasactua/panorama/panorama-222-prison-complet/


Daar ben ik het ook helemaal mee eens. Dat daar tegen geageerd en verzet gepleegd moet worden is helemaal correct. Zowiezo dient het gevangeniswezen volledig anders aangepakt te worden. Mijn punt was meer dat ik het tot 'held' uitroepen van individuele 'non-politieke' gevangenen niet deel. Ik zie de daden van de Aschraf Sakkaki nou niet als heldhaftig. Dit neemt inderdaad niet weg dat de condities van repressies en de manier waarop het systeem zijn delict in eerste instantie veroorzaakt en vervolgens kneedt naar eigen bruikbaarheid moeten worden aangepakt.



Als anarchisten kunnen we dan zeggen "We steunen dit niet, want het zijn geen politieke gevangenen." of we kunnen zeggen "We steunen dit wél want het is een duidelijke strijd tegen onderdrukking."
Deze gevangenen hebben niet noodzakelijk een groot sociaal of politiek bewustzijn, maar als je op voorhand al zegt dat je je niet met hen wilt inlaten, dan lijkt de kans me klein dat ze dat ooit zullen ontwikkelen.


Daar ben ik het mee eens. Zoals ik al zei kan een revolte tegen de gevangeniscondities gesteund worden of, beter nog, tegen de aard en implementatie van het gevangeniswezen.
Maar voor mij wilt dit niet zeggen dat ik me soldair verklaar met individuele gevangenen, hun acties en daden of dat ik van mening ben dat zij niet gestraft dienen te worden (er vanuit gaande dat het een misdaad is die in de anarchistische context ook 'strafbaar' zou zijn).



Waarom lijkt dit zo vanzelfsprekend voor arbeiders en niet voor gevangenen? Als je strijd voor betere arbeidsomstandigheden zul je moeten samenwerken met collega's die homofoob, racistisch en/of sexistisch zijn. Je keurt het niet goed, je gaat in discussie hierover en je probeert hen duidelijk te maken waarom die ideeën achterhaald zijn en solidariteit in de weg staan, maar je werkt wel met hen samen.
Wel, dat zou ook het geval moeten zijn bij gevangenen. We proberen duidelijk te maken dat je de strijd tegen de gevangenis niet los kunt koppelen van de strijd tegen het kapitalisme en de staat.

Wederom helemaal waar. Ik zie niet alleen de strijd voor 'DE ARBEIDERS!!!11!!shiftone!!' als centraal, migranten, homosexuelen en andere onderdrukte elementen van de menigte dienen evenzeer gesteund te worden. Dat mijn focus op een andere samenleving zich primair op de arbeiders richt neemt niet weg dat ik niet tegen de volheid van instituties van staat en kapitaal ageer. Ik besef wel degelijk dat repressie niet alleen uit de politieknuppel en de inlichtingendiensten groeit, maar ook uit de werkvloer, de gevangenissen, de scholen met hun opgedrongen culturele hegemonie en de volheid van instituties die de logica van het kapitaal propageren (zonder het zelf door te hebben) en haar versterken.

Het is dan ook altijd belangrijk deze instituties te bekritiseren en je hier tegen te verzetten, zo ook met de gevangenis, maar mijn punt kwam meer neer op het eenzijdig soldair zijn met mensen die in mijn ogen wel degelijk iets fouts hebben gedaan vanuit non-politiek oogpunt.

Verder ben ik het met je analyse eens hoor. ;)

[An archist]

En wat er ook van zij, die poster ga ik absoluut ophangen:cool:

[Tower of Bebel]

De Belgische (imperialistische) staat is ondertussen één van de laatste oude, liberale (niet-partijgebonden connotatie) verworvenheden van de Belgische revolutie aan het afbreken: respect voor de vrijheiddrang van gevangenen ongeacht hun misdaden. Als het van de CD&V afhangt worden ontsnappingen en pogingen tot zwaar bestraft. Het wijst er nogmaals op dat de burgerij niet meer de voorvechter is van democratie. Ze geeft elke keer prijs dat ze haar oude programma van vrijheden niet kan verwezenlijken. De "vrije markt" haalt het van de vrijheid los van elke sociale contradictie. Er is geen geld voor het opvangen en helpen van mensen die zware fouten hebben begaan. Het kapitaal laat maar weinig ruimte voor sociale problemen. De kapitalistische staat houdt de hand steeds steviger aan de teugels.

[zwarte hand]

Ashraf Sekakki wordt bij mijn weten door niemand als een held gezien, laat staan als een anarchistische held. Wel was hij een van de enige gevangenen die na jaren verzet in de bak en daaropvolgende zware repressie (door isolatie, vernedering, afranselingen, enz.) zijn hoofd niet gebogen heeft voor de smerige streken van de cipiers. Dit is de reden waarom hij momenteel als een beest wordt afgeschilderd in de media. Het doet pijn om te zien dat verschillende anarchisten meegaan in deze hetze en desolidariseren.
Ashraf Sekakki is bijlange geen anarchist, en zijn daden komen niet voort uit een politieke overtuiging. Maar wel voelt hij (zoals vele anarchisten) aan dat deze wereld met haar gevangenissen fundamenteel onrechtvaardig is en weigert hij (zoals sommige anarchisten) consequent te buigen voor de onderdrukking. En al gaan wij misschien niet akkoord met de daden die ashraf en anderen stellen/gesteld hebben, toch herkennen wij een drang naar vrijheid in hen, die wij ook voelen. Een drang die bij de grote meerderheid van de bevolking al lang weggevaagd is...
Voor mij gaat het er niet om te wijzen op de overbevolking van gevangenissen of andere schrijnende problemen in de bak. Zelfs als deze problemen zouden worden opgelost blijven de gevangenissen afgrijselijke dingen. En laten we niet vergeten dat onze samenleving 'buiten' ook meer en meer op een gevangenis begint te gelijken.
anarchist zijn en niet tegen elke vorm van gevangenis zijn gaat volgens mij onmogelijk samen. Wat heeft een gevangenis ooit al opgelost? wat voor goeds is er ooit al voortgekomen uit dwang en onderwerping? waarom zit de gevangenis vol met mensen die geen kansen hebben gekregen en niet met bedrijfsleiders enz. die dagelijks miljoenen mensen uitpersen? Waarom steekt onze maatschappij alles wat 'misgaat' weg achter muren, zodat wijzelf geen oplossingen meer kunnen zoeken voor deze problemen?
En laat ik duidelijk zijn: ik ontken niet dat er vreselijke misdaden gebeuren, die onmogelijk goed te praten zijn, ongeacht de context. Deze problemen zullen er altijd zijn, ook als de revolutie er ooit komt. Ik stel tot mijn verbazing echter vast dat het eeuwige 'argument' van "wat doen we dan met verkrachters en moordenaars?" helaas ook voor zelfverklaarde revolutionairen een excuus is om vooral niets te doen en te verzinken in gelatenheid. Een gevangenis zal deze problemen nooit oplossen.
En dan nog een woordje over 'de arbeidersklasse'. We moeten er vanaf overal revolutionaire subjecten in te zien (zoals 'de arbeiders', 'de migranten', maar evengoed 'de gevangenen'). Deze sociale groepen worden inderdaad onderdrukt, maar de revolte tegen deze onderukking kan enkel vanuit het individu komen. Het individu dat zich verenigt met gelijkgezinde individuen. Groepen als revolutionair subject zien leidt tot gevaarlijke en perverse situaties. Een voorbeeld dat perfect aansluit bij deze topic: LSP die haar mond (net zoals rakunin) vol heeft van woorden als bourgeoisie, arbeidersklasse, imperialisme, marxistische analyse,... en het proletariaat ziet als motor van de komende revolutie. Daaruit volgt dat ze zich solidair verklaren met stakende cipiers (de ergste hielenlikkers en sadisten van het systeem, de gewillige knechten van de staat) omdat het hier tenslotte gaat over 'arbeiders' en een van de 'meest strijdbare fractie van de socialistische vakbond'.
Laten we niet meer solidair zijn met 'de arbeiders', 'de migranten', 'de gevangenen' enz.
laten we de grenzen van deze categoriën die ons worden opgelegd neerhalen. Laten we solidair zijn met mensen die de moed hebben om in opstand te komen tegen dit systeem en die strijden voor een wereld op basis van vrijheid en solidariteit, wat ook de sociale rol moge zijn die de staat hen oplegt.
als uitsmijter: een absolute aanrader is het boek 'gevangenisherinneringen van een anarchist' van alexander berkman. het staat onder andere in de anarchistische infotheek gent, anonciadestraat 16.

[Tower of Bebel]

Groepen als revolutionair subject zien leidt tot gevaarlijke en perverse situaties. Een voorbeeld dat perfect aansluit bij deze topic: LSP die haar mond (net zoals rakunin) vol heeft van woorden als bourgeoisie, arbeidersklasse, imperialisme, marxistische analyse,... en het proletariaat ziet als motor van de komende revolutie. Daaruit volgt dat ze zich solidair verklaren met stakende cipiers (de ergste hielenlikkers en sadisten van het systeem, de gewillige knechten van de staat) omdat het hier tenslotte gaat over 'arbeiders' en een van de 'meest strijdbare fractie van de socialistische vakbond'.
Hyperbolen ("de mond vol van") of losse causale verbanden zullen het probleem echt niet oplossen hoor. Een voorbeeldje: niet iedereen "die de mond vol heeft van" vaste, op alles toepasbare fomuleringen sympathiseert met stakende cipiers. Mocht je het nog niet door hebben: de houding van de CWI is voor een aantal andere marxistische stromingen controversieel. Dat is een eerste iets.

Ten tweede is de LSP zodanig klein dat ze nog altijd heel 'basic' te werk gaat. Op de website bijvoorbeeld zal je heus niet snel een diepgaande, allesomvattende theoretische analyse terugvinden. Het gaat heel vaak om artikels, interviews, etc. die gericht zijn op mensen die nu al zoeken naar een oppositieorganisatie. LSP zit dus nog in een stadium van de consolidatie van een kern militanten. Dus als je een probleem hebt met repetitiviteit ("de mond vol van"), hou daar dan rekening mee. Natuurlijk, als je een probleem hebt met leden van LSP die een grof gebekt zijn dan moet je het probleem daar leggen; niet bij de hele partij en dus ook niet bij mij. Wil je in mijn posts andere termen zien en meer verduidelijking zodat het er wat minder grootsprakeriger op wordt dan kon je dat ook gewoon vragen. Maar eigenlijk is dat niet hetgeen je op zit te wachten.

Er is bovendien nog meer dat onze houding verklaart dan zuiver de kleinschaligheid van de LSP en de beperkte krachten die ze heeft.

Over die steun aan stakingen van cipiers: uiteindelijk eist LSP werk voor iedereen aan goede condities. Maar dat betekent in het geval van gevangenissen ook een zo "humaan" mogelijke werk en leefsituatie voor zowel de cipiers, het schoonmaakpersoneel, de gevangenen en wie dan ook die daar zit. Maar historisch gezien vecht een marxist niet voor degelijk werk zonder meer. Het gaat om degelijk werk als een voorwaarde tot een bestaan dat ruimte laat voor een strijd om meer: de socialistische maatschappij. Wie constant honger heeft zit in een afhankelijkheidsrelatie t.o.v. diegene die de middelen tot voedselproductie en distributie bezit of beheert. Wie uren aan een stuk moet werken voor weinig geld, die zit vastgenageld aan zijn of haar werk. Die situatie verlichten is de tactiek van Marxisten in het verleden geweest om ruimte te creëren voor mensen om zich te kunnen organiseren voor meer dan hervormingen alleen (geen "reform for the sake of reform" - geen reformisme dus).

Een tweede historische reden voor de strijd om hervormingen is de ontwikkeling van de overgangsbenaderingen. De Comintern ontwikkelde deze benadering opdat de dagdagelijkse strijd tussen arbeid en kapitaal ook de mogelijkheid biedt een link te leggen tussen het huidige bewustzijn van de maatschappij, en de tegenstellingen die er zich in voordoen, en de socialistische maatschappij. Het houdt kortweg in dat we eisen voorstellen (die hervormingen kunnen inhouden) die noodzakelijk zijn voor arbeiders (degelijk werk, loon, onderkomen, etc.), maar door kapitalistien niet ingewilligd kunnen worden. In plaats van te zoeken naar de grootste gemene deler (zoals vakbonden wel vaker doen) - een gemene deler die door de werkgevers bepaald wordt - gaat de overgangsbenadering uit wat iemand nodig heeft om in zijn eigen concrete situatie een degleijk leven te leiden. Als kapitalisten niet willen plooien dan wordt het voor arbeiders maar al te duidelijk dat ze een stap verder zullen moeten zetten. Het is die benadering dus die achter de logica zit om cipiers te steunen als ze betere werkomstandigheden eisen. Maar we steunen die mensen niet onvoorwaardelijk. Wie gevangenen als beesten wil behandelen die moet bij ons niet om steun vragen.

Natuurlijk zal de meest menswaardige omstandigheid niet kunnen gecreëerd worden zonder de afschaffing van het huidige repressieve systeem en dus de ontwikkeling van een communistische samenleving. Maar de meeste Marxisten kiezen ervoor om geduldig een massabeweging uit te bouwen. Een beweging die in staat zal zijn de politieke macht te veroveren als voorwaarde voor de economische en sociale verandering van de maatschappij. Dit komt niet overeen met de methode die de revolutie hoofdzakelijk voorbereid door haar te propageren (propaganda, of het nu die van de daad is of niet). Die methode ligt meer in de lijn van anarchisten en "de linkse stroming".

Die verschillen in methode proberen uitleggen (waarom LSP niet enkel voor afschaffing van gevangenissen pleit en waarom heel wat anarchisten niet voor de werkcondities van cipiers zou vechten) is misschien iets productiever dan rethoriek. Bovendien is een poging om de andere in context te zien van zijn of haar ontwikkeling veel productiever dan die context te laten varen en de zaken te veralgemenen.

[An archist]

Ondertussen zijn er nog 3 gevangenen ontsnapt uit Merksplas, 4 uit het justitiegebouw van Brussel en 2 uit Bergen.