Enragé
12th June 2009, 09:57
In griekenland zien we iets interessants. De vorige EU verkiezingen gingen 63.4% stemmen, nu net iets over de helft (en dit terwijl stemmen verplicht is). Het is moeilijk te zeggen vanuit nederland, maar gezien het verliezen van een zetel door de KKE (die zich uitsprak tegen de decemberopstand en aparte demonstraties organiseerde omringt met een ordedienst, wat nogal doet denken aan de franse CP in ‘68) en het gelijk blijven van syriza/synaspismos op 1 zetel (die de opstand niet veroordeelden maar ook niet hardop steunden) lijkt het alsof de december opstand van grote invloed is geweest. Is dit het geval, dan hebben zowel de NAR en t SEK[IST] (verenigd in ANTARSIA voor de verkiezingen) ofwel geen idee gehad hoe tijdens de opstand met de opstand om te gaan ofwel heel slecht campagne gevoerd [ze kregen slechts 22.000 stemmen - wat overigens wel meer is dan de verschillende groeperingen verenigd in ANTARSIA ooit apart hebben behaald].
In ieder geval, nu blijkt een groot aantal mensen in griekenland een kotshekel hebben aan alle politiek (onder de huidige extreem gepolariseerde [!] omstandigheden gaan er mínder mensen stemmen dan in 2004), zouden we ze dan terug het stemhokje in moeten duwen? Helemaal nu blijkt dat niet-antikapitalistisch radicaal links erin faalde de opstand te steunen en daardoor verlíes heeft geleden en anti-kapitalistisch links het niet lukte om een fatsoenlijk aantal stemmen te halen een half jaar na een enorme volksopstand.
Een analyse hiervan is nodig. Waarom wel de NPA 4.9% in frankrijk maar ANTARSIA slechts 0.43% in griekenland? Ligt het aan tijdsgebrek (ANTARSIA is later opgericht dan de NPA), ligt het aan de verdeeldheid van links, of ligt het aan de opstand die na jaren van proberen dingen te veranderen door te stemmen een stempel heeft gedrukt op het bewustzijn van een generatie?
Het devies lijkt wederom te zijn No Votad! en elections – whoever wins, it turns us all into suckers. En ja, dat heeft nadelen, maar ook voor de CNT was het eerst No Votad en toen op het volksfront (en toen revolutie!). Door te focussen op je eigen kracht, je niet te laten afleiden door verkiezingen en naar mensen het punt maakt dat alle parlementaire partijen nonsens zijn (iets wat nogal dicht bij de beleving van mensen zit) en zo continu bezig te zijn met buiten-parlementaire actie, verkrijg je ook de kracht om met z’n allen op het juiste moment ‘to tip the scales’.
En omdat je dan iets nodig hebt om op te stemmen, zijn dingen als de NPA handig. Dat soort partijen vervullen namelijk een rol anders dan die van radicaal links – NPA stemmen betekent stemmen voor een breuk met het systeem. Een grote NPA betekent dat de bourgeois pist in zijn broek – en dat doet hij omdat partijen zoals de NPA onmógelijk de belangen van de kapitalist kunnen ontzien als zij in ieder geval trouw blijven aan hun anti-kapitalistisch programma.
Dus, hm
op naar een tijd van No Votad en nieuwe anti-kapitalistische partijen! Ja, tegengesteld, maar mij lijkt dat beide elementen van de beweging die we nodig hebben voor communisme/anarchisme. No Votad om de parlementaire tendens van de nieuwe anti-kapitalistische partijen in check te houden (socialisme van bovenaf is geen socialisme, men kan alleen zichzelf bevrijden niet bevrijdt worden door de staat), nieuwe anti-kapitalistische partijen om de No Votad-mensen iets te geven om op te stemmen als bijvoorbeeld kameraden worden opgesloten door de regering en een andere ze vrij kan krijgen (én als propaganda, in de zin van verkiezingen gebruiken als podium). Maar dan moeten beide initiatieven wel op straat (where it matters most) hand in hand gaan, anders zal zo'n wisselwerking er niet zijn en zowel de abstentionistische kant als de NPA-kant ten onder gaan.
Wat dit betekent voor nederland is dat de verschillende revolutionair-linkse groepen meer moeten gaan samenwerken, te beginnen met in ieder geval onderlinge communicatie en oproepen voor dezelfde protest-dagen rondom een min of meer zelfde thema (dit is iets compleet anders dan met zn allen in een platform zitten en dan een demo uitroepen, want dat zie ik ook niet binnekort gebeuren [consensus over één lijn is dan vaak nodig] omdat we nogal wat oude frustraties en misvattingen over elkaar de wereld uit moeten helpen en dat kan alleen maar door gezamelijke strijd). Prinsjesdag lijkt me wel iets waar we 1. genoeg tijd voor hebben om voor te bereiden 2. een impact kunnen maken 3. tegelijk kunnen demonstreren 4. wat niet persé sámen hoeft maar dat we in ieder geval van elkaar weten waar we ongeveer mee bezig zijn en er communicatie onderling is. Voor mensen die de acties bij de miljonairsfair afgelopen najaar wat zeggen, zo moet het dus niet (geen communicatie, compleet gescheiden) hoewel het tenminste mooi was dat verschillende groepen erbij waren ookal hadden ze niet dezelfde tactiek. Laat ik afsluiten met te zeggen dat we nooit de fout moeten maken verschillen in tactiek aan te halen om strategische samenwerking af te slaan.
In ieder geval, nu blijkt een groot aantal mensen in griekenland een kotshekel hebben aan alle politiek (onder de huidige extreem gepolariseerde [!] omstandigheden gaan er mínder mensen stemmen dan in 2004), zouden we ze dan terug het stemhokje in moeten duwen? Helemaal nu blijkt dat niet-antikapitalistisch radicaal links erin faalde de opstand te steunen en daardoor verlíes heeft geleden en anti-kapitalistisch links het niet lukte om een fatsoenlijk aantal stemmen te halen een half jaar na een enorme volksopstand.
Een analyse hiervan is nodig. Waarom wel de NPA 4.9% in frankrijk maar ANTARSIA slechts 0.43% in griekenland? Ligt het aan tijdsgebrek (ANTARSIA is later opgericht dan de NPA), ligt het aan de verdeeldheid van links, of ligt het aan de opstand die na jaren van proberen dingen te veranderen door te stemmen een stempel heeft gedrukt op het bewustzijn van een generatie?
Het devies lijkt wederom te zijn No Votad! en elections – whoever wins, it turns us all into suckers. En ja, dat heeft nadelen, maar ook voor de CNT was het eerst No Votad en toen op het volksfront (en toen revolutie!). Door te focussen op je eigen kracht, je niet te laten afleiden door verkiezingen en naar mensen het punt maakt dat alle parlementaire partijen nonsens zijn (iets wat nogal dicht bij de beleving van mensen zit) en zo continu bezig te zijn met buiten-parlementaire actie, verkrijg je ook de kracht om met z’n allen op het juiste moment ‘to tip the scales’.
En omdat je dan iets nodig hebt om op te stemmen, zijn dingen als de NPA handig. Dat soort partijen vervullen namelijk een rol anders dan die van radicaal links – NPA stemmen betekent stemmen voor een breuk met het systeem. Een grote NPA betekent dat de bourgeois pist in zijn broek – en dat doet hij omdat partijen zoals de NPA onmógelijk de belangen van de kapitalist kunnen ontzien als zij in ieder geval trouw blijven aan hun anti-kapitalistisch programma.
Dus, hm
op naar een tijd van No Votad en nieuwe anti-kapitalistische partijen! Ja, tegengesteld, maar mij lijkt dat beide elementen van de beweging die we nodig hebben voor communisme/anarchisme. No Votad om de parlementaire tendens van de nieuwe anti-kapitalistische partijen in check te houden (socialisme van bovenaf is geen socialisme, men kan alleen zichzelf bevrijden niet bevrijdt worden door de staat), nieuwe anti-kapitalistische partijen om de No Votad-mensen iets te geven om op te stemmen als bijvoorbeeld kameraden worden opgesloten door de regering en een andere ze vrij kan krijgen (én als propaganda, in de zin van verkiezingen gebruiken als podium). Maar dan moeten beide initiatieven wel op straat (where it matters most) hand in hand gaan, anders zal zo'n wisselwerking er niet zijn en zowel de abstentionistische kant als de NPA-kant ten onder gaan.
Wat dit betekent voor nederland is dat de verschillende revolutionair-linkse groepen meer moeten gaan samenwerken, te beginnen met in ieder geval onderlinge communicatie en oproepen voor dezelfde protest-dagen rondom een min of meer zelfde thema (dit is iets compleet anders dan met zn allen in een platform zitten en dan een demo uitroepen, want dat zie ik ook niet binnekort gebeuren [consensus over één lijn is dan vaak nodig] omdat we nogal wat oude frustraties en misvattingen over elkaar de wereld uit moeten helpen en dat kan alleen maar door gezamelijke strijd). Prinsjesdag lijkt me wel iets waar we 1. genoeg tijd voor hebben om voor te bereiden 2. een impact kunnen maken 3. tegelijk kunnen demonstreren 4. wat niet persé sámen hoeft maar dat we in ieder geval van elkaar weten waar we ongeveer mee bezig zijn en er communicatie onderling is. Voor mensen die de acties bij de miljonairsfair afgelopen najaar wat zeggen, zo moet het dus niet (geen communicatie, compleet gescheiden) hoewel het tenminste mooi was dat verschillende groepen erbij waren ookal hadden ze niet dezelfde tactiek. Laat ik afsluiten met te zeggen dat we nooit de fout moeten maken verschillen in tactiek aan te halen om strategische samenwerking af te slaan.